Το ορεινό πέρασμα.

Το ορεινό πέρασμα δεν είναι μόνο ένα άνοιγμα ανάμεσα σε δύο κορυφές. Είναι η μυστική συμφωνία του βουνού με τον ταξιδιώτη. Από εκεί περνούν οι άνεμοι, τα σύννεφα, τα κοπάδια, οι μνήμες και οι εποχές. Κανείς δεν μένει στο πέρασμα· όλοι το διαβαίνουν.

Στέκομαι εκεί και νιώθω πως το βουνό, ενώ μοιάζει αμετακίνητο, μου διδάσκει την τέχνη της μετάβασης. Τα έλατα ανηφορίζουν ως τα όριά τους και ύστερα παραδίδουν τη θέση τους στην πέτρα. Ο δρόμος στενεύει, ο ορίζοντας ανοίγει, και για μια στιγμή ο κόσμος χωρίζεται σε δύο κοιλάδες που αγνοούν η μία την άλλη.

Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τα ορεινά περάσματα. Είναι τόποι όπου τίποτε δεν τελειώνει και τίποτε δεν αρχίζει· όλα απλώς περνούν. Κι εμείς μαζί τους.

Η Βρύση στις Ράχες.

Στο δάσος η βρύση δεν τρέχει απλώς νερό· ξεχνά τον χρόνο.

Σκύβουν οι ρίζες των δέντρων σαν παλιές σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και το νερό απαντά χωρίς λέξεις -μόνο με τη δροσιά του.

Εκεί, η πέτρα δεν είναι πέτρα· είναι μνήμη που ψιθυρίζει στο σκοτάδι της γης. Κάθε σταγόνα πέφτει σαν μικρή άρνηση της σιωπής, κι όμως τη βαθύνει.

Κι όποιος πλησιάσει, δεν πίνει μόνο νερό. Πίνει λίγο από το δάσος που θυμάται τον εαυτό του.

Η βουνίσια βρύση.

Κάτω από τις ρίζες των ελάτων μια μικρή πηγή επιμένει.

Δεν ρωτά ποιος περνά, ούτε ποιος θα επιστρέψει.

Απλώς ανεβαίνει από το χώμα σαν μνήμη που δεν ξέχασε τον ουρανό, και πέφτει πάλι πίσω στη γη για να την ξαναγεννήσει.

Τα βήματά μου σταματούν για λίγο· όχι από δίψα μόνο, αλλά από την αίσθηση πως εδώ ο χρόνος δεν τρέχει -πηγάζει.

Βλέμμα Ψηλά, Ψυχή Βαθιά.

 

Όσο πιο ψηλά σηκώνω το βλέμμα, τόσο πιο βαθιά κατεβαίνει η ψυχή.

Τα βουνά μού έμαθαν αυτό το παράδοξο: η κορυφή δεν είναι μια νίκη πάνω στη γη, αλλά ένας τρόπος να ακούς καλύτερα τη σιωπή της.

Κοιτάζω τις κορυφές, τα έλατα, τον ουρανό που ανοίγει σαν αρχαίο βιβλίο, και νιώθω πως ο κόσμος μεγαλώνει όχι γύρω μου, αλλά μέσα μου. Οι μεγάλες θέες δεν προσθέτουν εικόνες· αφαιρούν περιττά βάρη.

Το βλέμμα ζητά τον ορίζοντα. Η ψυχή ζητά το βάθος. Και κάπου ανάμεσα στα δύο, εκεί όπου ο αέρας μυρίζει ρετσίνι και χρόνο, κατοικεί η σπάνια γαλήνη που δεν χρειάζεται λόγια.

Βλέμμα ψηλά. Ψυχή βαθιά.

Ίσως αυτή να είναι η απλούστερη περιγραφή της ευτυχίας.

Προυσός και Μαύρη Σπηλιά.