Η Κοκκινιά στέκει ψηλά, σαν φυσικός εξώστης των Κραβάρων, εκεί όπου η γη σηκώνεται για να αγγίξει τον ουρανό. Δεν είναι μονάχα βουνό· είναι η Σκέπη των Κραβάρων.
Από τις πλαγιές της απλώνεται μια σιωπηλή προστασία πάνω στις ράχες, στα φαράγγια, στα χωριά και στα μονοπάτια του τόπου. Σαν ένα μεγάλο πέτρινο σκέπαστρο, που κρατά κάτω από τη σκιά του τη μνήμη και την ιστορία των ανθρώπων.
Εδώ ο χρόνος περπατά αργά. Οι παλιές στράτες, οι πέτρες και τα δέντρα θυμούνται εκείνους που πέρασαν και έζησαν με τη γη. Κι όταν ο άνεμος κατεβαίνει από τις κορφές, μοιάζει να μεταφέρει μια φωνή αρχέγονη: πως ο τόπος δεν ξεχνά αυτούς που τον αγάπησαν.
Η Κοκκινιά είναι η Σκέπη των Κραβάρων.
Ένας βουνίσιος ώμος πάνω από έναν ολόκληρο κόσμο.
Κι όποιος σταθεί στη σκιά της, νιώθει πως κάτω από αυτή τη μεγάλη σκέπη χωρά ακόμη η μνήμη, η πατρώα γη και -ψυχή βαθιά- ένας ολόκληρος τόπος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου