«Έξοδος 1826.»

Παιδιά της Σαμαρίνας: Όταν ο δρόμος προς τον θάνατο γίνεται τραγούδι.

Η ταινία «Έξοδος 1826» του Βασίλη Τσικάρα και η μνήμη των Σαμαριναίων που έφτασαν στο πολιορκημένο Μεσολόγγι.

Υπάρχουν ιστορίες που δεν τελειώνουν όταν σιγήσουν τα όπλα. Συνεχίζουν να περπατούν μέσα στους αιώνες, αλλάζουν στόματα, γίνονται τραγούδια και επιστρέφουν κάθε φορά που ένας λαός αναζητά τις στιγμές εκείνες που αποκαλύπτουν τι μπορεί να σημαίνει η λέξη ελευθερία. Μια τέτοια ιστορία αφηγείται η ελληνική ταινία «Έξοδος 1826» του Βασίλη Τσικάρα, που κυκλοφόρησε το 2017, αντλώντας την έμπνευσή της από την παράδοση των Παιδιών της Σαμαρίνας.

Στον πυρήνα της βρίσκεται μια πορεία προς το πολιορκημένο Μεσολόγγι, μια διαδρομή που δεν μετριέται μόνο σε χιλιόμετρα και ημέρες, αλλά και στην απόσταση που χωρίζει την αγάπη για τη ζωή από την απόφαση να τη διακινδυνεύσεις για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου.

🌲 Από τα βουνά της Πίνδου στο Μεσολόγγι.

Τον Απρίλιο του 1826, το Μεσολόγγι βρίσκεται στο τέλος μιας μακράς και εξαντλητικής πολιορκίας. Οι πολιορκημένοι υποφέρουν από την πείνα, τις ασθένειες και την έλλειψη πολεμοφοδίων. Η πόλη, που έχει γίνει σύμβολο της Ελληνικής Επανάστασης, ετοιμάζεται για την πιο τραγική και ηρωική στιγμή της ιστορίας της.

Η Έξοδος πραγματοποιείται τη νύχτα της 10ης προς την 11η Απριλίου 1826, με το παλαιό ημερολόγιο. Χιλιάδες πολιορκημένοι, μαχητές και άμαχοι, επιχειρούν να διασπάσουν τον κλοιό των οθωμανικών και αιγυπτιακών στρατευμάτων. Το σχέδιο καταλήγει σε σφαγή, ενώ πολλοί από όσους δεν σκοτώνονται αιχμαλωτίζονται. Η θυσία του Μεσολογγίου, ωστόσο, συγκλονίζει την Ευρώπη και ενισχύει το φιλελληνικό κίνημα.

Μέσα σε αυτή την ιστορική πραγματικότητα τοποθετείται η αφήγηση της «Εξόδου 1826». Η ταινία παρακολουθεί μια ομάδα ορεινών ανδρών από τη Σαμαρίνα των Γρεβενών και τα γύρω χωριά, οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση που ενέπνευσε το έργο, αφήνουν πίσω τις οικογένειες και τον τόπο τους για να προσφέρουν βοήθεια στους πολιορκημένους.

Δεν είναι επαγγελματίες στρατιώτες που κινούνται σε έναν κόσμο βεβαιότητας. Είναι άνθρωποι της υπαίθρου, κτηνοτρόφοι και πολεμιστές, δεμένοι με τη γη, τις οικογένειες και τις κοινότητές τους. Ξέρουν τι σημαίνει να περνάς τον χειμώνα μέσα στα βουνά, να μετράς το ψωμί και να ακούς τον άνεμο να χτυπά την πόρτα. Κι όμως, επιλέγουν να φύγουν.

Ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος συγκεντρώνει, σύμφωνα με την παράδοση που αναπαριστά η ταινία, περίπου 120 άνδρες. Αρχίζει έτσι μια επικίνδυνη πορεία μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια της Πίνδου, με προορισμό το Μεσολόγγι. Το ταξίδι, όπως παρουσιάζεται στην κινηματογραφική αφήγηση, διαρκεί δέκα ημέρες. Το κρύο, η πείνα, οι κακουχίες και ο φόβος των εχθρικών περιπόλων συνοδεύουν κάθε βήμα.

Όσο πλησιάζουν στον προορισμό τους, τόσο πιο κοντά βρίσκονται σε μια πιθανότητα που κανείς δεν θέλει να ομολογήσει: μπορεί να μη γυρίσουν ποτέ.

Κι εδώ βρίσκεται η ανθρώπινη διάσταση της ιστορίας. Το ηρωικό δεν είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν φοβούνται. Είναι ότι φοβούνται, έχουν πρόσωπα αγαπημένα να θυμηθούν, σπίτια στα οποία θα ήθελαν να επιστρέψουν, κι όμως συνεχίζουν να βαδίζουν.

📽 Η ταινία και το βάρος της μνήμης.

Ο Βασίλης Τσικάρας, με σενάριο και σκηνοθεσία δικά του, επιχείρησε να ανασυνθέσει αυτή την ιστορία μέσα από μια ανεξάρτητη ελληνική κινηματογραφική παραγωγή. Η ταινία, διάρκειας περίπου 96 λεπτών, κυκλοφόρησε στις αίθουσες το 2017, ύστερα από πολυετή έρευνα και προετοιμασία, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί για την παραγωγή της.

Η σημασία μιας τέτοιας προσπάθειας δεν βρίσκεται μόνο στην αναπαράσταση μιας μάχης ή στην αναβίωση μιας εποχής με όπλα, φορεσιές και τοπία. Βρίσκεται κυρίως στην απόπειρα να επιστρέψουν στο προσκήνιο οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα.

Η Ιστορία συχνά θυμάται τους στρατηγούς, τις ημερομηνίες και τις αποφάσεις. Το δημοτικό τραγούδι, αντίθετα, θυμάται τον άνθρωπο που έφυγε από το σπίτι του, τη μάνα που περίμενε, τη γυναίκα που έμεινε πίσω, το χωριό που έμαθε να ζει με την απουσία.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στην ιστορική καταγραφή και στη λαϊκή μνήμη, η κινηματογραφική αφήγηση συναντά τη συγκίνηση.

🌲 «Παιδιά της Σαμαρίνας»: Ένα τραγούδι γεννημένο από την απώλεια.

Κι ύστερα έρχεται το τραγούδι.

«Εσείς μωρέ παιδιά κλεφτόπουλα,

Παιδιά της Σαμαρίνας,

Μωρέ παιδιά καημένα,

Παιδιά της Σαμαρίνας,

Κι ας είστε λερωμένα.

Αν πάτε πάνω μωρέ στα βουνά,

Κατά τη Σαμαρίνα, 

Μωρέ παιδιά καημένα,

Κατά τη Σαμαρίνα, 

Κι ας είστε λερωμένα.

Τουφέκια μωρέ να μη ρίξετε,

Τραγούδια να μη πείτε,

Μωρέ παιδιά καημένα,

Τραγούδια να μη πείτε,

Κι ας είστε λερωμένα.

Κι αν σας ρωτήσει η μαύρη η μάνα μου,

κι η δόλια η αδερφή μου,

μωρέ παιδιά καημένα,

κι η δόλια η αδερφή μου,

κι ας είστε λερωμένα.

Μην πείτε μωρέ πως εχάθηκα,

πως είμαι σκοτωμένος,

μωρέ παιδιά καημένα,

πως είμαι σκοτωμένος,

κι ας είστε λερωμένα.

Μόν’ πείτε πως μωρέ παντρεύτηκα,

τη μαύρη γη πως πήρα,

μωρέ παιδιά καημένα,

τη μαύρη γη πως πήρα,

κι ας είστε λερωμένα.

Πήρα την πλάκα ο μαύρος πεθερά,

τη μαύρη γης γυναίκα,

μωρέ παιδιά καημένα,

τη μαύρη γης γυναίκα,

κι ας είστε λερωμένα.

Κι αυτά μωρέ τα λιανολίθαρα,

αδέρφια κι αξαδέρφια,

μωρέ παιδιά καημένα,

αδέρφια κι αξαδέρφια,

κι ας είστε λερωμένα.»

Λίγες λέξεις αρκούν για να ανοίξει μια ολόκληρη ιστορία. Δεν χρειάζονται χρονολογίες και στρατιωτικές αναφορές. Αρκεί η φωνή που καλεί τα παιδιά, σαν να προσπαθεί να τα μετρήσει ένα ένα, να βεβαιωθεί πως επέστρεψαν όλα. Κι όμως, η επιστροφή είναι μισή. Από τους 120 άνδρες που συνδέει η παράδοση με την εκστρατεία, μόνο 33 φέρονται να γύρισαν στη Σαμαρίνα.

Η λαϊκή παράδοση θέλει τον καπετάνιο Μίχο Φλώρο να τραυματίζεται θανάσιμα κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου και να αφήνει στους συντρόφους του τα τελευταία του λόγια, που συνδέθηκαν με το τραγούδι. Οι επιζώντες, σύμφωνα με την ίδια αφήγηση, μετέφεραν στο χωριό τη μνήμη των νεκρών. Οι λεπτομέρειες αυτές ανήκουν στην παράδοση που συνοδεύει το δημοτικό τραγούδι και δεν είναι όλες δυνατόν να επιβεβαιωθούν ανεξάρτητα ως ιστορικά γεγονότα.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα πώς ακριβώς γεννήθηκε κάθε στίχος ή πότε πήρε την τελική του μορφή το τραγούδι. Η δημοτική παράδοση, άλλωστε, δεν λειτουργεί όπως ένα ιστορικό αρχείο. Διατηρεί μνήμες, τις μεταπλάθει και τις παραδίδει στις επόμενες γενιές. Το τραγούδι των Παιδιών της Σαμαρίνας είναι ακριβώς αυτό: μια λαϊκή κατάθεση μνήμης, στην οποία η ιστορία συναντά τον θρήνο.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμή του. Δεν υμνεί απλώς τους γενναίους. Θρηνεί τους απόντες.

Πίσω από τα παλικάρια υπάρχουν μανάδες που περίμεναν, γυναίκες που άκουσαν βήματα στην αυλή και παιδιά που μεγάλωσαν με μια θέση άδεια στο οικογενειακό τραπέζι. Ο ηρωισμός αποκτά ανθρώπινο πρόσωπο, γιατί το τίμημά του μετριέται σε ζωές που δεν συνεχίστηκαν.

Το τραγούδι δεν αφήνει τους νεκρούς να χαθούν μέσα στην ανωνυμία της μάχης. Τους δίνει ένα όνομα κοινό, μια πατρίδα μικρή και συγκεκριμένη, ένα χωριό που τους περιμένει. Κι από εκεί, από τη Σαμαρίνα των Γρεβενών, η μνήμη τους ταξιδεύει σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Σύμφωνα με μία από τις αφηγήσεις που συνόδευσαν τη διάδοση του τραγουδιού, οι επιζώντες επέστρεψαν στον τόπο τους μεταφέροντας τα λόγια και τη μνήμη των συντρόφων τους. Η ιστορία αυτή, όπως και ο θρύλος ότι οι στίχοι διασώθηκαν γραμμένοι πάνω στις φουστανέλες τους, ανήκει στον πλούτο της λαϊκής παράδοσης. Δεν χρειάζεται να αντιμετωπιστεί κάθε λεπτομέρειά της ως εξακριβωμένο γεγονός για να αναγνωριστεί η δύναμη του συμβολισμού της: οι άνθρωποι που επέζησαν έγιναν οι φορείς της μνήμης εκείνων που χάθηκαν.

Το μοιρολόι, μέσα από τη συλλογική επανάληψη και τη μετάδοσή του, απέκτησε σταδιακά ευρύτερη απήχηση. Έπαψε να αφορά μόνο ένα χωριό και έγινε μέρος της ελληνικής μουσικής και ιστορικής μνήμης. Η προσωπική απώλεια μεταμορφώθηκε σε συλλογικό τραγούδι.

Στην κινηματογραφική εκδοχή της ιστορίας, η μουσική ενισχύει αυτή τη μετάβαση από το ατομικό στο συλλογικό, από τον φόβο του πολεμιστή στη μνήμη ενός ολόκληρου τόπου. Το τραγούδι δεν αποτελεί απλώς ένα μουσικό διάλειμμα. Είναι η φωνή εκείνων που δεν μπορούν πια να μιλήσουν.

📽  Από τη Σαμαρίνα σε κάθε εποχή.

Τι απομένει, τελικά, από μια τέτοια ιστορία, σχεδόν δύο αιώνες μετά;

Ίσως το ερώτημα να μην αφορά μόνο το παρελθόν. Κάθε εποχή καλείται να αναμετρηθεί με τη δική της έννοια της ελευθερίας, με όσα είναι πρόθυμη να υπερασπιστεί και με όσα επιλέγει να ξεχάσει. Οι άνθρωποι της Σαμαρίνας δεν έζησαν για να δουν την Ελλάδα που γεννήθηκε από την Επανάσταση. Δεν γνώρισαν τις μεταγενέστερες αντιφάσεις της, τις διαψεύσεις και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της. Έφυγαν μέσα σε μια εποχή όπου η ελευθερία δεν ήταν δεδομένο δικαίωμα, αλλά ένα επικίνδυνο αίτημα που μπορούσε να κοστίσει τη ζωή.

Η μνήμη τους, ωστόσο, δεν έχει αξία μόνο ως εθνικό κειμήλιο. Έχει αξία όταν μας θυμίζει ότι πίσω από κάθε μεγάλη λέξη βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι. Ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς μια σημαία που υψώνεται στις επετείους, αλλά μια ευθύνη που συνεχίζεται και μετά τη νίκη. Και ότι κανένας αγώνας δεν δικαιώνεται ολοκληρωτικά, αν οι επόμενες γενιές κρατήσουν μόνο τον θρύλο και ξεχάσουν το ανθρώπινο τίμημά του.

Η «Έξοδος 1826» επιστρέφει σε μια λιγότερο προβεβλημένη πτυχή της Επανάστασης και αναζητά τους αφανείς ανθρώπους πίσω από τη μεγάλη αφήγηση. Η αξία της βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την προσπάθεια: να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη μια ιστορία που επιβίωσε κυρίως μέσα από το δημοτικό τραγούδι, τη συλλογική μνήμη και την τοπική παράδοση.

Η ταινία δεν χρειάζεται να υποκαταστήσει την ιστορική έρευνα ούτε να μετατρέψει κάθε στοιχείο του θρύλου σε βεβαιότητα. Αρκεί να μας κάνει να σταθούμε μπροστά σε μια απλή, δύσκολη αλήθεια: πίσω από κάθε ιστορική αναμέτρηση βρίσκονται άνθρωποι με πρόσωπα, οικογένειες και μια ζωή που θα μπορούσε να είχε συνεχιστεί διαφορετικά.

Γιατί οι λαοί δεν θυμούνται μόνο με τα βιβλία τους. Θυμούνται με τις φωνές τους, με τα τραγούδια που περνούν από στόμα σε στόμα, με τους στίχους που επιμένουν ακόμη κι όταν εκείνοι που τους πρωτοείπαν έχουν γίνει χώμα.

🎵 Όσο υπάρχει ένα τραγούδι...

Στη Σαμαρίνα, τα βουνά εξακολουθούν να στέκουν εκεί όπου στέκονταν και τότε. Ο άνεμος περνά από τις πλαγιές, οι εποχές αλλάζουν και τα χρόνια σωρεύονται πάνω στις πέτρες. Το Μεσολόγγι, μακριά από εκεί, εξακολουθεί να κουβαλά τη δική του πληγή και τη δική του δόξα.

Ανάμεσα στα δύο, ένας δρόμος που κάποτε περπάτησαν άνθρωποι με όπλα, λίγα εφόδια και την αγωνία της επιστροφής. Δεν γνωρίζουμε όλα τα ονόματά τους. Δεν μπορούμε να ανασυνθέσουμε κάθε στιγμή της πορείας τους ούτε να ξεχωρίσουμε με βεβαιότητα κάθε ιστορική λεπτομέρεια από τον θρύλο. Ξέρουμε, όμως, ότι η ιστορία τους απέκτησε μια δεύτερη ζωή μέσα από το τραγούδι.

Κι εκεί συμβαίνει κάτι παράξενο: οι νεκροί δεν επιστρέφουν, αλλά δεν χάνονται οριστικά. Κάθε φορά που κάποιος τραγουδά για τα Παιδιά της Σαμαρίνας, οι απόντες βρίσκουν ξανά τον δρόμο προς το χωριό τους. Κάθε φωνή γίνεται μια μικρή επιστροφή, μια υπόσχεση πως ο χρόνος μπορεί να σβήνει τα ίχνη των ανθρώπων, όχι όμως πάντα και τη μνήμη τους.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της ιστορίας τους. Δεν είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν να νικήσουν τον θάνατο. Είναι ότι μπορούν να αφήσουν πίσω τους κάτι που ο θάνατος δεν καταφέρνει να σωπάσει.

Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν δύο φορές: την πρώτη όταν σταματά η καρδιά τους και τη δεύτερη όταν κανείς πια δεν θυμάται το όνομά τους.

Τα Παιδιά της Σαμαρίνας, όμως, εξακολουθούν να τραγουδιούνται.

Και όσο ακούγεται εκείνο το τραγούδι, όσο μια φωνή θα το παραδίδει στην επόμενη κι όσο κάποιος θα σταματά για λίγο ό,τι κάνει για να ακούσει την ιστορία του, οι 33 που γύρισαν και οι υπόλοιποι που χάθηκαν δεν θα είναι απλώς αριθμοί μιας παλιάς μάχης.

Θα είναι οι άνθρωποι που άφησαν πίσω τους ένα τραγούδι για να τους θυμόμαστε.

Κι ίσως αυτή να είναι η μόνη επιστροφή που μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

Το δικαίωμα της γυναίκας στην ψήφο.

Υπήρξε μια εποχή που η γυναίκα μπορούσε να γεννά τους πολίτες, να μεγαλώνει τους αυριανούς ψηφοφόρους, να εργάζεται, να πληρώνει φόρους, να υπομένει τους πολέμους και να θρηνεί τους νεκρούς τους, αλλά δεν μπορούσε να αποφασίζει ποιος θα κυβερνήσει την κοινωνία στην οποία ζούσε. Η κοινωνία τής αναγνώριζε σχεδόν όλες τις υποχρεώσεις και της αρνούνταν ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα: την πολιτική της φωνή.

Η ιστορία του δικαιώματος ψήφου των γυναικών είναι η ιστορία μιας μεγάλης κοινωνικής σύγκρουσης. Μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούσαν την πολιτική προνόμιο των ανδρών και σε εκείνες που αρνήθηκαν να αποδεχτούν ότι η ιδιότητα του πολίτη καθορίζεται από το φύλο. Δεν ήταν μια αυτονόητη εξέλιξη της προόδου ούτε ένα δώρο που προσφέρθηκε από την καλή θέληση της εξουσίας. Ήταν μια κατάκτηση, αποτέλεσμα αγώνων, διεκδικήσεων, φυλακίσεων και κοινωνικής αμφισβήτησης.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, το κίνημα των σουφραζέτων στη Βρετανία έδωσε στον αγώνα για την πολιτική χειραφέτηση των γυναικών μια δυναμική και μαχητική μορφή. Με πρωταγωνίστρια την Έμελιν Πάνκχερστ και την οργάνωση Women's Social and Political Union, που ιδρύθηκε το 1903, γυναίκες βγήκαν στους δρόμους, οργάνωσαν διαδηλώσεις, αμφισβήτησαν δημόσια την ανδρική κυριαρχία στην πολιτική και αντιμετώπισαν την αστυνομική καταστολή και τη φυλάκιση. Το σύνθημά τους, «Πράξεις, όχι λόγια», συμπύκνωνε την αγανάκτησή τους απέναντι σε μια κοινωνία που μπορούσε να συζητά ατελείωτα για την ισότητα, χωρίς να είναι πρόθυμη να την εφαρμόσει.

Οι σουφραζέτες δεν ήταν οι μοναδικές γυναίκες που αγωνίστηκαν για την ψήφο. Άλλες σουφραζίστριες επέλεξαν ειρηνικές και θεσμικές μορφές διεκδίκησης, ενώ ευρύτερα γυναικεία κινήματα συνέδεσαν την πολιτική ισότητα με την εκπαίδευση, την εργασία, την οικονομική ανεξαρτησία και την κοινωνική αξιοπρέπεια. Παρά τις διαφορές στις μεθόδους τους, όλες αυτές οι διεκδικήσεις έθεταν το ίδιο θεμελιώδες ερώτημα: με ποιο δικαίωμα μια κοινωνία απαιτεί από τις γυναίκες να υπακούουν στους νόμους της, όταν τους αρνείται τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή τους;

Η κατάκτηση του δικαιώματος ψήφου στη Βρετανία ήρθε σταδιακά. Το 1918 δόθηκε δικαίωμα ψήφου σε ορισμένες κατηγορίες γυναικών, με περιορισμούς ηλικίας και άλλες προϋποθέσεις, ενώ το 1928 εξισώθηκαν οι όροι ψήφου ανδρών και γυναικών. Η αλλαγή αυτή δεν υπήρξε απλώς μια θεσμική μεταρρύθμιση. Αποτέλεσε ρήγμα σε μια αντίληψη αιώνων, σύμφωνα με την οποία η γυναίκα μπορούσε να θεωρείται υπεύθυνη για την οικογένεια, αλλά όχι ισότιμη συμμέτοχος στη δημόσια ζωή.

Στην Ελλάδα, η ιστορία του γυναικείου δικαιώματος ψήφου έχει μια ιδιαίτερη διαδρομή, καθώς συνδέεται και με την περίοδο της Κατοχής. Τον Απρίλιο του 1944, μέσα στις συνθήκες της γερμανικής κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, πραγματοποιήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Εθνικό Συμβούλιο, με πρωτοβουλία της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, της γνωστής ΠΕΕΑ, που αποκαλούνταν και «Κυβέρνηση του Βουνού».

Σε αυτή την εκλογική διαδικασία συμμετείχαν και γυναίκες, αποκτώντας τη δυνατότητα να ψηφίσουν και να συμμετάσχουν σε μια πολιτική διαδικασία που το επίσημο ελληνικό κράτος εξακολουθούσε να τους αρνείται. Ήταν μια στιγμή ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας: την ώρα που η χώρα βρισκόταν υπό κατοχή, μέσα στην πείνα, στις διώξεις και στον αγώνα για την απελευθέρωση, η πολιτική ισότητα εντασσόταν σε ένα ευρύτερο όραμα κοινωνικής συμμετοχής.

Η συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές του 1944 και η Οικουμενική Διακήρυξη του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα το 1948, οδήγησαν εξ ανάγκης στην μεταγενέστερη επίσημη κατοχύρωση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών από το ελληνικό κράτος: το 1952 αναγνωρίστηκε νομοθετικά το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στις βουλευτικές εκλογές, ενώ η πρώτη συμμετοχή τους σε εθνικές βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκε το 1956. Η απόσταση ανάμεσα στο 1944 και στο 1952 αποτυπώνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια πολιτική δυνατότητα που ασκήθηκε μέσα στην Αντίσταση και στην κατοπινή θεσμική της αναγνώριση.

Ωστόσο, το δικαίωμα ψήφου δεν εξάλειψε αυτομάτως τις κοινωνικές ανισότητες. Η δυνατότητα μιας γυναίκας να ψηφίζει δεν εξασφάλισε από μόνη της ίση αμοιβή, επαγγελματική ισότητα, οικονομική ανεξαρτησία, προστασία από τη βία ή ισότιμη παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η κάλπη άνοιξε μια πόρτα, αλλά δεν γκρέμισε όλους τους τοίχους.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος. Τα δικαιώματα δεν είναι φυσικά δώρα της εξουσίας προς τους ανθρώπους. Είναι κοινωνικές κατακτήσεις, που χρειάζονται διαρκή υπεράσπιση. Κάθε φορά που μια γυναίκα αποκλείεται, υποτιμάται ή αντιμετωπίζεται ως λιγότερο ικανή εξαιτίας του φύλου της, η δημοκρατία αποκαλύπτει τις εκκρεμότητές της.

Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών δεν αφορά, άλλωστε, μόνο τις γυναίκες. Αφορά την ίδια την έννοια της δημοκρατίας. Ποια δημοκρατία μπορεί να ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την κοινωνία, όταν αποκλείει από τις αποφάσεις της τον μισό πληθυσμό; Και πόσο καθολικό μπορεί να είναι ένα δικαίωμα όταν η εφαρμογή του εξαρτάται από το φύλο εκείνου που το διεκδικεί;

Οι σουφραζέτες, οι γυναίκες της Αντίστασης και οι γενιές των γυναικών που διεκδίκησαν την πολιτική ισότητα μάς υπενθυμίζουν ότι η ιστορία δεν προχωρά μόνο με νόμους και διακηρύξεις. Προχωρά όταν άνθρωποι που έχουν αποκλειστεί αρνούνται να αποδεχτούν τον αποκλεισμό τους. Όταν εκείνοι που θεωρούνται υπήκοοι απαιτούν να αναγνωριστούν ως πολίτες. Όταν το αυτονόητο παύει να είναι προνόμιο και γίνεται δικαίωμα.

Η ισότητα δεν αρχίζει όταν επιτρέπεται σε όλους να ψηφίζουν, αλλά όταν κανείς δεν θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να αποφασίζει ποιος αξίζει να έχει φωνή.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι ανδρική ή γυναικεία ιδιοκτησία. Είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να συμμετέχει ισότιμα στη διαμόρφωση του κοινού κόσμου. Και αυτό το δικαίωμα δεν παραχωρείται από εκείνους που κατέχουν την εξουσία. Κατακτάται από εκείνους που αρνούνται να ζουν χωρίς αυτό.

Η εποχή της Ποτοαπαγόρευσης.

Ποτοαπαγόρευση: Όταν η ηθική φόρεσε χειροπέδες στην κοινωνία και η μαφία άνοιξε σαμπάνιες.

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που η εξουσία αποφασίζει να διορθώσει την ανθρώπινη φύση με μια νομοθετική πράξη. Επειδή, προφανώς, είναι ευκολότερο να απαγορεύσεις το μπουκάλι παρά να αντιμετωπίσεις τη φτώχεια, την κοινωνική ανισότητα, την οικογενειακή βία και τις συνθήκες που σπρώχνουν έναν άνθρωπο στην εξάρτηση. Η αμερικανική Ποτοαπαγόρευση υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά πειράματα κοινωνικής πειθαρχίας του 20ού αιώνα. Και ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ως προς τη σχέση ηθικής, εξουσίας και χρήματος.

Από το 1920 έως το 1933, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχείρησαν να περιορίσουν δραστικά την παραγωγή, την πώληση και τη μεταφορά αλκοολούχων ποτών. Η 18η Τροπολογία του Συντάγματος και ο νόμος Volstead έθεσαν σε εφαρμογή αυτό που οι υποστηρικτές του αποκαλούσαν «Ευγενές Πείραμα». Η υπόσχεση ήταν μια κοινωνία με λιγότερο αλκοόλ, λιγότερη βία, λιγότερη φτώχεια και περισσότερη ηθική τάξη.

Το αποτέλεσμα ήταν λιγότερο ευγενές. Η παράνομη αγορά γιγαντώθηκε, η διαφθορά επεκτάθηκε και οι εγκληματικές οργανώσεις απέκτησαν οικονομική και πολιτική δύναμη. Η εξουσία, στην προσπάθειά της να επιβάλει την ηθική, δημιούργησε τις συνθήκες για μια από τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις παρανομίας στην αμερικανική ιστορία.

Το ενδιαφέρον, επομένως, δεν βρίσκεται μόνο στην αποτυχία ενός νόμου. Βρίσκεται στο ποιοι είχαν τη δυνατότητα να τον επιβάλουν, ποιοι μπορούσαν να τον παρακάμψουν και ποιοι κέρδισαν από την εφαρμογή του.

🍾 Η ηθική συμμαχία: Εκκλησία, βιομηχανία και πολιτική εξουσία.

Η Ποτοαπαγόρευση δεν γεννήθηκε ξαφνικά. Ήταν το αποτέλεσμα δεκαετιών δράσης του κινήματος της "εγκράτειας", το οποίο αντιμετώπιζε το αλκοόλ ως πηγή οικογενειακής δυστυχίας, κοινωνικής αποδιοργάνωσης και ηθικής παρακμής.

Οργανώσεις όπως η Anti-Saloon League και η Woman’s Christian Temperance Union κινητοποίησαν μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. Οι Προτεστάντες θεωρούσαν τα σαλούν (τα μπαρ της εποχής) «φωλιές της αμαρτίας» και το αλκοόλ την κύρια αιτία της οικογενειακής βίας και της φτώχειας. Η απαγόρευση εμφανίστηκε ως μέσο προστασίας της οικογένειας και αποκατάστασης της κοινωνικής τάξης.

Υπήρχαν πραγματικά προβλήματα. Η κατάχρηση αλκοόλ προκαλούσε βλάβες, ενώ σε αρκετές οικογένειες συνδεόταν με τη φτώχεια και την κακοποίηση. Όμως η διαπίστωση ενός προβλήματος δεν δικαιώνει αυτομάτως κάθε μέσο αντιμετώπισής του. Άλλο η κοινωνική προστασία και άλλο η ποινικοποίηση μιας ευρείας ανθρώπινης συνήθειας.

Στην εκστρατεία υπέρ της απαγόρευσης προστέθηκαν και άλλα συμφέροντα. Η βιομηχανική εργοδοσία επιθυμούσε πειθαρχημένους και παραγωγικούς εργαζομένους. Κορυφαίοι εργοδότες, όπως ο Χένρι Φορντ, πίστευαν ότι ένας εργάτης που δεν πίνει είναι ένας πιο παραγωγικός και ασφαλής εργάτης. Η πολεμική περίοδος ενίσχυσε το αντιγερμανικό κλίμα, πλήττοντας τη δημόσια εικόνα των ζυθοποιιών που συνδέονταν με Γερμανοαμερικανούς επιχειρηματίες. Οι περισσότερες μεγάλες ζυθοποιίες ανήκαν σε Γερμανούς μετανάστες, οπότε η απαγόρευση της μπύρας θεωρήθηκε... πατριωτικό καθήκον. Η θρησκευτική ηθική, ο πατριωτισμός και η οικονομική πειθαρχία βρέθηκαν έτσι στην ίδια πολιτική συμμαχία.

Δεν είχαν όλοι τα ίδια κίνητρα. Είχαν, όμως, έναν κοινό στόχο: να περιορίσουν το αλκοόλ όχι μόνο ως κοινωνικό πρόβλημα, αλλά και ως αντικείμενο νόμιμης κατανάλωσης.

Στις 16 Ιανουαρίου 1919 επικυρώθηκε η 18η Τροπολογία. Ο νόμος Volstead καθόρισε το πλαίσιο εφαρμογής της και, στις 17 Ιανουαρίου 1920, η Ποτοαπαγόρευση τέθηκε σε ισχύ.

Η εξουσία είχε αποφασίσει ότι ο πολίτης έπρεπε να σωθεί ακόμη κι αν δεν το επιθυμούσε ο ίδιος. Το επόμενο βήμα ήταν να ανακαλύψει ότι η ανθρώπινη επιθυμία δεν υπακούει πάντοτε στις κρατικές εντολές.

🥃 Το ουίσκι που έγινε φάρμακο.

Η Ποτοαπαγόρευση δεν απαγόρευε με τον ίδιο τρόπο κάθε κατοχή και κατανάλωση αλκοόλ. Το νομοθετικό πλαίσιο περιόριζε κυρίως την παραγωγή, την πώληση και τη μεταφορά του, ενώ προέβλεπε συγκεκριμένες εξαιρέσεις. Έτσι, το αλκοόλ μπορούσε να διατηρηθεί για ορισμένες νόμιμες χρήσεις, να συνταγογραφηθεί για ιατρικούς σκοπούς ή να χρησιμοποιηθεί σε θρησκευτικές τελετές.

Το ουίσκι απέκτησε, λοιπόν, μια καινούργια κοινωνική ιδιότητα: μπορούσε να είναι παράνομη απόλαυση στο μπαρ και νόμιμο φάρμακο στο φαρμακείο.

Οι γιατροί μπορούσαν να συνταγογραφούν οινοπνευματώδη για επιτρεπόμενες ιατρικές χρήσεις. Τα φαρμακεία έγιναν σημαντικά σημεία νόμιμης διάθεσης, ενώ η εξαίρεση αξιοποιήθηκε και από ανθρώπους που αναζητούσαν έναν τρόπο να συνεχίσουν να πίνουν. Οι γιατροί είχαν το δικαίωμα να συνταγογραφούν «φαρμακευτικό ουίσκι» για παθήσεις που κυμαίνονταν από κατάθλιψη μέχρι... πονόλαιμο. Τα φαρμακεία της εποχής μετατράπηκαν σε νόμιμα αποστακτήρια.

Το περιεχόμενο του μπουκαλιού δεν άλλαζε. Άλλαζε η σφραγίδα που το συνόδευε.

Παράλληλα, η θρησκευτική εξαίρεση επέτρεπε τη χρήση κρασιού σε τελετές, ενώ η οικιακή παρασκευή κρασιού υπό συγκεκριμένους όρους προσέφερε ακόμη μία διέξοδο. Οι συμπυκνωμένοι χυμοί σταφυλιού απέκτησαν ενδιαφέρον, καθώς μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή κρασιού στο σπίτι. Οι πολίτες αγόραζαν συμπυκνωμένο χυμό σταφυλιού, ο οποίος έφερε πάνω του μια προειδοποίηση: «Προσοχή: Μην αφήσετε το μπουκάλι σε σκοτεινό μέρος για 20 ημέρες, διότι θα μετατραπεί σε κρασί». Φυσικά, όλοι αυτό ακριβώς έκαναν!

Η κοινωνία, με άλλα λόγια, δεν σταμάτησε να αναζητά το προϊόν. Έμαθε να αναζητά τις εξαιρέσεις.

Και εδώ αναδύεται ένα από τα ταξικά παράδοξα της απαγόρευσης. Όποιος διέθετε χρήματα, κοινωνικές διασυνδέσεις και πρόσβαση σε γιατρούς ή ιδιωτικά αποθέματα είχε περισσότερες δυνατότητες να διατηρήσει τις συνήθειές του. Όποιος δεν είχε αυτές τις δυνατότητες εξαρτιόταν περισσότερο από την παράνομη αγορά.

Η ηθική ήταν καθολική στη διακήρυξή της. Η πρόσβαση στην παράκαμψή της, όμως, δεν ήταν καθόλου ισότιμη.

🍻 Τα παράνομα μπαρ και η δημοκρατία της κρυφής πόρτας.

Αντί να σταματήσει τους Αμερικανούς από το να πίνουν, η Ποτοαπαγόρευση έκανε το ποτό μια συναρπαστική, παράνομη περιπέτεια. Σύντομα, οι πόλεις γεμίζουν από speakeasies – κρυφά, παράνομα μπαρ που απαιτούσαν συνθηματικό στην πόρτα και ψίθυρο (εξ ου και το όνομα "speak easy") για να μην ακουστούν από την αστυνομία.

Τα speakeasies, εξαπλώθηκαν στις αμερικανικές πόλεις. Η είσοδος γινόταν με συνθηματικό, γνωριμίες ή την εμπιστοσύνη του ιδιοκτήτη. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, το αλκοόλ συνέχιζε να σερβίρεται, συχνά μαζί με τζαζ, χορό και μια νυχτερινή ζωή που αψηφούσε τους επίσημους κανόνες.

Η Ποτοαπαγόρευση δεν δημιούργησε από μόνη της την τζαζ ή τη νέα κοινωνική κουλτούρα της δεκαετίας του 1920. Συνέβαλε, ωστόσο, στη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος όπου η κατανάλωση αλκοόλ συνδέθηκε με την παραβίαση του νόμου και την αίσθηση της συμμετοχής σε έναν κόσμο έξω από την επίσημη ηθική.

Η απαγόρευση πρόσθεσε στη διασκέδαση το στοιχείο του μυστικού. Το ποτό έγινε εμπόρευμα, εμπειρία και σύμβολο ανυπακοής.

Μόνο που κάθε παράνομη αγορά χρειάζεται προμηθευτές. Χρειάζεται μεταφορές, αποθήκες, δίκτυα διανομής και ανθρώπους που μπορούν να προστατεύσουν τη δραστηριότητά τους από τον ανταγωνισμό και τις διωκτικές αρχές.

Η ζήτηση παρέμενε. Η νόμιμη προσφορά είχε περιοριστεί. Το κενό δεν έμεινε άδειο.

Το κάλυψαν επιχειρηματίες της παρανομίας.

🤑 Αλ Καπόνε: Όταν η απαγόρευση έγινε χρυσωρυχείο.

Ο Αλ Καπόνε δεν δημιούργησε το οργανωμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η άνοδός του, όμως, έγινε ένα από τα χαρακτηριστικότερα σύμβολα της εγκληματικής οικονομίας που αναπτύχθηκε κατά την Ποτοαπαγόρευση.

Στο Σικάγο, η παράνομη διακίνηση αλκοόλ δημιούργησε τεράστιες δυνατότητες κέρδους. Οι συμμορίες οργάνωσαν δίκτυα προμήθειας και διανομής, διεκδίκησαν περιοχές επιρροής και χρησιμοποίησαν τη βία για να περιορίσουν τον ανταγωνισμό. Οι δωροδοκίες και οι διασυνδέσεις με κρατικούς λειτουργούς μπορούσαν να προστατεύσουν τις επιχειρήσεις τους από τις διώξεις.

Ο Καπόνε εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους εκπροσώπους αυτής της οικονομίας. Η εγκληματική του αυτοκρατορία στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στη διακίνηση αλκοόλ, ενώ το όνομά του συνδέθηκε με τη διαφθορά και τις βίαιες συγκρούσεις του Σικάγου. Η "Σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου", το 1929, έγινε σύμβολο της αιματοβαμμένης σύγκρουσης ανάμεσα σε αντίπαλες εγκληματικές οργανώσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η προσωπική ευθύνη για τη συγκεκριμένη επίθεση έχει αποδειχθεί οριστικά.

Αλλά το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι ποιος γκάνγκστερ ήταν πιο αδίστακτος. Είναι ποιο οικονομικό περιβάλλον έκανε τόσο κερδοφόρα τη δραστηριότητά του.

Όταν εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ζητούν ένα προϊόν και η νόμιμη αγορά αδυνατεί να τους το προσφέρει, η προσφορά δεν εξαφανίζεται. Μεταφέρεται σε εκείνους που είναι πρόθυμοι να παραβιάσουν τον νόμο. Ο κίνδυνος της σύλληψης αυξάνει το κόστος, αλλά μπορεί να αυξήσει και τα κέρδη. Τα κέρδη, με τη σειρά τους, χρηματοδοτούν όπλα, δωροδοκίες και μηχανισμούς προστασίας.

Η απαγόρευση δεν δημιούργησε τη μαφία. Της πρόσφερε, όμως, μια αγορά τεράστιας κλίμακας και ένα εμπόρευμα που εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούσαν να επιθυμούν.

Η μαφία δεν χρειάστηκε να πείσει τους Αμερικανούς να αγαπήσουν το ουίσκι. Χρειάστηκε απλώς να τους το πουλήσει.

🍷 Το τίμημα: Δηλητήριο, διαφθορά και κοινωνική ανισότητα.

Η παράνομη αγορά είχε συνέπειες που δεν περιορίζονταν στις ένοπλες συγκρούσεις. Χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο ποιότητας, αρκετά παράνομα ποτά παρασκευάζονταν ή νοθεύονταν με επικίνδυνες ουσίες. Η κατανάλωση ακατάλληλων αλκοολούχων ποτών προκάλεσε δηλητηριάσεις, τύφλωση και θανάτους.

Ο καταναλωτής δεν γνώριζε πάντοτε τι αγόραζε. Η προστασία της δημόσιας υγείας είχε υποχωρήσει μπροστά σε μια αγορά που λειτουργούσε έξω από τους νόμιμους μηχανισμούς ελέγχου.

Την ίδια στιγμή, η εφαρμογή της απαγόρευσης απαιτούσε αστυνομικούς, δικαστές, τελωνειακούς και ομοσπονδιακούς πράκτορες. Οι εγκληματικές οργανώσεις διέθεταν τεράστια οικονομικά κίνητρα για να εξαγοράζουν όσους μπορούσαν να τις προστατεύσουν.

Η διαφθορά δεν ήταν απλώς η αδυναμία ορισμένων κρατικών λειτουργών. Ήταν και προϊόν μιας αγοράς που παρήγαγε μεγάλα κέρδη και μπορούσε να πληρώνει για την ατιμωρησία της.

Εδώ η κοινωνική ανισότητα αποκτούσε μια ιδιαίτερα κυνική μορφή. Ο νόμος ήταν κοινός, αλλά οι δυνατότητες παραβίασής του δεν ήταν. Ο πλούσιος μπορούσε να εξασφαλίσει πρόσβαση σε ακριβό αλκοόλ, ενώ ο οργανωμένος εγκληματίας μπορούσε να αγοράσει προστασία και να επεκτείνει την επιχείρησή του. Ο απλός καταναλωτής βρισκόταν αντιμέτωπος με ακριβότερα και συχνά επικίνδυνα προϊόντα, ενώ ο φτωχός ήταν περισσότερο εκτεθειμένος στις συνέπειες της άνισης εφαρμογής του νόμου.

Η εξουσία είχε υποσχεθεί ότι θα προστατεύσει την κοινωνία από τις βλάβες του αλκοόλ. Στην πράξη, η πολιτική της συνέβαλε στη δημιουργία νέων κινδύνων και στην ενίσχυση ανθρώπων που διέθεταν ήδη το χρήμα και τη βία για να εκμεταλλευτούν την κατάσταση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η απαγόρευση ήταν η μοναδική αιτία της διαφθοράς ή του οργανωμένου εγκλήματος. Σημαίνει ότι δημιούργησε ισχυρά οικονομικά κίνητρα για την επέκτασή τους.

Και όταν η παρανομία αποφέρει τεράστια κέρδη, η ηθική καταδίκη της δεν αρκεί για να την εξαφανίσει.

🍻 Η Μεγάλη Ύφεση και η επιστροφή της νομιμότητας.

Η αντίθεση στην Ποτοαπαγόρευση είχε ενισχυθεί πριν από το κραχ του 1929. Η αδυναμία αποτελεσματικής εφαρμογής του νόμου, η εξάπλωση της παράνομης αγοράς και η διαφθορά είχαν ήδη υπονομεύσει την αξιοπιστία του.

Η Μεγάλη Ύφεση επιτάχυνε την πολιτική αλλαγή. Η ανεργία και η οικονομική κατάρρευση αύξησαν την ανάγκη για κρατικά έσοδα και νέες θέσεις εργασίας. Η νόμιμη παραγωγή και πώληση αλκοόλ μπορούσε να δημιουργήσει φορολογικά έσοδα, να επαναφέρει οικονομικές δραστηριότητες και να περιορίσει την έκταση της παράνομης αγοράς.

Ο Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούζβελτ υποστήριξε την κατάργηση της Ποτοαπαγόρευσης στην προεκλογική εκστρατεία του 1932. Στις 5 Δεκεμβρίου 1933 επικυρώθηκε η 21η Τροπολογία, η οποία κατάργησε τη 18η.

Η αλλαγή ήταν ιστορική: η μοναδική περίπτωση κατάργησης μιας τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος μέσω μιας άλλης τροπολογίας.

Η αγορά επέστρεψε στη νομιμότητα, το κράτος απέκτησε ξανά τη δυνατότητα φορολόγησης και η παραγωγή και διανομή αλκοόλ πέρασαν σταδιακά σε ελεγχόμενα κανάλια. Η κατάργηση, ωστόσο, δεν εξαφάνισε το οργανωμένο έγκλημα. Οι εγκληματικές οργανώσεις είχαν ήδη αποκτήσει κεφάλαια, εμπειρία και δίκτυα που μπορούσαν να αξιοποιηθούν και σε άλλες δραστηριότητες.

Το κράτος δεν ανακάλυψε ξαφνικά την ηθική της ελευθερίας. Αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τα όρια μιας πολιτικής που είχε υψηλό κοινωνικό κόστος και δεν μπορούσε να εφαρμοστεί αποτελεσματικά.

Και η οικονομία, πιστή στη δική της ηθική, συνέχισε να αναζητά κέρδος -αυτή τη φορά με νόμιμα τιμολόγια και φορολογικές αποδείξεις.

🍾Το πραγματικό δίδαγμα: Ποιος κερδίζει από την ηθική;

Η Ποτοαπαγόρευση δεν αποδεικνύει ότι κάθε απαγόρευση είναι άχρηστη ούτε ότι το αλκοόλ είναι ακίνδυνο. Η κατάχρησή του αποτελεί πραγματικό πρόβλημα δημόσιας υγείας και κοινωνικής προστασίας. Η ιστορία της, όμως, θέτει ένα ερώτημα πολύ ευρύτερο από την κατανάλωση ενός ποτού.

Ποιος αποφασίζει τι είναι ηθικό για όλους; Ποιος αποκτά την εξουσία να επιβάλλει αυτή την ηθική; Και ποιος ωφελείται οικονομικά όταν μια ανθρώπινη συνήθεια μετατρέπεται σε παράνομη δραστηριότητα;

Στην Αμερική της δεκαετίας του 1920, η απαγόρευση δεν κατήργησε την επιθυμία για αλκοόλ. Άλλαξε τους όρους της αγοράς του. Περιόρισε τη νόμιμη προσφορά, αύξησε τα κίνητρα της παρανομίας και έδωσε σε εγκληματικές οργανώσεις τη δυνατότητα να συσσωρεύσουν τεράστιο πλούτο. Η ηθική διακήρυξη ήταν δημόσια. Τα κέρδη της παρανομίας, ιδιωτικά.

Το ζήτημα δεν ήταν απλώς ότι οι νομοθέτες δεν είχαν προβλέψει όλες τις συνέπειες. Ήταν ότι μια κοινωνία επιχείρησε να αντιμετωπίσει ένα σύνθετο πρόβλημα επιβάλλοντας μια καθολική απαγόρευση, χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει ούτε την καθολική συμμόρφωση ούτε την ισότιμη εφαρμογή της.

Και όταν το πείραμα κατέρρευσε, δεν άλλαξε η κοινωνική οργάνωση που επέτρεπε τη συσσώρευση πλούτου και ισχύος. Άλλαξε το νομικό καθεστώς ενός εμπορεύματος. Η αγορά επέστρεψε στη νομιμότητα, το κράτος ανέκτησε φορολογικά έσοδα και όσοι είχαν ήδη συσσωρεύσει δύναμη δεν εξαφανίστηκαν μαζί με την απαγόρευση.

Η ουσία, λοιπόν, δεν βρίσκεται στην αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στον νόμο και την ανθρώπινη φύση. Βρίσκεται στη σχέση ανάμεσα στην εξουσία, στην κοινωνική πειθαρχία και στο κέρδος. Η ηθική μπορεί να εκφράζει πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Μπορεί, όμως, να χρησιμοποιηθεί και ως πολιτικό εργαλείο, όταν η εξουσία μετατρέπει μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα σε ζήτημα υπακοής.

Η μαφία δεν ήταν το ατύχημα της Ποτοαπαγόρευσης. Ήταν ένας από τους μεγάλους κερδισμένους της. Και το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτής της ιστορίας δεν είναι ότι οι άνθρωποι συνέχισαν να πίνουν παρά τον νόμο. Είναι ότι, όταν η εξουσία απαγόρευσε μια κερδοφόρα ανθρώπινη συνήθεια, δεν εξαφάνισε το κέρδος. Το παρέδωσε σε εκείνους που μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την παρανομία.

Γιατί η εξουσία μπορεί να βαφτίζει μια απαγόρευση ηθική σταυροφορία. Η αγορά, όμως, γνωρίζει να μετατρέπει ακόμη και τη σταυροφορία σε εμπόρευμα.

«Geteilter Schmerz»: Η γελοιογραφία του 1929 που αποτύπωσε τον εύθραυστο γάμο Βατικανού και Μουσολίνι.

 

Όταν ο Πάπας συνάντησε τον Μουσολίνι: Μια γελοιογραφία του 1929 αποκαλύπτει τα παρασκήνια των Συνθηκών του Λατερανού.

Τον Φεβρουάριο του 1929, μια ιστορική υπογραφή άλλαξε τον παγκόσμιο γεωπολιτικό και θρησκευτικό χάρτη. Το Βατικανό γεννήθηκε ως ανεξάρτητο κράτος. Λίγους μήνες αργότερα, στις 3 Ιουνίου 1929, το θρυλικό γερμανικό σατιρικό περιοδικό Simplicissimus κυκλοφόρησε με ένα εξώφυλλο που έμελλε να μείνει στην ιστορία.

Ο καλλιτέχνης Erich Schilling αποτύπωσε με την πιο καυστική του πένα μια αλήθεια που οι επίσημοι διπλωμάτες προσπαθούσαν να κρύψουν κάτω από το χαλί: την αναγκαστική, σχεδόν «σιαμαία» ένωση της θρησκευτικής και της φασιστικής εξουσίας.

✏️ Η Γελοιογραφία: Δύο Κυρίαρχοι, Μισή Κυριαρχία.

Στο κέντρο του εξωφύλλου δεσπόζει ένα σώμα με δύο πρόσωπα: από τη μία πλευρά, ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ με το λευκό του ράσο και τον σταυρό, και από την άλλη, ο Μπενίτο Μουσολίνι με το σκυθρωπό, αυταρχικό του βλέμμα.

Στις παλάμες τους, δύο μικροσκοπικές φιγούρες αποκαλύπτουν τους «κόσμους» τους: ένας καθολικός πιστός που υποκλίνεται με ευλάβεια στον Πάπα και ένας φασίστας που χαιρετά ρωμαϊκά τον Ντούτσε.

Η λεζάντα στο πάνω μέρος παραφράζει μια γερμανική παροιμία: «Ο μοιρασμένος πόνος είναι διπλός πόνος». Στο κάτω μέρος, το χτύπημα είναι ακόμα πιο βαθύ: «Είμαι κυρίαρχος, είναι κυρίαρχος – άρα είμαστε και οι δύο μισοί-μισοί κυρίαρχοι».

Τι ήταν όμως αυτό που οδήγησε έναν από τους πιο ισχυρούς θρησκευτικούς ηγέτες του κόσμου και έναν στυγνό φασίστα δικτάτορα να μοιραστούν το ίδιο «σώμα»; Για να το καταλάβουμε, πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.

⛪️ Το «Ρωμαϊκό Ζήτημα» και ο ...Αιχμάλωτος του Βατικανού.

Μέχρι το 1870, ο Πάπας δεν είχε μόνο πνευματική εξουσία, αλλά κυβερνούσε τα Παπικά Κράτη, μια τεράστια εδαφική ζώνη στην κεντρική Ιταλία. Μέχρι τότε, η Ρώμη και η γύρω περιοχή προστατεύονταν από γαλλικά στρατεύματα που είχε στείλει ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ΄ για να υπερασπιστεί τον Πάπα. Ωστόσο, το 1870 ξέσπασε ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος. Η Γαλλία αναγκάστηκε να αποσύρει εσπευσμένα τη φρουρά της από τη Ρώμη για να πολεμήσει τους Πρώσους. Βρίσκοντας την ευκαιρία, ο βασιλιάς της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄, έστειλε τον ιταλικό στρατό να περικυκλώσει τη Ρώμη. Στις 20 Σεπτεμβρίου, το ιταλικό πυροβολικό άνοιξε ρήγμα στα αρχαία τείχη της πόλης, κοντά στην πύλη Πόρτα Πία (Porta Pia). Μετά από μια σύντομη και συμβολική μάχη, ο Πάπας Πίος Θ΄ διέταξε τις παπικές δυνάμεις να παραδοθούν για να αποφευχθεί η άσκοπη ααιματοχυσία.  Η Ρώμη ενσωματώθηκε επίσημα στο Βασίλειο της Ιταλίας και ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της χώρας το 1871. Αυτή η κατάληψη σήμανε το τέλος των Παπικών Κρατών μετά από 1.000 χρόνια χρονικής και εδαφικής εξουσίας των Παπών.

Η αντίδραση της Εκκλησίας ήταν ακραία. Ο Πάπας Πίος Θ΄ αρνήθηκε να αναγνωρίσει το νέο ιταλικό κράτος, απέρριψε κάθε αποζημίωση και αυτοανακηρύχθηκε «αιχμάλωτος του Βατικανού». Για σχεδόν 60 χρόνια, κανένας Πάπας δεν βγήκε από τα τείχη του Βατικανού, ενώ απαγορεύτηκε στους Καθολικούς να ψηφίζουν ή να συμμετέχουν στην ιταλική πολιτική. Αυτή η ανοιχτή πληγή ονομάστηκε «Ρωμαϊκό Ζήτημα» (Questione Romana).

💀 Ο Συμβιβασμός της Σκοπιμότητας (11 Φεβρουαρίου 1929).

Όταν ο Μουσολίνι ανέβηκε στην εξουσία το 1922, ήξερε ότι δεν μπορούσε να εδραιώσει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς με την Εκκλησία απέναντί του, σε μια χώρα όπου η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ήταν βαθιά καθολικοί. Χρειαζόταν μια συμφωνία.

Έτσι, στις 11 Φεβρουαρίου 1929, υπογράφηκαν στο Παλάτι του Λατερανού οι ομώνυμες Συνθήκες, οι οποίες βασίζονταν σε ένα αμοιβαίο «δώσε και πάρε»:

1.Γέννηση ενός Κράτους: Η Ιταλία αναγνώρισε την επίσημη κυριαρχία και ανεξαρτησία της Πόλης του Βατικανού (μόλις 0,44 τ.χλμ.), καθιστώντας τον Πάπα απόλυτο μονάρχη του.

2.Οικονομικό «Μπαζούκα»: Το Βατικανό έλαβε μια τεράστια χρηματική αποζημίωση σε μετρητά και κρατικά ομόλογα για τα εδάφη που έχασε το 1870.

3.Θρησκευτικό Μονοπώλιο: Ο Ρωμαιοκαθολικισμός ανακηρύχθηκε επίσημη θρησκεία του ιταλικού κράτους. Το μάθημα των θρησκευτικών έγινε υποχρεωτικό στα σχολεία και οι θρησκευτικοί γάμοι απέκτησαν αυτόματα νομική ισχύ.

🇮🇹 Μια Εύθραυστη Συγκατοίκηση.

Για τον Μουσολίνι, η συμφωνία ήταν ένας θρίαμβος προπαγάνδας. Παρουσιάστηκε διεθνώς ως ο ηγέτης που έφερε την ειρήνη. Ο ίδιος ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ τον χαρακτήρισε μάλιστα ως «έναν άνθρωπο που μας έστειλε η Θεία Πρόνοια».

Όμως, όπως ακριβώς προέβλεπε η γελοιογραφία του Simplicissimus, δύο απόλυτοι κυρίαρχοι δεν μπορούσαν να χωρέσουν εύκολα στο ίδιο σώμα. Πολύ σύντομα, το φασιστικό κράτος και η Εκκλησία συγκρούστηκαν για τον έλεγχο της νεολαίας. Ο Μουσολίνι ήθελε να διαπλάθει τυφλούς στρατιώτες του καθεστώτος, ενώ η Εκκλησία ήθελε να διατηρήσει τις δικές της οργανώσεις νεολαίας (Azione Cattolica).

🇻🇦 Η Κληρονομιά του Λατερανού.

Οι Συνθήκες του Λατερανού αποδείχθηκαν πιο ανθεκτικές από τον ίδιο τον Φασισμό. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την πτώση του Μουσολίνι, οι συμφωνίες ενσωματώθηκαν στο δημοκρατικό Σύνταγμα της Ιταλίας το 1947. Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 1984 για να αναθεωρηθούν, καταργώντας πλέον τον Καθολικισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους.

Το εξώφυλλο του Simplicissimus παραμένει μέχρι σήμερα ένα συγκλονιστικό μάθημα ιστορίας: μας θυμίζει ότι πίσω από τις μεγάλες, ιερές και πανηγυρικές συμφωνίες, κρύβεται σχεδόν πάντα η ψυχρή, ρεαλιστική πολιτική σκοπιμότητα και η εξουσία, θρησκευτική, πολιτική και κυρίως οικονομική.

Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο.

Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο: Το διαχρονικό μανιφέστο του Βασίλη Ραφαηλίδη για τον «ταλαίπωρο Έλληνα».

Υπάρχουν κάποια βιβλία που, αν και γράφτηκαν πριν από δεκαετίες, μοιάζουν σαν να κυκλοφόρησαν μόλις χθες. Ένα από αυτά είναι το «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο: Η ζωή ενός ταλαίπωρου Έλληνα» του Βασίλη Ραφαηλίδη, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1992. Με το γνωστό καυστικό, ειρωνικό και βαθιά πολιτικό του ύφος, ο κορυφαίος Έλληνας κριτικός και συγγραφέας παραδίδει ένα έργο που δεν είναι ούτε τυπική αυτοβιογραφία, ούτε ξερή ιστορική μελέτη. Είναι μια ακτινογραφία της νεοελληνικής ψυχής.

✒️ Η ιστορία μιας «χαμένης γενιάς».

Χρησιμοποιώντας ως όχημα τα δικά του βιώματα, ο Ραφαηλίδης δεν μιλάει μόνο για τον εαυτό του, αλλά για μια ολόκληρη «χαμένη γενιά». Αναφέρεται σε εκείνους που έζησαν ως παιδιά τον Πόλεμο και την Κατοχή, ως έφηβοι τον οδυνηρό Εμφύλιο, ως νέοι την ασφυκτική πρώτη Καραμανλική περίοδο και ως ώριμοι άνδρες τη βαρβαρότητα της Χούντας.

Μέσα από μια σειρά κειμένων (που αρχικά δημοσιεύτηκαν ως επιφυλλίδες στην εφημερίδα "Έθνος"), ο συγγραφέας επιλέγει με καθαρά συναισθηματικά κριτήρια διάφορα περιστατικά της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Το αποτέλεσμα; Μια σουρεαλιστική και ιλαροτραγική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, όπου το γέλιο μπερδεύεται γλυκά με την απόγνωση.

✒️ Γιατί ο Έλληνας παραμένει «ταλαίπωρος»;

Ο Ραφαηλίδης δεν χαρίζεται σε κανέναν, και λιγότερο απ' όλους στον ίδιο τον εαυτό του ή τον συνέλληνά του. Στο στόχαστρό του μπαίνουν:

1.Ο μικροαστισμός και ο επαρχιωτισμός: Σαρκάζει τις προκαταλήψεις, τη στενοκεφαλιά και την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας, τις οποίες θεωρεί ρίζες της εγχώριας κακοδαιμονίας.

2.Η πολιτική αλλοτρίωση: Αναλύει πώς ο μέσος πολίτης εγκλωβίστηκε ανάμεσα στις συμπληγάδες των ιδεολογιών και στην ωμή ανάγκη για επιβίωση, καταλήγοντας πνευματικά και κοινωνικά ακρωτηριασμένος.

3.Η έννοια του «ημιτελούς θανάτου»: Ο τίτλος λειτουργεί ως μια ισχυρή μεταφορά. Ο «ημιτελής θάνατος» είναι η κατάσταση του ανθρώπου (και της ίδιας της χώρας) που κουβαλάει τόσα τραύματα από το παρελθόν, ώστε δεν μπορεί ούτε να ζήσει ολοκληρωμένα, αλλά ούτε και να πεθάνει οριστικά, παραμένοντας σε μια μόνιμη, εξαντλητική στασιμότητα.

✒️ Γιατί αξίζει να το διαβάσει κανείς σήμερα...

Το «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο» είναι μια κραυγή αγωνίας ντυμένη με κορυφαίο χιούμορ. Αν θέλει κανείς να καταλάβει γιατί η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης έφτασε στα σημερινά της αδιέξοδα, αν θέλει να γελάσει με τις παθογένειές μας αλλά και να προβληματιστεί βαθιά για το συλλογικό μας μέλλον, αυτό το βιβλίο των Εκδόσεων του Εικοστού Πρώτου είναι το ιδανικό ανάγνωσμα.

Ο Ραφαηλίδης μας αφήνει μια πικρή αλλά αναγκαία παρακαταθήκη: για να γιατρευτεί ο «ταλαίπωρος Έλληνας», πρέπει πρώτα να κοιταχτεί στον καθρέφτη χωρίς αυταπάτες.

Η Μάχη της Αράχωβας.

 

Η Μάχη της Αράχωβας Ναυπακτίας στις 14 Ιανουαρίου 1948 και η Ιστοριογραφική της Αποτίμηση.

📃 Εισαγωγή.

Στην ελληνική συλλογική μνήμη, η ονομασία «Μάχη της Αράχωβας» παραπέμπει σχεδόν νομοτελειακά στον θρίαμβο του Γεωργίου Καραϊσκάκη τον Νοέμβριο του 1826 απέναντι στους Τούρκους. Εντούτοις, η ελληνική γεωγραφία και η πολυτάραχη ιστορία του 20ού αιώνα επεφύλασσαν για μια άλλη Αράχωβα -αυτή της ορεινής Ναυπακτίας- τον ρόλο του θεάτρου μιας από τις πιο σφοδρές, αν και λιγότερο προβεβλημένες, συγκρούσεις του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου (1946–1949).

Διεξαχθείσα στις 14 Ιανουαρίου 1948, η μάχη αυτή αποτυπώνει ανάγλυφα τη στρατηγική σημασία της Ρούμελης, τις σκληρές συνθήκες του ορεινού πολέμου μέσα στην καρδιά του χειμώνα και την τακτική πολυπλοκότητα των αναμετρήσεων ανάμεσα στον Εθνικό Στρατό και τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ).

📃Το Στρατηγικό Πλαίσιο και η Γεωγραφία του Πεδίου.

Στις αρχές του 1948, ο Εμφύλιος Πόλεμος είχε εισέλθει στην πιο ολοκληρωτική και αιματηρή φάση του. Η Ορεινή Ναυπακτία και η Ευρυτανία αποτελούσαν παραδοσιακά φυσικά προπύργια και ορμητήρια των ανταρτών. Η Αράχωβα Ναυπακτίας, σκαρφαλωμένη σε μεγάλο υψόμετρο κοντά στον ποταμό Εύηνο (Φείδαρη), ήταν ένα χωριό με κομβική γεωγραφική σημασία. Λόγω της έλλειψης οδικού δικτύου και του αποκλεισμού της από τα χιόνια, η κατοχή της εξασφάλιζε τον έλεγχο των ορεινών περασμάτων προς την Κοκκινιά και τον Ψηλό Σταυρό.

Για τον λόγο αυτό, ο Εθνικός Στρατός και η Χωροφυλακή είχαν οργανώσει στο χωριό μια ισχυρή αμυντική διάταξη, αποτελούμενη από δυνάμεις τάγματος, οι οποίες υποστηρίζονταν από τοπικές ομάδες ασφαλείας (ΜΑΥ). Η τοποθεσία είχε μετατραπεί σε πραγματικό οχυρό με 13 εξωτερικά φυλάκια σε καίρια υψώματα (Φράμα, Πουρναροράχη, Κούτρα, Καστανόλογγο) και οχυρωμένους εξώστες σπιτιών εντός του οικισμού.

📃 Το Σχέδιο και η Τακτική του ΔΣΕ.

Η απόφαση για την κατάληψη της Αράχωβας ελήφθη από το Αρχηγείο Ρούμελης του ΔΣΕ και η υλοποίησή της ανατέθηκε στο Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς, υπό την καθοδήγηση του Χαρίλαου Φλωράκη (Καπετάν Γιώτη) και του Παύλου Μπέικου. Η επιχείρηση σχεδιάστηκε με γνώμονα τον απόλυτο αιφνιδιασμό και τη συγκέντρωση υπέρτερων δυνάμεων σε επιλεγμένα σημεία κρούσης.

Η διάταξη του ΔΣΕ αναπτύχθηκε σε τρεις άξονες:

•Κύρια Κρούση: Το 3ο Τάγμα υπό τον Πυθαγόρα (300–400 καλά εξοπλισμένοι μαχητές) ανέλαβε την κάθοδο από τον Ψηλό Σταυρό Δομνίστας με σκοπό να πλήξει τις ισχυρές βορειοδυτικές οχυρώσεις.

•Καθηλωτική Ενέργεια: Το τάγμα του Περικλή προσέγγισε το κάτω μέρος του χωριού, επιδιώκοντας να εγκλωβίσει τις κυβερνητικές δυνάμεις.

•Αποκοπή και Ενέδρα: Το τάγμα του Νικηφόρου (Αρχηγείο Φθιωτιδοφωκίδας) έλαβε θέσεις κοντά στον Εύηνο ποταμό και στο Χάνι Λιόλιου, στήνοντας μια θανάσιμη παγίδα σε περίπτωση που ο κυβερνητικός στρατός επιχειρούσε να υποχωρήσει.

📃 Η Εξέλιξη της Σύγκρουσης.

Η επίθεση εξαπολύθηκε στις 3:00 μετά τα μεσάνυχτα της 14ης Ιανουαρίου 1948 μέσα σε συνθήκες δριμέος ψύχους. Ο αιφνιδιασμός επέτρεψε στους αντάρτες να διασπάσουν την πρώτη γραμμή άμυνας, αλλά η μάχη εξελίχθηκε σε μια πεισματώδη και σκληρή αναμέτρηση σώμα με σώμα που διήρκεσε 12 ώρες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας κατέφθασε η κυβερνητική αεροπορία για να ρίξει εφόδια και πολεμοφόδια στους αμυνόμενους. Ωστόσο, λόγω της νεφώσεως και της εγγύτητας των αντιμαχόμενων γραμμών, πολλά από τα δέματα κατέληξαν στα χέρια των ανταρτών του ΔΣΕ. Αναφέρεται μάλιστα πως οι αντάρτες κατάφεραν να καταρρίψουν κι ένα αεροπλάνο του κυβερνητικού στρατού.

Καθώς το σκοτάδι άρχισε να πέφτει, η ασφυκτική πίεση του ΔΣΕ ανάγκασε τα τμήματα του Εθνικού Στρατού να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να υποχωρήσουν προς το κάτω άκρο του χωριού. Εκεί, η έλλειψη οργανωμένου σχεδίου σύμπτυξης αποδείχθηκε μοιραία: οι υποχωρούντες έπεσαν πάνω στις θέσεις του τάγματος του Περικλή και του Νικηφόρου. Η μάχη μεταφέρθηκε ακόμα και μέσα στο χωριό, με χαρακτηριστικότερο επεισόδιο την οχυρωμένη αντίσταση τμημάτων από τη σκεπή του τοπικού σχολείου.

📃Οι Διαφορετικές Ιστοριογραφικές Οπτικές και ο Τύπος της Εποχής.

Η Μάχη της Αράχωβας αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του πώς το ίδιο πολεμικό γεγονός ερμηνεύεται μέσα από διαφορετικά ιδεολογικά πρίσματα, κάτι που αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στον τύπο της περιόδου.

Α. Η Οπτική του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ):

Η ιστοριογραφία της Αριστεράς (όπως καταγράφεται στο χρονικό του Βασίλη Αποστολόπουλου «Το χρονικό μιας εποποιίας. Ο ΔΣΕ στη Ρούμελη») εστιάζει στην τακτική υπεροχή και την ηθική ανωτερότητα. Η μάχη περιγράφεται στα επίσημα ανακοινωθέντα του ΔΣΕ ως «αρίστη ενέργεια τακτικής» και «ένδοξη εποποιία».

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη «λαϊκή επιείκεια»: σύμφωνα με τις αριστερές πηγές, στους 157 αιχμαλωτισμένους στρατιώτες και χωροφύλακες παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, σιτίστηκαν και στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι να επιστρέψουν, αφού πρώτα αφοπλίστηκαν. Αυτό προβαλλόταν ως στρατηγική επιλογή για τη διάβρωση του ηθικού του αντιπάλου. Τα άφθονα λάφυρα σε οπλισμό και ιματισμό θεωρήθηκαν κρίσιμη ένεση ζωής για τη συνέχιση του αγώνα στη Ρούμελη.

Β. Η Οπτική του Εθνικού Στρατού και του Κυβερνητικού Τύπου:

Στον αντίποδα, η επίσημη στρατιωτική ιστοριογραφία (ΓΕΣ/ΔΙΣ) και οι αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής (Το Βήμα, Η Καθημερινή, Εμπρός) παρουσίασαν τη μάχη ως μια ηρωική άμυνα υπό δυσμενείς όρους. Η έκβαση αποδόθηκε στην τεράστια αριθμητική υπεροχή των επιτιθέμενων «συμμοριτών» και στον πλήρη αποκλεισμό του χωριού λόγω του βαρύ χειμώνα, που καθιστούσε αδύνατη την αποστολή επίγειων ενισχύσεων.

Τα δημοσιεύματα εξήραν την αυτοθυσία των αξιωματικών (όπως του Ταγματάρχη Καστανά), οι οποίοι αρνήθηκαν να παραδοθούν και τραυματίστηκαν βαριά ή έπεσαν μαχόμενοι. Πολιτικά, η μάχη χρησιμοποιήθηκε άμεσα από την κυβέρνηση. Ο τότε πρωθυπουργός Θεμιστοκλής Σοφούλης σε επίσημες δηλώσεις του χαρακτήρισε το γεγονός ως «θλιβερή απώλεια», χρησιμοποιώντας το όμως ταυτόχρονα ως επιχείρημα για την ανάγκη εντατικοποίησης των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων και της αύξησης της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας (Δόγμα Τρούμαν) για την προστασία της υπαίθρου.

Γ. Η Οπτική της Τοπικής Κοινωνίας (Προφορική Ιστορία):

Για τους κατοίκους της Αράχωβας Ναυπακτίας, η μάχη στερούταν ιδεολογικών εξιδανικεύσεων. Στις τοπικές μαρτυρίες κυριαρχεί το τραύμα των αμάχων που είδαν τον πόλεμο να μεταφέρεται μέσα στις αυλές τους, τις καταστροφές των σπιτιών τους και του σχολείου, καθώς και η τραγική θέση των χωρικών που βρίσκονταν μόνιμα εγκλωβισμένοι στη διελκυστίδα των δύο πλευρών. Για την τοπική μνήμη, οι αντάρτες δεν ήταν απλά μια αφηρημένη έννοια, αλλά συχνά ένοπλοι συγχωριανοί τους, και η έκβαση της μάχης μεταφραζόταν σε προσωπικές απώλειες και καταστροφή της περιουσίας τους.

📃 Επίλογος και Ιστορικό Συμπέρασμα.

Η Μάχη της Αράχωβας Ναυπακτίας στις 14 Ιανουαρίου 1948 αποτέλεσε μια σημαντική τακτική επιτυχία για το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς του ΔΣΕ, επιτρέποντάς του να διατηρήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στη Ρούμελη κατά το πρώτο μισό του 1948, προτού ο πόλεμος μεταφερθεί οριστικά στις εκ παρατάξεως συγκρούσεις του Γράμμου και του Βίτσι.

Πέρα από τη στρατιωτική της διάσταση, η μάχη αυτή παραμένει ένα ανάγλυφο παράδειγμα της τραγικότητας του Ελληνικού Εμφυλίου: μια σφοδρή σύγκρουση σε ένα παγωμένο, απομονωμένο χωριό, η οποία μέσα από τις εφημερίδες και τα ανακοινωθέντα της εποχής μετατράπηκε σε πεδίο σφοδρής πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης, αφήνοντας πίσω της μια βαριά ιστορική παρακαταθήκη για την ορεινή Ναυπακτία.

Η Ναύπακτος στη διαδρομή του χρόνου.

«Η Ναύπακτος στη διαδρομή του χρόνου»: Το συλλεκτικό βιβλίο του Γιάννη Δ. Βαρδακουλά που έκλεισε μέσα του την ψυχή του Επάχτου.

Η Ναύπακτος είναι μια πόλη που δεν χρειάζεται συστάσεις. Με μια συνεχή ιστορική παρουσία χιλιάδων ετών, από τους αρχαίους ναυπηγούς των Ηρακλειδών και τη στρατηγική ναυτική βάση των Αθηναίων, μέχρι το επιβλητικό μεσαιωνικό Lepanto των Βενετών και την εμβληματική Ναυμαχία του 1571, η καστροπολιτεία του Κορινθιακού αποτελεί ένα ζωντανό μουσείο. Ωστόσο, πίσω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, τις αυτοκρατορίες και τις μάχες, κρύβεται μια άλλη ιστορία: η ιστορία των καθημερινών ανθρώπων της, των παραδόσεών της και της αυθεντικής της ψυχής.

Αυτήν ακριβώς την ιστορία κατάφερε να διασώσει με έναν μοναδικό τρόπο ο Γιάννης Δ. Βαρδακουλάς στο εμβληματικό και πλέον συλλεκτικό βιβλίο του «Η Ναύπακτος στη διαδρομή του χρόνου» (1996).

✒️  Ο Συγγραφέας: Ένας αυθεντικός θεματοφύλακας της μνήμης.

Ο Γιάννης Δ. Βαρδακουλάς (1921–2006) δεν ήταν ένας απλός καταγραφέας γεγονότων. Γόνος μιας από τις παλαιότερες οικογένειες της Ναυπάκτου, οι οποίες εγκαταστάθηκαν στην πόλη αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς το 1829, κουβαλούσε στο DNA του τα βιώματα του τόπου.

Αριστούχος απόφοιτος του Γυμνασίου Ναυπάκτου και με σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Βαρδακουλάς υπήρξε ένας βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος, ποιητής (με χαρακτηριστική τη συλλογή του «Σύθαμπο») και ενεργό μέλος της πνευματικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Το βιβλίο του, το οποίο εκδόθηκε ιδιωτικά το 1996, αποτέλεσε το απόσταγμα μιας πολυετούς, επίμονης έρευνας σε σπάνια αρχεία, έγγραφα και προφορικές μαρτυρίες.

📚  Μια βιωματική βουτιά στην τοπική λαογραφία.

Στις 246 σελίδες του, το βιβλίο αποφεύγει τη στεγνή παράθεση χρονολογιών. Με μια γλαφυρή, σχεδόν λογοτεχνική γλώσσα, ο συγγραφέας ανασυνθέτει την καθημερινή ζωή της πόλης, εστιάζοντας στην κοινωνική και οικονομική διαστρωμάτωση των «Επαχτιτών».

Μέσα από τις σελίδες του, ο αναγνώστης μεταφέρεται:

•Στο Ενετικό Λιμάνι: Την «καρδιά» της πόλης, όπου οι ψαράδες με τις τράτες τους, γεμάτοι προλήψεις και ναυτικούς κώδικες, πάλευαν με τον Κορινθιακό, ενώ τα «μουράγια» αποτελούσαν το μόνιμο κοινωνικό στέκι για τις ειδήσεις της ημέρας.

•Στις παλιές γειτονιές: Στο Τσαουσάνι, το Μπορσέι, το Γκυρίζι και το Κεφαλόβρυσο, με τα πέτρινα αρχοντικά, τις ανθισμένες αυλές, τις κοινόχρηστες βρύσες και τα πρώτα, μικρά ιδιωτικά σχολεία (όπως το ιστορικό προσχολείο της Κυρα-Δημητρούλας).

•Στα επαγγέλματα που χάθηκαν: Στην καθημερινότητα των παραδοσιακών βαρελάδων, των καραβομαραγκών που συνέχιζαν την αρχαία τέχνη της «ναυπηγικής» (από όπου προέρχεται και το όνομα της πόλης: ναυς + πήγνυμι), και των φουρναραίων με τους ξυλόφουρνους που ξυπνούσαν την πόλη.

•Στα μεγάλα έθιμα: Από την κατανυκτική Μεγάλη Παρασκευή, όπου οι Επιτάφιοι συναντιούνται στο φλεγόμενο από δάδες λιμάνι, μέχρι τις λαϊκές γιορτές για την αναπαράσταση της Ναυμαχίας του Lepanto.

👣  Οι «Γραφικοί Τύποι»: Η ζωντανή ψυχή των δρόμων.

Ίσως το πιο συγκινητικό και ιδιαίτερο κομμάτι του βιβλίου είναι η συνειδητή απόφαση του Βαρδακουλά να συμπεριλάβει στην ιστορία της πόλης τους «γραφικούς τύπους» της. Δίπλα στους επιφανείς επιστήμονες, τους ευεργέτες και τους πολιτικούς, ο συγγραφέας τοποθετεί τις εκκεντρικές, αυθεντικές φιγούρες του 19ου και 20ού αιώνα:

•Τους ντελάληδες και πραματευτάδες, που μετέτρεπαν το κήρυγμα και την πώληση σε μια μικρή θεατρική παράσταση στους δρόμους.

•Τους ατακαδόρους των καφενείων, που σκάρωναν επιτόπου σατιρικά στιχάκια και πειράγματα, δίνοντας ζωή στο λιμάνι.

•Τις αγαθές και μοναχικές ψυχές, που η ναυπακτιακή κοινωνία δεν απομόνωσε ποτέ, αλλά αντίθετα αγκάλιασε, φρόντισε και μετέτρεψε σε αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς της.

📚  Ένας σπάνιος πολιτιστικός θησαυρός.

Συνοδευόμενο από σπάνιο φωτογραφικό υλικό που αποτυπώνει την αρχιτεκτονική και κοινωνική εξέλιξη της Ναυπάκτου, το βιβλίο «Η Ναύπακτος στη διαδρομή του χρόνου» είναι σήμερα ένας πραγματικός θησαυρός. Καθώς η έκδοση του 1996 ήταν περιορισμένη, το βιβλίο θεωρείται πλέον εξαιρετικά σπάνιο και συλλεκτικό.

Για τους τυχερούς, μπορεί να εντοπιστεί σποραδικά σε παλαιοβιβλιοπωλεία, ενώ αντίτυπά του φυλάσσονται ως πολύτιμη παρακαταθήκη στη Βιβλιοθήκη της Βουλής και στην Παπαχαραλάμπειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου.

Η μελέτη του δεν είναι απλώς μια γνωριμία με το παρελθόν· είναι ένα μάθημα για το πώς οι καθημερινοί άνθρωποι, με τα ελαττώματα, το χιούμορ, τον μόχθο και τις παραδόσεις τους, είναι αυτοί που τελικά διαμορφώνουν την πραγματική ιστορία ενός τόπου.

Η σιωπή των ηττημένων νεκρών...

Στη βόρεια πλευρά της Πεντέλης, μακριά από τον θόρυβο της καθημερινότητας, υπάρχει ένας τόπος που αναγκάζει την Ιστορία να χαμηλώσει τη φωνή της. Το Γερμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο Διονύσου – Ραπεντόζης. Εδώ αναπαύονται 9.973 Γερμανοί στρατιώτες, οι περισσότεροι νεκροί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταφερμένοι από διαφορετικές περιοχές της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας. Το νεκροταφείο εγκαινιάστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1975 και εκτείνεται σε μια περιφραγμένη έκταση τεσσάρων εκταρίων. Οι νεκροί του δεν βρίσκονται σε χιλιάδες ατομικούς τάφους, αλλά σε δώδεκα υπόγειες κρύπτες, ενώ τα ονόματα των ταυτοποιημένων στρατιωτών είναι χαραγμένα σε φυσικές πέτρινες πλάκες. Για εκατοντάδες άλλους, των οποίων τα οστά δεν βρέθηκαν ποτέ, υπάρχουν αναθηματικές στήλες.

Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουμε, οικογένειες που περίμεναν, μητέρες που γέρασαν κοιτάζοντας έναν δρόμο, παιδιά που μεγάλωσαν με τη φωτογραφία ενός απόντος. Υπάρχει, όμως, και ένα ερώτημα που προηγείται της συγκίνησης και δεν επιτρέπεται να θαφτεί κάτω από τις πέτρινες πλάκες: τι δουλειά είχαν εδώ;

Δεν ήρθαν ως περιηγητές, ούτε ως φιλέλληνες που αναζητούσαν τον ήλιο της Αττικής και τα μάρμαρα της αρχαιότητας. Η ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941, αφού είχε ήδη εξαπολύσει τον πόλεμο στην Ευρώπη. Η Ελλάδα, που από τον Οκτώβριο του 1940 αντιστεκόταν στην ιταλική εισβολή, βρέθηκε κάτω από γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Οι Γερμανοί ήρθαν ως κατακτητές, για να επιβάλουν τη στρατιωτική κυριαρχία του ναζιστικού καθεστώτος, να ελέγξουν στρατηγικά εδάφη και να εντάξουν τη χώρα στη μηχανή του πολέμου τους.

Και η κατοχή δεν ήταν μια αφηρημένη στρατιωτική παρουσία πάνω σε έναν χάρτη. Ήταν πείνα, εκτελέσεις, αντίποινα, ολοκαυτώματα χωριών, λεηλασία του πλούτου και καταστροφή της ζωής. Ήταν τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Κάνδανος, το Κομμένο και δεκάδες ακόμη τόποι που πλήρωσαν με αίμα την αντίσταση και την ίδια τους την ύπαρξη. Ήταν ένας λαός που έμαθε να θάβει τους δικούς του, ενώ άλλοι αποφάσιζαν από μακριά πόσο κόστιζε μια ανθρώπινη ζωή.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να ξεχνά ποιος ήρθε ως κατακτητής και ποιος βρέθηκε κάτω από τις μπότες του. Δεν έχει, όμως, ούτε την ανάγκη να παραχαράσσει την Ιστορία για να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη της. Δεν ήταν όλοι οι Γερμανοί στρατιώτες ίδιοι. Άλλοι συμμετείχαν ενεργά στα εγκλήματα, άλλοι υπηρέτησαν έναν εγκληματικό μηχανισμό, άλλοι ενδεχομένως βρέθηκαν στον πόλεμο χωρίς να έχουν επιλέξει τη διαδρομή τους. Η ατομική ευθύνη δεν μπορεί να αποδοθεί συλλήβδην σε κάθε νεκρό. Ούτε, όμως, η προσωπική μοίρα ενός στρατιώτη μπορεί να σβήσει τον χαρακτήρα της στρατιωτικής επιχείρησης στην οποία συμμετείχε.

Ο νεκρός δεν είναι αθώος επειδή πέθανε, αλλά ούτε ένοχος επειδή γεννήθηκε Γερμανός. Η ευθύνη δεν κληρονομείται από το αίμα ούτε εξαφανίζεται μέσα στο χώμα. Ανήκει στις πράξεις, στις αποφάσεις, στις ιδεολογίες και στις εξουσίες που έστειλαν εκατομμύρια ανθρώπους να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για τη δόξα κρατών που εξακολουθούν να υμνούν τους πολέμους τους με μνημεία και σημαίες.

Κι εδώ βρίσκεται η δύσκολη αλήθεια αυτού του τόπου: η φροντίδα των νεκρών είναι ανθρώπινο καθήκον, αλλά δεν αποτελεί συγχωροχάρτι για τις πράξεις των ζωντανών. Το να αναγνωρίζεις την ανθρώπινη υπόσταση ενός νεκρού στρατιώτη δεν σημαίνει ότι εξισώνεις τον κατακτητή με τον κατακτημένο. Η συμπόνια δεν απαιτεί ιστορική αμνησία, όπως και η ιστορική δικαιοσύνη δεν απαιτεί την άρνηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η πέτρα δεν κάνει διακρίσεις. Οι άνθρωποι τις κάνουν. Οι κυβερνήσεις χαράζουν σύνορα, οι στρατηγοί σχεδιάζουν εκστρατείες, οι ιδεολογίες κατασκευάζουν εχθρούς και οι πατρίδες απαιτούν θυσίες. Ύστερα, όταν τελειώσει η σφαγή, έρχονται οι αρχιτέκτονες, οι επιγραφές και τα στεφάνια για να τακτοποιήσουν αισθητικά όσα η πολιτική άφησε πίσω της.

Και η Ιστορία δεν τελειώνει με την ταφή των στρατιωτών. Η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά τις πληγές της Κατοχής, τις κατεστραμμένες κοινότητες, τις εκτελέσεις και το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων. Οι ελληνικές διεκδικήσεις παραμένουν ενεργές, ενώ η γερμανική πλευρά θεωρεί το ζήτημα νομικά κλειστό. Έτσι, δίπλα στη φροντίδα των νεκρών παραμένει ανοιχτό το ερώτημα της δικαιοσύνης για τους ζωντανούς και τους απογόνους των θυμάτων.

Δεν υπάρχει αντίφαση στο να προστατεύεις ένα στρατιωτικό νεκροταφείο και να απαιτείς δικαιοσύνη για τα εγκλήματα της κατοχής. Η αντίφαση γεννιέται όταν η μνήμη των στρατιωτών αποκτά πέτρα, περίφραξη και τελετές, ενώ η μνήμη των θυμάτων αντιμετωπίζεται ως διπλωματική εκκρεμότητα ή ενοχλητική υποσημείωση.

Δεν χρειάζεται να εξωραΐσουμε τον γερμανικό μιλιταρισμό ούτε να εξισώσουμε τον κατακτητή με τον κατακτημένο για να σταθούμε μπροστά σε αυτό το νεκροταφείο με ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η μνήμη των νεκρών δεν ακυρώνει τη μνήμη των θυμάτων τους. Αντίθετα, την υποχρεώνει να γίνει βαθύτερη, πιο απαιτητική, λιγότερο διαθέσιμη στους εθνικούς μύθους.

Γιατί το πραγματικό αντίθετο του πολέμου δεν είναι η ειρήνη που υπογράφουν οι στρατηγοί. Είναι ένας κόσμος όπου κανένας άνθρωπος δεν θεωρείται αναλώσιμος για τα συμφέροντα κανενός κράτους.

Στη Ραπεντόζα, η Πεντέλη στέκει σιωπηλή πάνω από τους νεκρούς. Δεν απονέμει παράσημα, δεν γράφει ανακοινωθέντα, δεν ξεχωρίζει νικητές και ηττημένους. Μόνο που η φύση έχει μια αδιαφορία που η Ιστορία δεν δικαιούται να αντιγράψει.

Οι νεκροί δεν μπορούν πια να αλλάξουν τον κόσμο. Το μόνο που μπορούν είναι να μας θυμίζουν πόσο εύκολα ο κόσμος αλλάζει τους ανθρώπους σε νεκρούς.

Ο Γιάννης ο Δήμαρχος και το όνειδος του 1897.

Η πατρίδα των μεγάλων ιδεών και των μικρών ευθυνών.

Υπάρχουν ονόματα που η Ιστορία τα γράφει με χρυσά γράμματα κι άλλα που τα αφήνει να σκονίζονται στις στήλες παλιών εφημερίδων. Όχι κατ’ ανάγκην επειδή οι άνθρωποι που τα έφεραν ήταν λιγότερο γενναίοι, αλλά επειδή η Ιστορία δεν είναι πάντοτε η μνήμη των λαών. Είναι συχνά η επιλεκτική μνήμη εκείνων που είχαν την εξουσία να την υπαγορεύουν.

Ο Γιάννης ο Δήμαρχος, ο οπλαρχηγός που εμφανίζεται στις κιτρινισμένες σελίδες του «Έμπρος» για τα γεγονότα του 1897, έρχεται από μια τέτοια ξεχασμένη Ελλάδα. Ένας «τρομερώτατος οπλαρχηγός», σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της εποχής. Ένα όνομα που επιβιώνει, ενώ η βιογραφία του χάνεται. Ένας άνθρωπος που πέρασε από το προσκήνιο μιας εθνικής περιπέτειας και βρέθηκε στη συνέχεια στο περιθώριο της επίσημης μνήμης.

Ποιος ήταν; Πού τελειώνει η ιστορική του διαδρομή και πού αρχίζει ο θρύλος; Δεν διαθέτουμε αρκετά τεκμήρια για να απαντήσουμε με βεβαιότητα. Διαθέτουμε, όμως, το ιστορικό σκηνικό μέσα στο οποίο εμφανίζεται. Και αυτό το σκηνικό είναι πολύ πιο αποκαλυπτικό από οποιονδήποτε ηρωικό χαρακτηρισμό.

Το 1897 η Ελλάδα αποφάσισε να αναμετρηθεί με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας προηγουμένως αναμετρηθεί με τη λογική της. Η Μεγάλη Ιδέα, αυτό το εύπλαστο εθνικό όνειρο που μπορούσε να χωρέσει από την απελευθέρωση υπόδουλων πληθυσμών μέχρι τις πιο ασυλλόγιστες πολιτικές φιλοδοξίες, είχε γίνει το αγαπημένο καταφύγιο μιας κοινωνίας που ήθελε να αισθάνεται μεγάλη πριν αποκτήσει τα μέσα για να γίνει.

Η Εθνική Εταιρεία καλλιέργησε τον εθνικό πυρετό, οργάνωσε άτακτα ένοπλα σώματα και συνέβαλε στην πίεση για πολεμική αναμέτρηση. Χιλιάδες εθελοντές πέρασαν τα σύνορα, πιστεύοντας ότι τα όπλα τους θα ξεσήκωναν τη Μακεδονία και θα άνοιγαν τον δρόμο για την εθνική ολοκλήρωση. Ανάμεσα στους ανθρώπους αυτής της περιπέτειας τοποθετείται και ο Γιάννης Δήμαρχος.

Η εποχή είχε ανάγκη από ήρωες. Κυρίως επειδή δεν είχε αρκετούς ανθρώπους πρόθυμους να της πουν την αλήθεια.

Και η αλήθεια ήταν ενοχλητική: τα σύνορα δεν κατακτώνται με την ένταση των πατριωτικών αισθημάτων, ούτε οι στρατοί νικιούνται με την ευγλωττία των πολιτικών. Η γενναιότητα του ανθρώπου που κρατάει το όπλο δεν αναπληρώνει την ανικανότητα εκείνου που τον στέλνει να πολεμήσει. Ο ενθουσιασμός δεν υποκαθιστά τον σχεδιασμό και η εθνική υπερηφάνεια δεν αποτελεί στρατιωτικό εφόδιο.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για όσους έχουν ανακαλύψει ότι ο πατριωτισμός αποτελεί εξαιρετικό μέσο πολιτικής σταδιοδρομίας. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, η νίκη ανήκει στην ηγεσία. Όταν πηγαίνουν άσχημα, φταίει η κακή τύχη, η ανεπάρκεια των άλλων, οι διεθνείς συνθήκες ή, αν χρειαστεί, ο ίδιος ο λαός που δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών των ηγετών του.

Το 1897, όμως, δεν υπήρχε τρόπος να κρυφτεί η πραγματικότητα πίσω από τις σημαίες.

Η ήττα υπήρξε συντριπτική. Ο οθωμανικός στρατός προέλασε στη Θεσσαλία, η ελληνική στρατιωτική οργάνωση αποδείχθηκε ανεπαρκής και η χώρα οδηγήθηκε σε μια ταπεινωτική ειρήνη, με οικονομικές συνέπειες που επιβάρυναν για χρόνια την ήδη εύθραυστη οικονομία της. Η Μεγάλη Ιδέα δεν εξαφανίστηκε. Απλώς απέκτησε ένα ακόμη κεφάλαιο που προτιμούσε να διηγείται διαφορετικά.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία του ονείδους.

Δεν είναι ντροπή να ηττηθεί ένας λαός. Ντροπή είναι να τον οδηγούν στον πόλεμο άνθρωποι που μετατρέπουν την εθνική επιθυμία σε πολιτικό κεφάλαιο και ύστερα αφήνουν τους άλλους να πληρώσουν το τίμημα. Ντροπή είναι να χρησιμοποιείται ο ηρωισμός των απλών ανθρώπων ως άλλοθι για την ανευθυνότητα των ισχυρών. Να ζητείται από τον φτωχό να θυσιάσει τη ζωή του για την πατρίδα, ενώ εκείνος που διαχειρίζεται την πατρίδα δεν διακινδυνεύει παρά τη δημόσια εικόνα του.

Ο Γιάννης ο Δήμαρχος δεν μπορεί να καταδικαστεί ούτε να στεφανωθεί εκ των υστέρων με βεβαιότητες που δεν διαθέτουμε. Μπορεί, όμως, να γίνει αφορμή για μια διαφορετική ανάγνωση της εποχής του. Όχι την ανάγνωση των επετείων, όπου οι νεκροί στέκονται προσοχή και οι ζωντανοί εκφωνούν λόγους, αλλά εκείνη που αναζητά ποιος αποφάσισε, ποιος παρασύρθηκε, ποιος πολέμησε και ποιος τελικά λογοδότησε.

Γιατί η εθνική μυθολογία έχει μια παράξενη λογιστική: καταγράφει με ακρίβεια τις θυσίες των ανωνύμων και με αξιοθαύμαστη επιείκεια τα λάθη των επωνύμων.

Ίσως, λοιπόν, ο Γιάννης ο Δήμαρχος να αξίζει να ξαναβγεί από τη λήθη όχι για να προστεθεί σε έναν ακόμη κατάλογο ηρώων, αλλά για να θυμίσει ότι πίσω από κάθε εθνικό μεγαλείο που διακηρύσσεται χωρίς μέτρο παραμονεύει ένας λογαριασμός που κάποιος άλλος θα κληθεί να πληρώσει.

Το 1897 η Ελλάδα έχασε έναν πόλεμο. Το χειρότερο ήταν ότι εκείνοι που την έσπρωξαν προς αυτόν είχαν προηγουμένως πείσει τον λαό πως η ήττα ήταν σχεδόν αδύνατη. Γιατί τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από έναν πολιτικό που παριστάνει τον προφήτη, όταν πρόκειται να πολεμήσουν τα παιδιά των άλλων.