Η δεκαοχτούρα.

 

Υπάρχουν πουλιά που τα προσέχουμε επειδή είναι σπάνια. Κι υπάρχουν άλλα που, ακριβώς επειδή είναι παντού, καταφέρνουν να περνούν απαρατήρητα. Η δεκαοχτούρα ανήκει στα δεύτερα. Είναι τόσο δεμένη με τις αυλές, τα χωριά, τις πόλεις, τα μπαλκόνια και τα καλώδια των δρόμων, ώστε μοιάζει σαν να ήταν πάντοτε εκεί. Κι όμως, κάθε φορά που ακούγεται η μονότονη, ρυθμική φωνή της, κάτι από τον παλιό κόσμο επιστρέφει.

Η Streptopelia decaocto είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα περιστεροειδή της ελληνικής υπαίθρου και των κατοικημένων περιοχών. Το σώμα της έχει εκείνη τη διακριτική γκριζομπέζ, γαλαζωπή ή ροζογκρίζα απόχρωση που δεν κραυγάζει για να γίνει όμορφη. Είναι ένα πουλί ήσυχο στην εμφάνιση, σχεδόν σεμνό. Μόνο ο μαύρος δακτύλιος στον αυχένα της μοιάζει σαν κάποιος να τράβηξε μια λεπτή γραμμή πάνω στο φτέρωμά της.

Και ύστερα είναι τα μάτια της.

Κόκκινα, βαθιά, σχεδόν παράξενα σε σχέση με την ήρεμη μορφή της. Σαν να κρύβουν μέσα τους κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπουμε.

Αλλά η δεκαοχτούρα δεν έγινε γνωστή από τα χρώματά της. Έγινε γνωστή από τη φωνή της.

«Κου-κούου-κου».

Τρεις συλλαβές που επαναλαμβάνονται με μια παράξενη ακρίβεια. Μια φωνή που δεν τραγουδά τόσο όσο επιμένει. Και μέσα στην επανάληψή της γεννήθηκε το όνομά της: δεκαοχτούρα. Σαν να μετράει η ίδια τον χρόνο. Σαν να επαναλαμβάνει έναν αριθμό που κάποτε ήταν ηλικία, πρόσωπο, μοίρα.

Η λαϊκή παράδοση, άλλωστε, δεν άφησε αυτή τη φωνή χωρίς ιστορία.

Λέει ένας παλιός ελληνικός μύθος πως η δεκαοχτούρα ήταν κάποτε μια όμορφη κοπέλα δεκαοχτώ χρονών. Καθόταν στο μπαλκόνι της και κεντούσε. Ένας Τούρκος αγάς θέλησε να την πάρει στο χαρέμι του. Εκείνη, για να γλιτώσει, πήδηξε από το μπαλκόνι. Και ο Θεός, βλέποντας την απελπισία της, τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε πουλί.

Έτσι, σύμφωνα με τον μύθο, γεννήθηκε η δεκαοχτούρα. Το μαύρο κολάρο στον λαιμό της έγιναν οι κλωστές του κεντήματος. Και η φωνή της, το «κου-κούου-κου», έμεινε σαν μια αιώνια αναφορά στα δεκαοχτώ της χρόνια.

Μικρή σημασία έχει που ο μύθος δεν είναι αληθινός. Οι μύθοι δεν γράφτηκαν για να ανταγωνιστούν την επιστήμη. Γράφτηκαν για να εξηγήσουν με ανθρώπινο τρόπο όσα η επιστήμη δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει: γιατί ένα πουλί έχει έναν μαύρο κύκλο στον λαιμό του, γιατί φωνάζει με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο, γιατί κάποια ζώα αποκτούν μέσα στη λαϊκή φαντασία μια δεύτερη ζωή.

Κι ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο.

Ο άνθρωπος δεν βλέπει απλώς τη φύση. Της δίνει ιστορίες.

Η δεκαοχτούρα έχει γίνει πλέον μόνιμος κάτοικος του ανθρώπινου τοπίου. Δεν φοβάται ιδιαίτερα την παρουσία μας. Φωλιάζει στα δέντρα, αλλά μπορεί να διαλέξει ένα μπαλκόνι, μια γλάστρα, ένα περβάζι, μια κεραία, ακόμη και την εξωτερική μονάδα ενός κλιματιστικού.

Η φωλιά της είναι σχεδόν αστεία στην απλότητά της. Μερικά ξερά κλαδάκια, τοποθετημένα πρόχειρα, σαν να μην ενδιαφέρεται να δημιουργήσει αρχιτεκτονικό θαύμα. Δεν χρειάζεται πολλά. Η φύση συχνά χτίζει με ελάχιστα.

Κι αυτό ίσως είναι ένα μάθημα που εμείς ξεχάσαμε.

Η δεκαοχτούρα δεν χρειάζεται παλάτια για να ζήσει.

Χρειάζεται έναν τόπο.

Τρέφεται κυρίως με σπόρους και δημητριακά, ψάχνοντας την τροφή της στο έδαφος. Περπατά ανάμεσα στις αυλές και στα χωράφια, δίπλα στους ανθρώπους χωρίς να ζητά τίποτε περισσότερο από λίγη τροφή και μια γωνιά για τη φωλιά της.

Και όταν σχηματίσει ζευγάρι, μένει μαζί του.

Η μονογαμική της συμπεριφορά έχει προσθέσει στη λαϊκή εικόνα της κάτι ακόμη: την πίστη. Δύο δεκαοχτούρες μαζί δεν είναι απλώς δύο πουλιά. Στα μάτια του ανθρώπου γίνονται ένα ζευγάρι που επιμένει να υπάρχει μέσα στον χρόνο.

Ίσως γι' αυτό η δεκαοχτούρα μοιάζει τόσο οικεία.

Δεν είναι μόνο το χρώμα της. Δεν είναι μόνο η φωνή της. Είναι η παρουσία της.

Είναι εκεί το πρωί όταν ανοίγεις το παράθυρο. Είναι πάνω στο καλώδιο απέναντι από το σπίτι. Είναι στο δέντρο της αυλής. Είναι στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Είναι στο χωριό, στην πλατεία, στο χωράφι, στην άκρη του δρόμου.

Και επειδή είναι πάντα εκεί, ξεχνάμε να τη βλέπουμε.

Αυτό συμβαίνει συχνά και με τους ανθρώπους.

Μερικά πράγματα γίνονται τόσο καθημερινά, ώστε παύουμε να αντιλαμβανόμαστε την αξία τους. Ένας άνθρωπος που αγαπάμε. Ένα σπίτι. Ένα δέντρο. Μια αυλή. Μια φωνή που ακούμε κάθε πρωί.

Μέχρι που κάποια μέρα λείπει.

Και τότε καταλαβαίνουμε πως η καθημερινότητα δεν ήταν ποτέ αυτονόητη. Ήταν ένα δώρο που επαναλαμβανόταν.

Η δεκαοχτούρα, με τη μονότονη φωνή της, μοιάζει να μας θυμίζει ακριβώς αυτό.

"Κου-κούου-κου."

Και πάλι.

"Κου-κούου-κου."

Σαν ένα μικρό ρολόι της φύσης που δεν μετράει ώρες αλλά παρουσίες.

Ίσως γι' αυτό η φωνή της ακούγεται διαφορετικά όταν είμαστε μόνοι. Τότε δεν είναι απλώς ένας ήχος. Είναι παρέα. Είναι η απόδειξη ότι έξω από το δωμάτιό μας υπάρχει ακόμη ένας κόσμος που συνεχίζει να αναπνέει.

Η δεκαοχτούρα δεν ζητά να την κοιτάξουμε.

Δεν έχει το εντυπωσιακό φτέρωμα ενός εξωτικού πουλιού. Δεν έχει το μεγαλείο ενός αετού ούτε το τραγούδι ενός αηδονιού. Έχει όμως κάτι άλλο: την καθημερινότητα.

Και η καθημερινότητα είναι ίσως η πιο δύσκολη μορφή ομορφιάς να αναγνωρίσουμε.

Γιατί η σπάνια ομορφιά μάς υποχρεώνει να σταματήσουμε.

Η καθημερινή ομορφιά μάς προσπερνά.

Η δεκαοχτούρα είναι ένα από εκείνα τα πλάσματα που ζουν δίπλα μας χωρίς να απαιτούν τίποτα από εμάς. Έχει προσαρμοστεί στον κόσμο που φτιάξαμε, χωρίς να πάψει να ανήκει στον κόσμο που υπήρχε πριν από εμάς.

Και ίσως γι' αυτό το μικρό μαύρο κολάρο στον λαιμό της να μοιάζει περισσότερο με σημάδι μνήμης παρά με στολίδι.

Μια κλωστή από ένα παλιό κέντημα.

Μια ηλικία που έμεινε για πάντα δεκαοχτώ.

Ένας άνθρωπος που χάθηκε και ένα πουλί που συνέχισε να πετά.

Κάθε φορά λοιπόν που θα ακούσουμε τη δεκαοχτούρα να φωνάζει, ίσως αξίζει να μην την προσπεράσουμε.

Να σηκώσουμε για λίγο το βλέμμα.

Γιατί μέσα στις τρεις επαναλαμβανόμενες συλλαβές της μπορεί να υπάρχει κάτι περισσότερο από ένα πουλί.

Μπορεί να υπάρχει μια ιστορία.

Μπορεί να υπάρχει ένας παλιός μύθος.

Μπορεί να υπάρχει η μνήμη ενός κοριτσιού.

Ή μπορεί απλώς να υπάρχει η ίδια η ζωή, που επιμένει να μας μιλά με τους πιο απλούς τρόπους.

"Κου-κούου-κου."

Και πάλι.

Σαν να μας λέει πως ο χρόνος περνά, οι άνθρωποι φεύγουν, τα σπίτια αλλάζουν, οι αυλές λιγοστεύουν, αλλά κάποια πράγματα εξακολουθούν να επιστρέφουν κάθε πρωί.

Η δεκαοχτούρα είναι ένα από αυτά.

Και όσο θα υπάρχει ένα δέντρο, ένα μπαλκόνι, ένα καλώδιο και λίγος ουρανός, θα υπάρχει πάντα κάπου μια δεκαοχτούρα να μετράει τη μνήμη.

Η κωλοφωτιά -το μικρό θαύμα που ανάβει μέσα στη καλοκαιρινή νύχτα.

 

Υπάρχουν πλάσματα τόσο μικρά, που θα μπορούσαν εύκολα να περάσουν απαρατήρητα. Κι όμως, μερικά από αυτά κουβαλούν μέσα τους ένα θαύμα μεγαλύτερο από το μέγεθός τους. Η πυγολαμπίδα, η κωλοφωτιά όπως τη γνωρίζει η λαϊκή μας γλώσσα, είναι ένα από αυτά. Ένα μικρό νυχτόβιο έντομο της οικογένειας των Λαμπυρίδων (Lampyridae), της τάξης των κολεοπτέρων, δηλαδή των σκαθαριών, που κάθε καλοκαιρινή νύχτα μοιάζει να κρατά ένα μικρό αστέρι χαμηλά, ανάμεσα στα χόρτα.

Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμά της είναι η ικανότητά της να παράγει και να εκπέμπει φως από το κάτω μέρος της κοιλιάς της. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται βιοφωταύγεια. Δεν πρόκειται για φωτιά, ούτε για φως που παράγεται από θερμότητα. Είναι ένα πραγματικό «κρύο φως», αποτέλεσμα μιας χημικής αντίδρασης με εξαιρετικά υψηλή ενεργειακή απόδοση. Η φύση έχει βρει έναν σχεδόν τέλειο τρόπο να μετατρέπει χημική ενέργεια σε φως, με ελάχιστη απώλεια ως θερμότητα.

Στην καρδιά αυτού του μικρού θαύματος βρίσκονται η λουσιφερίνη και το ένζυμο λουσιφεράση. Με την παρουσία οξυγόνου, μαγνησίου και του ενεργειακού μορίου ATP, η αντίδραση παράγει τη φωτεινή αναλαμπή. Έτσι, μέσα σε ένα σώμα λίγων χιλιοστών, η φύση έχει κρύψει ένα ολόκληρο εργαστήριο βιοχημείας, όπου η ενέργεια μεταμορφώνεται σε φως.

Κι όμως, όταν η πυγολαμπίδα ανάβει, τίποτε από αυτή την πολυπλοκότητα δεν φαίνεται. Βλέπουμε μόνο μια μικρή φωτεινή κουκκίδα να εμφανίζεται μέσα στο σκοτάδι.

Συνήθως το φως της είναι πρασινοκίτρινο, αλλά ανάλογα με το είδος μπορεί να είναι κίτρινο, πράσινο ή ακόμη και αχνά κόκκινο. Σαν να έχει η νύχτα τη δική της παλέτα και οι πυγολαμπίδες να ζωγραφίζουν πάνω της με μικρές φωτεινές πινελιές.

Αλλά γιατί ανάβουν;

Η πρώτη απάντηση είναι ο έρωτας.

Για τις πυγολαμπίδες, το φως είναι η γλώσσα της αναπαραγωγής. Τα αρσενικά πετούν χαμηλά πάνω από τη βλάστηση και εκπέμπουν χαρακτηριστικά φωτεινά σήματα, συγκεκριμένες αναλαμπές και ρυθμούς. Τα θηλυκά, που σε αρκετά είδη δεν έχουν φτερά και παραμένουν πάνω στο έδαφος ή στα φυτά, απαντούν με το δικό τους φωτεινό σήμα.

Και τότε, μέσα στη σιωπή της νύχτας, αρχίζει ένας διάλογος χωρίς φωνή.

Μια αναλαμπή από εδώ.

Μια απάντηση από εκεί.

Ένα μικρό φως που λέει: «Είμαι εδώ».

Και ένα άλλο που απαντά: «Σε βλέπω».

Εμείς βλέπουμε ποίηση. Εκείνες ανταλλάσσουν μηνύματα.

Το φως όμως δεν χρησιμεύει μόνο στην αναπαραγωγή. Σε αρκετά είδη λειτουργεί και ως προειδοποίηση προς τους θηρευτές. Οι πυγολαμπίδες περιέχουν αμυντικές ουσίες και ορισμένες έχουν δυσάρεστη γεύση. Η φωτεινή τους παρουσία μπορεί επομένως να λειτουργεί σαν ένα προειδοποιητικό σήμα προς πουλιά, βατράχια και άλλους εχθρούς: «Μείνε μακριά».

Η φύση, για ακόμη μία φορά, χρησιμοποιεί το ίδιο εργαλείο για περισσότερους από έναν σκοπούς.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ορισμένα είδη πυγολαμπίδων χρησιμοποιούν το φως τους ακόμη και για να προσελκύσουν τη λεία τους. Το φως μπορεί να γίνει κάλεσμα, προειδοποίηση, επικοινωνία -ακόμη και παγίδα.

Στον παράξενο κόσμο των Λαμπυρίδων υπάρχει και η εξαπάτηση. Οι θηλυκές πυγολαμπίδες του γένους Photuris, έχουν αναπτύξει μια από τις πιο εντυπωσιακές στρατηγικές θήρευσης στον κόσμο των εντόμων. Μιμούνται τα φωτεινά σήματα των θηλυκών άλλων ειδών. Ένα αρσενικό, πετώντας μέσα στη νύχτα, βλέπει την αναλαμπή που περιμένει. Πιστεύει ότι είναι το σήμα ενός θηλυκού του δικού του είδους και πλησιάζει. Μόνο που το μήνυμα είναι ψεύτικο.

Δεν τον περιμένει σύντροφος. Τον περιμένει ένας θηρευτής.

Η θηλυκή Photuris επιτίθεται στο αρσενικό και τρέφεται με αυτό. Ακόμη πιο παράξενο είναι το γεγονός ότι, μέσα από αυτή τη διατροφή, αποκτά αμυντικές ουσίες -τις λουσιμπουφαγίνες- που δεν μπορεί να συνθέσει η ίδια επαρκώς. Οι ουσίες αυτές μπορούν να τη βοηθήσουν να προστατευθεί από θηρευτές και να προσφέρει χημική προστασία και στους απογόνους της.

Έτσι, το φως που για μια άλλη πυγολαμπίδα σημαίνει «έλα κοντά» μπορεί για μια Photuris να σημαίνει «έλα πιο κοντά για να σε φάω».

Η φύση δεν είναι μόνο τρυφερότητα. Είναι και στρατηγική.

Δεν είναι μόνο αναπαραγωγή. Είναι και επιβίωση.

Και το ίδιο φως που εμείς κοιτάζουμε με θαυμασμό μπορεί να είναι, για ένα άλλο πλάσμα, παγίδα.

Αλλά η ιστορία δεν τελειώνει στις ενήλικες πυγολαμπίδες. Ακόμη και οι προνύμφες τους, πριν αποκτήσουν φτερά και γίνουν οι φωτεινές υπάρξεις που γνωρίζουμε, μπορούν να παράγουν φως. Είναι οι μικρές «σκουληκόμορφες» μορφές της πυγολαμπίδας, που ζουν για μεγάλο μέρος της ζωής τους μέσα στο έδαφος, στα υγρά φύλλα, κάτω από κορμούς και σε άλλες προστατευμένες θέσεις.

Σε ορισμένα είδη, οι προνύμφες χρησιμοποιούν το φως τους ως ζωντανό δόλωμα. Μια σταθερή, αχνή λάμψη μέσα σε σπηλιές ή πυκνά, σκοτεινά περιβάλλοντα μπορεί να προσελκύσει μικρά έντομα, τα οποία στη συνέχεια γίνονται τροφή.

Και τότε το μικρό φως αποκτά ακόμη μία σημασία.

Δεν είναι μόνο ερωτικό κάλεσμα.

Δεν είναι μόνο προειδοποίηση.

Δεν είναι μόνο μήνυμα.

Μπορεί να γίνει και δόλωμα.

Αυτό είναι ίσως το πιο συναρπαστικό μάθημα της πυγολαμπίδας: στη φύση τίποτε δεν είναι μονοσήμαντο. Το ίδιο φως μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα ανάλογα με το ποιος το εκπέμπει, ποιος το βλέπει και ποιος βρίσκεται στην άλλη πλευρά της αναλαμπής.

Για εμάς η πυγολαμπίδα είναι ποίηση.

Για εκείνη, το φως είναι ζωή.

Και μέσα στη ζωή χωρούν όλα: η αναζήτηση, ο έρωτας, η άμυνα, η πείνα, η εξαπάτηση και η επιβίωση.

Η ζωή της πυγολαμπίδας, όμως, δεν περιορίζεται σε εκείνες τις λίγες φωτεινές αναλαμπές που βλέπουμε τις καλοκαιρινές νύχτες. Ο κύκλος της ζωής της είναι πολύ μεγαλύτερος και πιο κρυφός.

Περνά από πλήρη μεταμόρφωση: αυγό, προνύμφη, νύμφη και ενήλικο έντομο. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μπορεί να το περάσει ως προνύμφη, συχνά για ένα ή περισσότερα χρόνια, μέσα στο έδαφος ή σε υγρά φυσικά περιβάλλοντα. Εκεί δεν είναι καθόλου το εύθραυστο φωτεινό πλάσμα που έχουμε στο μυαλό μας. Είναι κυνηγός. Τρέφεται με μικρά ασπόνδυλα, όπως σαλιγκάρια, σκουλήκια, ακόμα και γυμνοσάλιαγκες.

Όταν ενηλικιωθεί, ο χρόνος της μικραίνει. Σε αρκετά είδη η ενήλικη ζωή διαρκεί μόλις λίγες εβδομάδες. Είναι η στιγμή της αναπαραγωγής, της αναζήτησης συντρόφου, της συνέχισης της ζωής. Και σε ορισμένα είδη τα ενήλικα άτομα τρέφονται ελάχιστα ή καθόλου.

Έτσι, η φωτεινή της αναλαμπή αποκτά μια βαθύτερη σημασία.

Δεν είναι απλώς ένα όμορφο φως.

Είναι το φως μιας ολόκληρης ζωής που προσπαθεί να συνεχιστεί.

Για να μπορέσει όμως να συνεχιστεί, χρειάζεται έναν συγκεκριμένο κόσμο. Χρειάζεται βλάστηση, υγρασία, φυσικά εδάφη, καταφύγια και -κυρίως -νύχτα.

Κι εδώ αρχίζει η δική μας ευθύνη.

Η φωτορύπανση αποτελεί σημαντική απειλή για τις πυγολαμπίδες. Τα τεχνητά φώτα μπορούν να παρεμβαίνουν στα φωτεινά σήματα που χρησιμοποιούν για την επικοινωνία και την αναζήτηση συντρόφου. Εκεί όπου η φύση είχε φτιάξει ένα σκοτεινό σκηνικό για έναν φωτεινό διάλογο, ο άνθρωπος έβαλε προβολείς.

Φωτίσαμε δρόμους, πλατείες, κτίρια, κήπους και άλλοτε σκοτεινές φυσικές περιοχές. Κάναμε τη νύχτα να μοιάζει όλο και περισσότερο με ημέρα.

Και χωρίς να το καταλάβουμε, μπορεί να σβήσαμε τα μικρά φώτα που υπήρχαν μέσα της.

Στην απειλή προστίθενται η χρήση φυτοφαρμάκων και η καταστροφή των φυσικών βιοτόπων. Η αποξήρανση υγροτόπων, η καταστροφή της φυσικής βλάστησης, η αλλοίωση των όχθων των ρεμάτων και η γενικότερη υποβάθμιση των φυσικών οικοσυστημάτων στερούν από τις πυγολαμπίδες τον χώρο όπου ολοκληρώνουν τον κύκλο της ζωής τους.

Και τότε αντιλαμβανόμαστε κάτι σημαντικό: για να προστατεύσουμε την πυγολαμπίδα, δεν αρκεί να προστατεύσουμε ένα έντομο. Πρέπει να προστατεύσουμε τον κόσμο που την κάνει δυνατή.

Το υγρό λιβάδι.

Το φυσικό ρέμα.

Την άκρη του δάσους.

Τα χόρτα που αφήνουμε να μεγαλώσουν.

Τη σκοτεινή νύχτα.

Γιατί η φύση δεν αποτελείται από απομονωμένα κομμάτια. Η πυγολαμπίδα συνδέεται με το έδαφος, το νερό, τη βλάστηση, τα μικρά ζώα που αποτελούν τη λεία της, τους θηρευτές της και ολόκληρο τον οικολογικό κύκλο.

Ίσως γι' αυτό η κωλοφωτιά να είναι ένα από τα πιο όμορφα σύμβολα της φύσης.

Είναι μικρή, αλλά δεν είναι ασήμαντη.

Είναι εύθραυστη, αλλά μέσα της κρύβει μια εκπληκτική χημεία.

Δεν έχει φωνή, αλλά συνομιλεί με φως.

Δεν έχει φλόγα, αλλά φωτίζει.

Δεν προσπαθεί να νικήσει το σκοτάδι. Ζει μέσα του.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο μάθημά της για τον άνθρωπο. Έχουμε μάθει να θεωρούμε το σκοτάδι κάτι που πρέπει να εξαφανίσουμε. Ανάβουμε ολοένα περισσότερα φώτα, φωτίζουμε ολοένα περισσότερα σημεία, κάνουμε τη νύχτα όλο και πιο φωτεινή.

Όμως η πυγολαμπίδα μάς θυμίζει ότι το σκοτάδι είναι κι αυτό μέρος της φύσης.

Χωρίς το σκοτάδι, το φως της δεν θα φαινόταν.

Χωρίς τη σιωπή, η αναλαμπή της δεν θα είχε την ίδια σημασία.

Χωρίς το φυσικό περιβάλλον, το μικρό της θαύμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Κάποτε, τις καλοκαιρινές νύχτες, οι κωλοφωτιές ήταν πιο συνηθισμένες. Ανάμεσα στα χόρτα, κοντά στα ρέματα και στις άκρες των χωραφιών, μικρές πράσινες και κιτρινωπές αναλαμπές έκαναν τη νύχτα να μοιάζει ζωντανή.

Ίσως αυτό που θυμόμαστε από εκείνα τα βράδια να μην είναι μόνο οι πυγολαμπίδες.

Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που υπήρχε μαζί τους.

Ένας κόσμος λιγότερο φωτισμένος, λιγότερο θορυβώδης, λιγότερο κατακτημένος από τον άνθρωπο.

Και ίσως η κωλοφωτιά να μας ζητά σήμερα κάτι πολύ απλό: να αφήσουμε κάποιες γωνιές της γης όπως είναι. Να αφήσουμε τα χόρτα να μεγαλώσουν. Τα νερά να κυλήσουν. Τα χώματα να μείνουν ζωντανά. Και τη νύχτα να παραμείνει νύχτα.

Γιατί όταν μια κωλοφωτιά ανάβει μέσα στο σκοτάδι, δεν φωτίζει μόνο τον εαυτό της.

Φωτίζει και την ευθύνη μας απέναντι σε έναν κόσμο που κινδυνεύουμε να κάνουμε τόσο φωτεινό, ώστε να πάψουμε να βλέπουμε τα πραγματικά του φώτα.

Λιβελούλα.

Η λιβελούλα είναι ένα από εκείνα τα πλάσματα που μοιάζουν να μην ανήκουν ολοκληρωτικά ούτε στη γη ούτε στον αέρα. Γεννιέται μέσα στο νερό και, όταν έρθει η ώρα, εγκαταλείπει τον υδάτινο κόσμο για να γίνει πλάσμα του ουρανού. Για λίγο ζει ανάμεσα στις δύο επικράτειες, σαν ένας μικρός αγγελιαφόρος της φύσης που μεταφέρει το μυστικό του νερού στον αέρα. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της το περνάει στο νερό (λίμνες, ποτάμια) ως προνύμφη, μια κατάσταση που μπορεί να διαρκέσει από 1 έως 5 χρόνια. Αντίθετα, η ζωή της ως ενήλικο έντομο με φτερά διαρκεί μόλις 3 έως 4 εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων ζευγαρώνει και πεθαίνει με τον ερχομό του φθινοπώρου.

Η ελληνική παράδοση θεωρεί πως είναι νεράιδες: «Όταν οι νεράιδες κατάλαβαν ότι δεν μπορούν πλέον να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους στον σύγχρονο κόσμο, αποφάσισαν να μεταμορφωθούν σε λιβελούλες. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να κρατήσουν τα πανέμορφα, διάφανια φτερά τους και να παραμείνουν κοντά στα ποτάμια και τους ανθρώπους, πετώντας απαρατήρητες. Μόνο όσοι άνθρωποι έχουν καθαρή καρδιά μπορούν να τις αναγνωρίσουν με την πραγματική, νεραϊδένια τους μορφή.»

Τις συναντάμε κοντά σε ρέματα, λίμνες, πηγές και υγρούς τόπους. Εκεί όπου υπάρχει νερό, υπάρχει συχνά και η λιβελούλα. Η ζωή της αρχίζει κάτω από την επιφάνεια, όπου η προνύμφη της κινείται ανάμεσα στη λάσπη και στα υδρόβια φυτά, κυνηγώντας μικρούς οργανισμούς. Ύστερα, ύστερα από διαδοχικές μεταμορφώσεις, έρχεται η στιγμή της εξόδου.

Ανεβαίνει πάνω σε ένα καλάμι, σε έναν βλαστό ή σε ένα φύλλο. Το παλιό περίβλημα ανοίγει και από μέσα του ξεπροβάλλει ένα άλλο πλάσμα. Τα φτερά ξεδιπλώνονται αργά, το σώμα σκληραίνει και η λιβελούλα αφήνει πίσω της το νερό για να κατακτήσει τον αέρα.

Η πτήση της είναι από τα μικρά θαύματα του φυσικού κόσμου. Μπορεί να σταματήσει σχεδόν ακίνητη στον αέρα, να αλλάξει κατεύθυνση απότομα, να κινηθεί προς τα πίσω και να επιταχύνει με εντυπωσιακή ακρίβεια. Δεν πετά απλώς· μοιάζει να γράφει πάνω στον αέρα αόρατες γραμμές, που διαρκούν όσο μια στιγμή.

Κι όμως, πίσω από αυτή την ανάλαφρη εικόνα κρύβεται ένας ακούραστος κυνηγός. Η λιβελούλα τρέφεται με μικρά έντομα και συμβάλλει στη φυσική ισορροπία των οικοσυστημάτων, περιορίζοντας πληθυσμούς άλλων εντόμων. Η ομορφιά της, επομένως, δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι και λειτουργική. Η φύση δεν δημιουργεί τίποτε περιττό.

Ίσως γι’ αυτό η λιβελούλα να μας συγκινεί περισσότερο από όσο αντιλαμβανόμαστε. Γιατί η ζωή της είναι μια μικρή ιστορία μεταμόρφωσης. Από το σκοτάδι του νερού στο φως του ουρανού. Από την αργή κίνηση της προνύμφης στην ελευθερία της πτήσης. Από έναν κόσμο κρυφό σε έναν κόσμο ανοιχτό.

Και όταν τη βλέπεις να κάθεται για λίγο πάνω σε ένα σκλήθρο, δίπλα στο ρέμα, καταλαβαίνεις πως εκείνη η όχθη δεν είναι απλώς μια όχθη. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Το δέντρο κρατά τη γη, το νερό κρατά τη ζωή και η λιβελούλα κρατά για μια στιγμή τον αέρα. Ύστερα ανοίγει τα φτερά της και φεύγει. Και μένει πίσω μόνο η αίσθηση πως η φύση, για μια στιγμή, μας αποκάλυψε κάτι που δεν προλαβαίνουμε συνήθως να δούμε: πως η ζωή δεν είναι στάση· είναι μεταμόρφωση.

Ο σκατζόχοιρος.

Ο σκατζόχοιρος είναι από εκείνα τα μικρά πλάσματα που μοιάζουν να κουβαλούν πάνω τους μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Μικρός στο σώμα, αργός στο βήμα, μοναχικός στις περιπλανήσεις του, προστατευμένος από ένα πανοπλία αγκαθιών, διασχίζει τα βράδια τον κόσμο χωρίς να ζητά τίποτε από αυτόν.

Ανήκει στα εντομοφάγα θηλαστικά και τρέφεται κυρίως με έντομα, προνύμφες, σκουλήκια και άλλα μικρά ασπόνδυλα. Είναι νυχτόβιος και τη μέρα κρύβεται κάτω από θάμνους, φύλλα και φυσικές κρυψώνες. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι βέβαια τα αγκάθια του. Όταν αισθανθεί κίνδυνο, κουλουριάζεται και μετατρέπει το ευάλωτο σώμα του σε μια μικρή ζωντανή σφαίρα.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το μάθημά του. Ο σκατζόχοιρος δεν επιτίθεται στον κόσμο για να προστατευτεί από αυτόν. Δεν χρειάζεται δύναμη, ούτε ταχύτητα, ούτε επιθετικότητα. Απλώς μαζεύεται. Κλείνει προς τα μέσα ό,τι είναι ευάλωτο και αφήνει προς τα έξω μόνο εκείνο που μπορεί να τον προστατεύσει.

Τα καλοκαιρινά απογεύματα, τα βράδια, και νωρίς τα πρωινά όταν οι δρόμοι ησυχάζουν και ο κήπος φαντάζει λίγο πιο άγριος, μπορεί να εμφανιστεί αθόρυβα ανάμεσα στα χόρτα. Ένα μικρό πλάσμα που περπατά σαν να γνωρίζει πως η φύση δεν χρειάζεται πάντα να κάνει θόρυβο για να είναι θαυμαστή.

Κι όταν χαθεί μέσα στη σκοτεινή βλάστηση, μένει πίσω η παράξενη αίσθηση πως είδαμε για λίγο έναν από τους παλιούς κατοίκους της γης μας -έναν μικρό ερημίτη με αγκάθια, που εξακολουθεί να ζει σύμφωνα με τον δικό του αρχαίο ρυθμό.

Η καρδερίνα και το νεράγκαθο...

 

Υπάρχουν στιγμές στη φύση που δεν χρειάζονται τίποτε περισσότερο από ένα πουλί κι ένα αγριόχορτο για να μας θυμίσουν πως η ζωή ξέρει να συνυπάρχει χωρίς θόρυβο.

Η καρδερίνα (Carduelis carduelis), με το κόκκινο πρόσωπο, τα χρυσαφένια φτερά και το μαύρο και λευκό της σώμα, μοιάζει σαν μικρή πινελιά χρώματος πάνω στο τοπίο. Κάθεται πάνω στον δίψακο ή αλλιώς νεράγκαθο, (Dipsacus fullonum ή Dipsacus sylvestris) το άγριο εκείνο φυτό που υψώνεται με τα αγκάθια του και μοιάζει να προστατεύει μέσα στην τραχύτητά του έναν μικρό θησαυρό: τους σπόρους του.

Εκεί, πάνω στον αγκαθωτό βλαστό, συναντιούνται δύο διαφορετικές μορφές της φύσης. Ο δίψακος είναι σκληρός, όρθιος, αμυντικός. Η καρδερίνα είναι ανάλαφρη, κινητική, σχεδόν εύθραυστη. Κι όμως, ο ένας χρειάζεται τον άλλον. Το πουλί βρίσκει στον δίψακο τροφή, ενώ το φυτό γίνεται μέρος ενός μεγαλύτερου κύκλου ζωής, μέσα στον οποίο οι σπόροι του μετατρέπονται από απλή φυτική ύλη σε τροφή, κίνηση και συνέχεια.

Η σκηνή αυτή μας αποκαλύπτει κάτι που συχνά ξεχνά ο άνθρωπος: στη φύση τίποτε δεν είναι πραγματικά μόνο του. Το αγκάθι δεν είναι απλώς αγκάθι. Το αγριόχορτο δεν είναι «άχρηστο». Το μικρό πουλί δεν είναι απλώς ένα όμορφο πλάσμα που περνά από μπροστά μας. Όλα αποτελούν κρίκους μιας αόρατης αλυσίδας, ενός κόσμου όπου κάθε ύπαρξη προσφέρει και δέχεται.

Κι ίσως γι’ αυτό η καρδερίνα πάνω στον δίψακο να έχει μια ιδιαίτερη ποιητική δύναμη. Μας δείχνει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται πάντοτε στα περιποιημένα και στα τέλεια. Μπορεί να βρίσκεται πάνω σε έναν ξερό, αγκαθωτό βλαστό, στην άκρη ενός χωραφιού, εκεί όπου το μάτι του ανθρώπου προσπερνά.

Η φύση δεν ενδιαφέρεται για την αισθητική μας. Δεν ξεχωρίζει τα «όμορφα» από τα «άσχημα» με τα δικά μας μέτρα. Ένας δίψακος μπορεί να είναι για εμάς ένα ταπεινό αγριόχορτο· για την καρδερίνα όμως μπορεί να είναι τραπέζι, καταφύγιο και μέρος του κόσμου της.

Και τότε το αγκάθι αποκτά άλλη σημασία. Δεν είναι μόνο άμυνα. Είναι και προσφορά.

Η καρδερίνα στέκεται επάνω του, ελαφριά σαν σκέψη. Για μια στιγμή το άγριο φυτό μοιάζει λιγότερο άγριο και το μικρό πουλί λιγότερο εύθραυστο. Ανάμεσά τους υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία, γραμμένη όχι με λόγια αλλά με εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγάλο μάθημα της φύσης: πως η ζωή δεν χρειάζεται να μοιάζει για να συνυπάρξει. Χρειάζεται μόνο να αναγνωρίζει τον χώρο του άλλου.

Και πάνω στον δίψακο, η καρδερίνα μάς το θυμίζει με τον πιο απλό τρόπο:

Μέσα στα αγκάθια μπορεί να κρύβεται τροφή.

Μέσα στην αγριάδα μπορεί να ανθίζει η ζωή.

Και πάνω σε έναν ταπεινό δίψακο μπορεί να σταθεί για λίγο ολόκληρη η ομορφιά του κόσμου.

Το τσακάλι -η σιωπηλή δύναμη της άγριας φύσης.

 

Το τσακάλι (χρυσό τσακάλι - Canis aureus) δεν είναι από εκείνα τα ζώα που ζητούν να τα θαυμάσεις. Δεν έχει το μεγαλείο του αετού, την επιβλητικότητα του λύκου ή τη χάρη του ελαφιού. Κινείται στις σκιές, αθόρυβα και προσεκτικά, σαν να γνωρίζει πως η φύση δεν χρειάζεται πάντοτε να φωνάζει για να υπάρχει.

Κάποτε το είδαμε ως ανεπιθύμητο πλάσμα, ως «κλέφτη» της νύχτας, ως ζώο που έπρεπε να φοβόμαστε. Όμως η φύση δεν γνωρίζει τέτοιες ανθρώπινες ταμπέλες. Κάθε πλάσμα έχει τη θέση του μέσα στη μεγάλη ισορροπία της ζωής. Το τσακάλι είναι μέρος αυτής της ισορροπίας. Καθαρίζει, μετακινείται, προσαρμόζεται, επιβιώνει. Δεν απαιτεί από τον κόσμο να αλλάξει για να χωρέσει μέσα του· αλλάζει το ίδιο, χωρίς να χάνει την άγρια φύση του.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημά του.

Το τσακάλι είναι ένας επιζών. Μετά τη ραγδαία μείωση του πληθυσμού του τις προηγούμενες δεκαετίες (όταν θεωρούνταν εσφαλμένα «επιβλαβές είδος» έως το 1990), το τσακάλι κατατάσσεται πλέον ως «Τρωτό» στο ελληνικό "Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων". Σήμερα, οι πληθυσμοί του παρουσιάζουν τάσεις ανάκαμψης και αύξησης σε ολόκληρη τη χώρα Εκεί όπου το δάσος υποχωρεί, εκεί όπου οι άνθρωποι πλησιάζουν όλο και περισσότερο στους βιότοπους των άγριων ζώων, εκείνο αναζητά νέους δρόμους. Δεν εγκαταλείπει εύκολα. Μαθαίνει τον άνθρωπο, αποφεύγει τον θόρυβό του, κινείται όταν οι δρόμοι αδειάζουν και η νύχτα σκεπάζει τον τόπο.

Και όταν μέσα στη σιωπή ακουστεί το χαρακτηριστικό του ουρλιαχτό, δεν είναι απλώς ένας ήχος της νύχτας. Είναι μια υπενθύμιση πως δεν είμαστε μόνοι. Πως υπάρχουν ακόμη πλάσματα που ζουν σύμφωνα με έναν αρχαιότερο νόμο, έναν νόμο που δεν γράφτηκε από τον άνθρωπο: να βρίσκεις τον δρόμο σου μέσα στη δυσκολία και να συνεχίζεις.

Το τσακάλι δεν είναι σύμβολο δύναμης επειδή είναι το ισχυρότερο. Είναι σύμβολο δύναμης επειδή αντέχει.

Κι αυτό ίσως είναι μια διαφορετική μορφή γενναιότητας. Να μην χρειάζεται να κυριαρχείς για να επιβιώσεις. Να ξέρεις πότε να πλησιάσεις και πότε να απομακρυνθείς. Να παρατηρείς περισσότερο απ' όσο φαίνεσαι. Να ζεις χωρίς να προκαλείς τη φύση που σε φιλοξενεί.

Στους καιρούς μας, όπου ο άνθρωπος απλώνεται όλο και περισσότερο πάνω στη γη, η παρουσία του τσακαλιού αποκτά μια ιδιαίτερη σημασία. Μας θυμίζει ότι η άγρια ζωή δεν εξαφανίζεται πάντοτε με θόρυβο. Μερικές φορές απλώς αποσύρεται λίγο πιο βαθιά στη σιωπή.

Και ίσως, όταν κάποτε δούμε το τσακάλι από μακριά, αντί να φοβηθούμε, να αισθανθούμε κάτι διαφορετικό. Χαρά.

Γιατί όσο υπάρχει το τσακάλι, όσο υπάρχει το ελάφι, ο λύκος, η αλεπού και το γεράκι, όσο υπάρχουν ίχνη άγριας ζωής πάνω στη γη, σημαίνει πως η φύση δεν έχει παραδώσει ακόμη όλα τα δικαιώματά της στον άνθρωπο.

Κάπου, μέσα στη νύχτα, ένα τσακάλι συνεχίζει να περπατά. Και μαζί του περπατά η άγρια φύση που αρνείται να σωπάσει.

Ο σκορπιός -ο μικρός απρόσκλητος της νύχτας.

 

Υπάρχουν πλάσματα που τα γνωρίζουμε περισσότερο από τον φόβο που μας προκαλούν παρά από τη ζωή που πραγματικά κάνουν. Ο σκορπιός (ή σκαρπιάς κατά την ρουμελιώτικη διάλεκτο) είναι ένα από αυτά. Μικρός, αθόρυβος και κρυμμένος τις περισσότερες ώρες της ημέρας, κινείται όταν η ζέστη υποχωρεί και η νύχτα σκεπάζει τις πέτρες, τα ξερολιθιά και τις σχισμές της γης.

Ο σκορπιός δεν είναι έντομο. Είναι αρθρόποδο της κλάσης των αραχνοειδών, συγγενής της αράχνης. Στην Ελλάδα υπάρχει αξιοσημείωτη ποικιλία σκορπιών, με δεκάδες επιβεβαιωμένα είδη και ιδιαίτερα σημαντική βιογεωγραφική διαφοροποίηση.

Ο Μαύρος (ή καφετής) σκορπιός (Iurus dufoureius) είναι ο πιο κοινός, μεγάλος σχετικά σε μέγεθος και το τσίμπημά του μοιάζει με αυτό της σφήκας. Ο Κίτρινος (ή ξανθός) σκορπιός (Mesobuthus gibbosus) είναι μικρότερος, συναντάται συχνά στην επαρχία και έχει το πιο επώδυνο τσίμπημα από όλους. Αναγνωρίζεται από τις πιο λεπτές δαγκάνες και την πιο παχιά ουρά του.

Η μορφή του μοιάζει σχεδόν προϊστορική. Οι δαγκάνες μπροστά, το θωρακισμένο σώμα και η καμπυλωτή ουρά που καταλήγει στο κεντρί δημιουργούν την εικόνα ενός μικρού πολεμιστή. Κι όμως, πίσω από αυτή την επιβλητική όψη υπάρχει ένα ζώο προσαρμοσμένο με αξιοθαύμαστη ακρίβεια στο περιβάλλον του.

Τη μέρα κρύβεται. Τη νύχτα κυνηγά. Η ζωή του είναι δεμένη με το σκοτάδι, τις θερμοκρασίες και την υγρασία του τόπου. Μελέτες στην Ελλάδα έχουν δείξει ότι διαφορετικά είδη παρουσιάζουν διαφορετικές οικολογικές προτιμήσεις, ακόμη και ως προς την υγρασία και το υψόμετρο.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον μάθημα του σκορπιού: η φύση δεν χρειάζεται να είναι όμορφη με τα ανθρώπινα μέτρα για να είναι θαυμαστή.

Ο άνθρωπος συχνά χωρίζει τα πλάσματα σε χρήσιμα και άχρηστα, όμορφα και άσχημα, ακίνδυνα και επικίνδυνα. Ο σκορπιός όμως υπάρχει χωρίς να ζητά την έγκρισή μας. Είναι ένας ακόμη κρίκος της οικολογικής αλυσίδας, ένας μικρός θηρευτής μέσα στο νυχτερινό οικοσύστημα.

Στα βράχια του καλοκαιριού, κάτω από μια πέτρα που έμεινε ακίνητη για χρόνια, μπορεί να βρίσκεται ένας κόσμος ολόκληρος. Και ο σκορπιός, αθέατος σχεδόν πάντα, μας θυμίζει πως η φύση δεν τελειώνει εκεί που τελειώνει το ανθρώπινο βλέμμα.

Ίσως γι' αυτό αξίζει να τον κοιτάξουμε διαφορετικά. Όχι μόνο ως σύμβολο του κεντριού, αλλά ως ένα μικρό πλάσμα της γης που έμαθε να επιβιώνει στη σιωπή.

Και όταν η νύχτα πέφτει στα βουνά, η πέτρα ζεσταίνεται ακόμη από τον ήλιο της ημέρας και όλα μοιάζουν ακίνητα, ο σκορπιός βγαίνει από την κρυψώνα του.

Δεν κάνει θόρυβο.

Δεν ζητά χώρο.

Απλώς συνεχίζει τη ζωή του, όπως την έκανε πάντα η φύση -σιωπηλά, επίμονα και χωρίς να χρειάζεται να την προσέξει κανείς.

Βλέμμα χαμηλά. Ψυχή ψηλά.

Το γεράκι δεν ανήκει στον ορίζοντα· τον κατακτά.

Πετά πάνω από τις κορυφές, εκεί όπου ο αέρας είναι καθαρότερος και η γη μοιάζει μικρή. Δεν βιάζεται. Αιωρείται, παρατηρεί, περιμένει. Η δύναμή του δεν βρίσκεται μόνο στα φτερά, αλλά στη σιωπή με την οποία τα χρησιμοποιεί.

Στο βλέμμα του υπάρχει η άγρια σοφία της φύσης. Βλέπει από ψηλά όσα εμείς, χωμένοι μέσα στη ζωή, αδυνατούμε να διακρίνουμε. Κι όταν ανοίξει τα φτερά του και πέσει απότομα προς τη γη, θυμίζει πως η ελευθερία δεν είναι απλώς να πετάς· είναι να ξέρεις πότε να πετάξεις και πότε να επιστρέψεις.

Το γεράκι είναι μοναχικό, περήφανο και αλύγιστο.

Σαν τα βουνά.

Και ίσως γι’ αυτό το αγαπάμε: γιατί μέσα στην πτήση του βλέπουμε κάτι από τον άνθρωπο που αρνείται να σκύψει.

Βλέμμα χαμηλά. Ψυχή ψηλά.

Ο κόκκινος σκίουρος.

 

Μέσα στο δάσος, εκεί όπου το φως περνά από τα κλαδιά σε μικρές χρυσές κηλίδες, ο κόκκινος σκίουρος μοιάζει με μια ζωντανή σπίθα. Πετάγεται από κορμό σε κορμό, ανεβαίνει με ευκολία στα δέντρα και χάνεται ανάμεσα στα φύλλα, αφήνοντας πίσω του μόνο ένα ελαφρύ θρόισμα.

Η φουντωτή ουρά του δεν είναι απλώς ένα όμορφο γνώρισμα. Είναι ισορροπία στο άλμα, προστασία από το κρύο, σκιά και σιωπηλή επικοινωνία. Το μικρό αυτό ζώο έχει μάθει να ζει με τους ρυθμούς του δάσους· να γνωρίζει τους καρπούς, τις φωλιές, τις εποχές και τις κρυφές διαδρομές ανάμεσα στα δέντρα.

Κρύβει τροφή στο χώμα και κάτω από τα φύλλα, φυλάσσοντας για τον χειμώνα ό,τι του προσφέρει το δάσος. Κι όταν κάποιος σπόρος ξεχαστεί, μπορεί να γίνει αύριο ένα καινούργιο δέντρο. Έτσι, ο σκίουρος γίνεται χωρίς να το γνωρίζει ένας μικρός συνεργός της αναγέννησης του δάσους.

Ίσως γι’ αυτό η παρουσία του έχει κάτι βαθύτερο από τη χαριτωμένη εικόνα ενός μικρού ζώου. Ο κόκκινος σκίουρος είναι ένα πλάσμα δεμένο με την υγεία και τη συνέχεια του δασικού κόσμου. Όπου υπάρχει, υπάρχουν ακόμη δέντρα αρκετά παλιά για να του προσφέρουν καταφύγιο και αρκετοί καρποί για να του εξασφαλίσουν ζωή.

Κι όταν το δάσος καίγεται, όταν οι κορμοί γίνονται στάχτη και οι φωλιές σιωπούν, δεν χάνεται μόνο ένα τοπίο. Χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος μικρών υπάρξεων που δεν έχουν φωνή για να υπερασπιστούν το σπίτι τους.

Γι’ αυτό, όταν κάποτε ξαναδούμε έναν κόκκινο σκίουρο να τρέχει πάνω σε έναν κορμό, ας τον κοιτάξουμε σαν σημάδι επιστροφής. Σαν μια μικρή κόκκινη φλόγα που, αυτή τη φορά, δεν καίει το δάσος αλλά αναγγέλλει πως το δάσος ξαναζεί.

Γιατί το δάσος δεν είναι μόνο τα δέντρα του.

Είναι και όσα κινούνται μέσα τους, όσα φωλιάζουν στις ρίζες τους, όσα τραγουδούν στα κλαδιά τους -και εκείνη η μικρή κόκκινη ουρά που χάνεται ανάμεσα στα έλατα, σαν να παίρνει μαζί της ένα κομμάτι από την ψυχή του βουνού.

Το χρυσάφι της κηρήθρας.

Η κηρήθρα και το μέλι είναι ίσως η πιο όμορφη εικόνα της εργατικότητας στη φύση. Εκεί, μέσα στα μικρά εξάγωνα κελιά, η μέλισσα δεν αποθηκεύει μόνο τροφή· αποθηκεύει τον χρόνο, τον κόπο και τη σοφία μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Το μέλι στην κηρήθρα έχει κάτι διαφορετικό. Δεν έχει ακόμη αποχωριστεί από το κερί, ούτε έχει περάσει από ανθρώπινα χέρια. Είναι όπως το παρέδωσε η κυψέλη: χρυσαφένιο, πυκνό, αρωματικό, κλεισμένο μέσα στα μικρά δωμάτια που χτίστηκαν με ακρίβεια σχεδόν μαθηματική.

Κάθε κελί μοιάζει με μια μικρή αποθήκη φωτός. Μέσα του βρίσκεται το νέκταρ των λουλουδιών, μεταμορφωμένο σε μέλι από αμέτρητες πτήσεις, φτερουγίσματα και επιστροφές. Η μέλισσα ταξιδεύει από άνθος σε άνθος και, χωρίς να το γνωρίζει, ενώνει έναν ολόκληρο τόπο μέσα σε μια σταγόνα.

Και το κερί είναι μέρος αυτής της ιστορίας. Δεν είναι απλώς το περίβλημα του μελιού· είναι το υλικό με το οποίο η μέλισσα χτίζει την πατρίδα της. Ένα αρχιτεκτόνημα χωρίς σχέδιο στο χαρτί, χωρίς εργολάβο και χωρίς αρχιτέκτονα, μα με μια συλλογική σοφία που επαναλαμβάνεται εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

Όταν κόβεις ένα κομμάτι κηρήθρας και το γεύεσαι, δεν τρως απλώς μέλι. Γεύεσαι ένα μικρό κομμάτι από τον κόσμο των μελισσών. Το άνθος, ο ήλιος, ο αέρας, το δάσος και ο μόχθος χιλιάδων φτερών έχουν συμπυκνωθεί σε εκείνη τη χρυσή γλύκα.

Ίσως γι’ αυτό η κηρήθρα συγκινεί περισσότερο από ένα απλό βάζο με μέλι. Γιατί κρατά ακόμη επάνω της το αποτύπωμα της δημιουργίας. Είναι το μέλι πριν γίνει προϊόν· η φύση πριν γίνει συσκευασία.

Και μέσα στα εξάγωνα κελιά της, η μέλισσα μας θυμίζει μια παλιά αλήθεια: τίποτε αληθινά πολύτιμο δεν γεννιέται χωρίς κόπο. Το γλυκό είναι πάντα αποτέλεσμα μιας μεγάλης διαδρομής.

Το αλογάκι της Παναγίας, ο προσευχόμενος μάντης, ο τρομακτικός κυνηγός και ο σεξουαλικός κανιβαλισμός.

 

Το «αλογάκι της Παναγίας», με επιστημονική ονομασία Mantis religiosa, είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και εντυπωσιακά έντομα της τάξης των Μαντωδών (Mantodea). Η μορφή του προκαλεί μια παράξενη αντίθεση: μοιάζει ήρεμο, σχεδόν ευλαβικό, σαν να στέκεται σε προσευχή, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς θηρευτές του μικρόκοσμου.

Η ονομασία "μάντις" (στα αρχαία ελληνικα: μάντις- στα νεά ελληνικά: μάντης) χρησιμοποιούνταν ήδη από την αρχαιότητα. Ο ποιητής Θεόκριτος (3ος αιώνας π.Χ.) στα Ειδύλλια χρησιμοποιεί τη φράση «μάντις τοι τὰν χεῖρα» (ο μάντης με το χέρι), αναφερόμενος στη χαρακτηριστική κίνηση των μπροστινών του ποδιών.

Ενώ σε πολλές ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά κ.λπ.) το έντομο διατήρησε το όνομα του «μάντη», στα νέα ελληνικά επικράτησε η λαϊκή ονομασία "Αλογάκι της Παναγίας". Η αναφορά στην Παναγία διατηρεί τη θρησκευτική/ιερή χροιά της στάσης του, αλλά το «αλογάκι» προστέθηκε λόγω του μακρόστενου σχήματος του κεφαλιού και του σώματός του που θυμίζει άλογο.

Η ονομασία «αλογάκι» συνδέεται με το τριγωνικό κεφάλι, τα μεγάλα μάτια και κυρίως με την όρθια στάση που μπορεί να πάρει, ανασηκώνοντας το σώμα του στα πίσω πόδια. Το «της Παναγίας» προέρχεται από τα διπλωμένα μπροστινά του πόδια, που θυμίζουν χέρια ενωμένα σε στάση προσευχής. Από αυτή την εικόνα προέρχεται και η αγγλική ονομασία praying mantis (μάντης που προσεύχεται).

Πίσω όμως από αυτή την υποβλητική εμφάνιση κρύβεται ένας εξαιρετικά εξειδικευμένος κυνηγός. Το αλογάκι της Παναγίας διαθέτει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές όρασης στον κόσμο των εντόμων. Τα μάτια του είναι στραμμένα προς τα εμπρός και του προσφέρουν στερεοσκοπική, τρισδιάστατη αντίληψη, επιτρέποντάς του να υπολογίζει την απόσταση και την κίνηση ενός θηράματος. Δεν βλέπει απλώς· υπολογίζει.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η ικανότητά του να στρέφει το κεφάλι του περίπου 180 μοίρες. Έτσι μπορεί να παρακολουθεί όσα συμβαίνουν γύρω του χωρίς να χρειάζεται να μετακινεί ολόκληρο το σώμα του. Η ακινησία του δεν είναι παθητικότητα· είναι στρατηγική.

Και το καμουφλάζ αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής. Το σώμα του, συνήθως πράσινο ή καφέ, μπορεί να ταιριάζει εξαιρετικά με το περιβάλλον του. Ανάμεσα στα φύλλα και στα κλαδιά γίνεται σχεδόν αόρατο. Μάλιστα, όταν κινείται ρυθμικά, μπορεί να μιμείται την κίνηση ενός φύλλου που το παίρνει ο άνεμος. Έτσι αποφεύγει τους εχθρούς του, αλλά ταυτόχρονα πλησιάζει απαρατήρητο το δικό του θήραμα.

Το κυνήγι του βασίζεται στην υπομονή και την αιφνίδια επίθεση. Μπορεί να παραμένει ακίνητο για μεγάλο χρονικό διάστημα, περιμένοντας. Όταν όμως το θήραμα βρεθεί στην κατάλληλη απόσταση, η φαινομενική ακινησία μετατρέπεται σε αστραπιαία κίνηση. Τα ισχυρά μπροστινά πόδια του, εφοδιασμένα με αγκάθια, κλείνουν σαν αρπάγη και παγιδεύουν το θύμα. Η επίθεση είναι τόσο γρήγορη, ώστε δύσκολα παρακολουθείται από το ανθρώπινο μάτι.

Ίσως η πιο γνωστή και παράξενη πλευρά της ζωής του είναι η σεξουαλική του αναπαραγωγή. Το θηλυκό μπορεί, κατά τη διάρκεια ή μετά το ζευγάρωμα, να αποκεφαλίσει και να καταβροχθίσει το αρσενικό. Ο λεγόμενος "σεξουαλικός κανιβαλισμός", ωστόσο, δεν συμβαίνει πάντοτε. Όταν συμβαίνει, το θηλυκό μπορεί να αξιοποιήσει τα θρεπτικά συστατικά του αρσενικού για την ανάπτυξη και παραγωγή των αυγών του. Η φύση, για ακόμη μία φορά, μας παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η επιβίωση δεν υπακούει στις ανθρώπινες αντιλήψεις περί τρυφερότητας ή σκληρότητας.

Το αλογάκι της Παναγίας έχει όμως και μια σημαντική θέση στον κήπο και στο φυσικό οικοσύστημα. Δεν τρέφεται με τα φυτά και δεν θεωρείται βλαβερό για τη βλάστηση. Αντίθετα, κυνηγά και καταναλώνει μια μεγάλη ποικιλία εντόμων, ανάμεσά τους και είδη που μπορούν να προκαλέσουν ζημιές στα φυτά και στις καλλιέργειες. Γι’ αυτό θεωρείται ένας χρήσιμος φυσικός θηρευτής.

Έτσι, το μικρό αυτό έντομο συμπυκνώνει μέσα στην παράξενη μορφή του πολλές από τις μεγάλες αρχές της φύσης: την υπομονή, την παρατήρηση, την προσαρμογή, το καμουφλάζ, την ταχύτητα και την επιβίωση. Στέκεται σαν να προσεύχεται, ενώ στην πραγματικότητα παρατηρεί. Μοιάζει ακίνητο, ενώ είναι έτοιμο να κινηθεί σε μια στιγμή. Κρύβεται μέσα στα φύλλα, όχι επειδή φοβάται, αλλά επειδή ξέρει να περιμένει.

Ίσως γι’ αυτό το αλογάκι της Παναγίας να είναι ένα τόσο όμορφο μάθημα της φύσης: η δύναμη δεν χρειάζεται πάντοτε θόρυβο. Μερικές φορές βρίσκεται στην ακινησία, στην απόλυτη συγκέντρωση και στην υπομονή εκείνου που ξέρει να περιμένει τη σωστή στιγμή.

Η ζαρκάδα -η ήσυχη χάρη του δάσους.

Η ζαρκάδα, το θηλυκό του ζαρκαδιού, είναι ένα από τα πιο διακριτικά και κομψά πλάσματα των ελληνικών δασών. Μικρόσωμη, λεπτοκαμωμένη και αθόρυβη, κινείται ανάμεσα στα δέντρα σαν να γνωρίζει πως η ομορφιά δεν χρειάζεται θόρυβο για να υπάρξει.

Έχει λεπτά, μακριά πόδια, καστανέρυθο τρίχωμα που το καλοκαίρι γίνεται πιο ζωηρό και τον χειμώνα σκουραίνει, μεγάλα σκοτεινά μάτια και μεγάλα, ευκίνητα αυτιά. Το σώμα της είναι ελαφρύ και ευέλικτο, φτιαγμένο για γρήγορες κινήσεις και απότομες φυγές. Σε αντίθεση με το αρσενικό, η ζαρκάδα δεν έχει κέρατα. Αυτή η έλλειψη, όμως, δεν της στερεί τίποτε από τη δύναμη και την επιβλητικότητά της.

Τρέφεται κυρίως με φύλλα, τρυφερούς βλαστούς, χόρτα, αγριόχορτα, καρπούς και διάφορους καρπούς του δάσους. Είναι περισσότερο δραστήρια στις ήσυχες ώρες της αυγής και του δειλινού, όταν το φως χαμηλώνει και το δάσος επιστρέφει στη φυσική του σιωπή.

Η ζαρκάδα είναι επίσης μητέρα. Την άνοιξη και στις αρχές του καλοκαιριού γεννά συνήθως ένα ή δύο μικρά, τα ζαρκαδάκια. Τα μικρά, με τις χαρακτηριστικές λευκές κηλίδες στο τρίχωμά τους, παραμένουν κρυμμένα στη βλάστηση τις πρώτες ημέρες της ζωής τους. Η μητέρα απομακρύνεται συχνά για να αναζητήσει τροφή, επιστρέφοντας όμως για να τα θηλάσει. Είναι μια από τις πιο συγκινητικές μορφές της μητρικής φροντίδας στη φύση: όχι θορυβώδης, αλλά απόλυτα παρούσα.

Η ζαρκάδα δεν κατακτά το δάσος· ανήκει σε αυτό. Δεν αφήνει πίσω της παρά ελάχιστα ίχνη. Ένα θρόισμα στα φύλλα, μια στιγμιαία κίνηση ανάμεσα στις φτέρες, δυο μάτια που σε κοιτούν για μια στιγμή και ύστερα χάνονται. Ίσως γι’ αυτό η παρουσία της μοιάζει περισσότερο με ψίθυρο παρά με εμφάνιση.

Και όταν τη συναντήσει κανείς σε ένα ξέφωτο, για μια στιγμή καταλαβαίνει πως η φύση δεν χρειάζεται πάντοτε το μεγαλείο για να μας συγκινήσει. Μερικές φορές αρκεί ένα λεπτό σώμα, ένα βλέμμα γεμάτο επιφυλακτικότητα και η σιωπηλή κίνηση μιας ζαρκάδας μέσα στο δάσος. Η ζαρκάδα είναι η τρυφερότητα του δάσους που έμαθε να επιβιώνει χωρίς να χάσει τη χάρη της.

Ο Τσαλαπετεινός.

Ο τσαλαπετεινός (Upupa epops) είναι ένα από εκείνα τα πουλιά που δύσκολα περνούν απαρατήρητα. Το χαρακτηριστικό λοφίο του, το μακρύ ράμφος και το κυματιστό πέταγμά του τον κάνουν να ξεχωρίζει μέσα στην ελληνική ύπαιθρο. Δεν είναι τυχαίο πως ο λαός τού έδωσε πολλά ονόματα: πάπουζας, αγριοπετεινός, αγριοκοκοράκι, φραγκοκόκορας. Κάθε όνομα μοιάζει να κρύβει μια διαφορετική ματιά πάνω στο ίδιο πλάσμα.

Ακόμη παλαιότερα, οι Έλληνες τον γνώριζαν ως έποψ. Το όνομα αυτό τον συνδέει με έναν κόσμο όπου η φύση δεν ήταν απλώς τοπίο, αλλά μέρος μιας μεγάλης αφήγησης. Τα πουλιά, τα δέντρα, τα βουνά και οι πηγές είχαν φωνή, παρουσία και συμβολισμό. 

Πάνω στη μορφή του έχει αποτυπωθεί ένας από τους πιο σκοτεινούς και συγκλονιστικούς μύθους της αρχαίας ελληνικής παράδοσης.

Ο Τηρέας, βασιλιάς της Θράκης, παντρεύτηκε την Πρόκνη, κόρη του βασιλιά της Αθήνας, και απέκτησαν έναν γιο, τον Ίτυ. Όταν όμως ο Τηρέας ερωτεύτηκε τη Φιλομήλα, αδελφή της Πρόκνης, διέπραξε εναντίον της μια φρικτή πράξη και, για να την εμποδίσει να μιλήσει, της έκοψε τη γλώσσα. Η Φιλομήλα, όμως, βρήκε έναν άλλο τρόπο να μιλήσει: ύφανε την αλήθεια σε ένα πέπλο και το έστειλε στην αδελφή της.

Ακολούθησε η εκδίκηση. Οι δύο αδελφές σκότωσαν τον μικρό Ίτυ και τον έδωσαν στον ίδιο τον πατέρα του να τον φάει, χωρίς εκείνος να γνωρίζει τι έτρωγε. Όταν η φρίκη αποκαλύφθηκε, ο Τηρέας τις καταδίωξε με το τσεκούρι του. Τότε οι θεοί παρενέβησαν και σταμάτησαν την αλυσίδα της βίας μεταμορφώνοντάς τους σε πουλιά.

Ο Τηρέας έγινε έποψ, ο τσαλαπετεινός. Το εντυπωσιακό λοφίο του ερμηνεύτηκε ως ανάμνηση του βασιλικού στέμματος ή του πολεμικού κράνους του. Η Πρόκνη έγινε αηδόνι, συνδεδεμένη με τον αέναο θρήνο για το παιδί της, ενώ η Φιλομήλα συνδέθηκε με το χελιδόνι, το πουλί που δεν μπορεί να αρθρώσει ανθρώπινη φωνή -μια ποιητική ανάμνηση της κομμένης γλώσσας της.

Έτσι, ο τσαλαπετεινός κουβαλά πάνω του μια παράδοξη αντίθεση: ένα πανέμορφο πλάσμα γεννημένο μέσα από μια ιστορία βίας, προδοσίας, απώλειας και εκδίκησης. Η φύση γίνεται εδώ καταφύγιο της μνήμης. Αυτό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεχάσει, ο μύθος το μεταμορφώνει σε εικόνα.

Αιώνες αργότερα, ο έποψ εμφανίζεται και στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη. Εκεί ο μεταμορφωμένος Τηρέας είναι ο βασιλιάς των πουλιών και υποδέχεται τον Πεισθέταιρο και τον Ευελπίδη. Από τον κόσμο του μύθου περνά στον κόσμο της κωμωδίας και γίνεται μέρος της προσπάθειας να οικοδομηθεί η Νεφελοκοκκυγία, η φανταστική πολιτεία ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και των θεών.

Κι έτσι ο έποψ ταξιδεύει μέσα στους αιώνες: από την τραγωδία στην κωμωδία, από τον μύθο στη φύση, από τις αρχαίες αφηγήσεις στα σημερινά χωράφια. Κάθε φορά που ανοίγει το χαρακτηριστικό του λοφίο, μοιάζει σαν να σηκώνεται για λίγο η αυλαία της αρχαίας Ελλάδας.

Ο τσαλαπετεινός δεν γνωρίζει τίποτε από όλα αυτά. Πετά, αναζητά την τροφή του, φωλιάζει και συνεχίζει τον κύκλο της ζωής. Κι όμως, ο άνθρωπος τον κοίταξε και πάνω στη μορφή του είδε έναν βασιλιά, μια τραγωδία, μια μεταμόρφωση.

Ο τσαλαπετεινός πέρασε έτσι από την αρχαιότητα στη νεότερη παράδοση, διατηρώντας σχεδόν αναλλοίωτη τη μορφή και την ιδιαιτερότητά του.

Ίσως γι’ αυτό η παρουσία του έχει κάτι το παράξενα οικείο. Εμφανίζεται στην άκρη ενός χωραφιού, ανάμεσα στα χόρτα και στις πέτρες, ψάχνοντας με το ράμφος του την τροφή του. Δεν χρειάζεται μεγάλες κινήσεις για να επιβληθεί στο τοπίο. Αρκεί το λοφίο του, που ανοίγει ξαφνικά σαν μικρή βεντάλια, για να θυμίσει πως η φύση δεν επαναλαμβάνεται ποτέ απόλυτα.

Ο τσαλαπετεινός είναι και ένα μάθημα για την ίδια την ομορφιά. Δεν είναι η συμμετρία ή η τελειότητα που τον κάνει ξεχωριστό, αλλά ακριβώς η ιδιομορφία του. Η φύση δεν δημιουργεί μόνο τα εντυπωσιακά και τα μεγαλοπρεπή· δημιουργεί και τα παράξενα, τα διαφορετικά, τα απρόβλεπτα. Κι εκεί βρίσκεται συχνά η μεγαλύτερη γοητεία της.

Ίσως, λοιπόν, όταν ακούμε το κάλεσμά του και τον βλέπουμε να διασχίζει τον καλοκαιρινό ουρανό, να αξίζει να σταθούμε για λίγο. Γιατί ο έποψ δεν είναι μόνο ένα πουλί που επέζησε μέσα στους αιώνες. Είναι μια μικρή ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στη φύση που γνώριζαν οι αρχαίοι και στη φύση που έχουμε ακόμη την τύχη να συναντούμε σήμερα.

Η κίσσα.

Η κίσσα (Garrulus glandarius) είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και ευφυή πουλιά του δάσους. Ανήκει στην οικογένεια των Κορακιδών (Corvidae), μια οικογένεια που περιλαμβάνει μερικά από τα πιο έξυπνα πτηνά του κόσμου. Η μνήμη της είναι εξαιρετική, μπορεί να επιλύει προβλήματα και να χρησιμοποιεί αντικείμενα ως απλά εργαλεία. Η συμπεριφορά της μαρτυρά μια αξιοθαύμαστη ικανότητα μάθησης και προσαρμογής.

Είναι, όμως, και ο μεγάλος «μίμος» του δάσους. Μπορεί να αναπαράγει ήχους που ακούει γύρω της, από το κάλεσμα άλλων πουλιών μέχρι ήχους ζώων. Η μιμητική αυτή ικανότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη και ως τέχνασμα: η κίσσα είναι δυνατόν να μιμηθεί τις φωνές αρπακτικών, προκαλώντας αναστάτωση σε άλλα πουλιά και εκμεταλλευόμενη τη σύγχυση για να πλησιάσει τροφή. Η φωνή της, επομένως, δεν είναι απλώς επικοινωνία· μπορεί να γίνει και εργαλείο.

Ανάμεσα στις παράξενες συνήθειές της βρίσκεται και το λεγόμενο «μυρμήγκιασμα». Η κίσσα μπορεί να κάθεται πάνω σε μυρμηγκοφωλιές, επιτρέποντας στα μυρμήγκια να κινηθούν ανάμεσα στα φτερά της, ή να τα πιάνει με το ράμφος και να τα τρίβει πάνω στο σώμα της. Οι ουσίες που εκκρίνουν ορισμένα μυρμήγκια, μεταξύ των οποίων και μυρμηκικό οξύ, φαίνεται ότι μπορούν να βοηθούν στην απομάκρυνση παρασίτων από το φτέρωμα. Ακόμη μία μικρή πράξη αυτοφροντίδας, μέσα στη μεγάλη σοφία της φύσης.

Μα ίσως ο πιο εντυπωσιακός της ρόλος είναι εκείνος του φύλακα. Η κίσσα είναι εξαιρετικά επιφυλακτική. Μόλις αντιληφθεί άνθρωπο ή αρπακτικό, υψώνει μια δυνατή, βραχνή και διαπεραστική κραυγή. Ο συναγερμός της δεν αφορά μόνο την ίδια. Η φωνή της μπορεί να προειδοποιήσει και άλλα πουλιά και ζώα ότι κάτι επικίνδυνο πλησιάζει. Έτσι, μέσα στο δάσος, η κίσσα γίνεται ένας μικρός φρουρός που βλέπει πρώτος και φωνάζει πρώτος.

Δεν είναι λοιπόν παράξενο που η αρχαιότητα της απέδωσε έναν τόσο ιδιαίτερο συμβολισμό. Η φωνή της, η μίμηση και η παρατηρητικότητά της συνδέθηκαν με ιστορίες πολυλογίας, προειδοποίησης, ακόμη και σωτηρίας.

Στον μύθο των Πιερίδων, που παραδίδει ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις, ο Πίερος, βασιλιάς της Ημαθίας, είχε εννέα κόρες, τις Πιερίδες. Περήφανες για τις φωνές τους, προκάλεσαν τις εννέα Μούσες σε μουσικό αγώνα στον Ελικώνα. Οι Πιερίδες τραγούδησαν για τους Γίγαντες και υποτίμησαν τους θεούς του Ολύμπου. Οι Μούσες όμως τις νίκησαν. Όταν οι Πιερίδες, αντί να δεχθούν την ήττα τους, άρχισαν να διαμαρτύρονται και να φωνάζουν, οι Μούσες τις τιμώρησαν μεταμορφώνοντάς τες σε πουλιά. Έτσι διατήρησαν τη φλυαρία τους, αλλά έχασαν την ανθρώπινη αρμονία του τραγουδιού.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος μύθος, διασωσμένος από τον Παυσανία, όπου η ίδια ικανότητα της κίσσας γίνεται αιτία σωτηρίας.

Ο Ηρακλής είχε ερωτευτεί κρυφά τη Φιαλώ, κόρη του Αρκάδα ήρωα Αλκιμέδοντα. Όταν η Φιαλώ γέννησε ένα παιδί από τον Ηρακλή, ο πατέρας της εξοργίστηκε. Πήρε τη Φιαλώ και το νεογέννητο αγόρι, τα μετέφερε σε ένα βουνό της Αρκαδίας, τα έδεσε σε ένα δέντρο και τα εγκατέλειψε, αφήνοντάς τα να πεθάνουν από την πείνα ή να γίνουν βορά των θηρίων.

Το παιδί άρχισε να κλαίει. Μια κίσσα που πετούσε εκεί κοντά άκουσε το κλάμα και το μιμήθηκε πιστά. Ο Ηρακλής, περνώντας από την περιοχή, άκουσε τις κραυγές και νόμισε ότι ένα παιδί κινδύνευε. Ακολούθησε τον ήχο και βρήκε τη Φιαλώ και το βρέφος δεμένους στο δέντρο. Τους ελευθέρωσε και τους έσωσε. Το παιδί ονομάστηκε Αιχμαγόρας.

Έτσι, μέσα στους αρχαίους μύθους, η ίδια φωνή αποκτά δύο αντίθετες όψεις. Στις Πιερίδες, η ακατάσχετη φλυαρία οδηγεί στην τιμωρία. Στην ιστορία του Αιχμαγόρα, η μίμηση της φωνής γίνεται δρόμος προς τη σωτηρία.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη αντίφαση της κίσσας. Είναι ένα πουλί που μιλά πολύ, αλλά δεν μιλά χωρίς λόγο. Παρατηρεί, θυμάται, μιμείται, προειδοποιεί. Η κραυγή της μπορεί να τρομάξει, να ξεγελάσει, να ειδοποιήσει ή να σώσει.

Μέσα στο δάσος, λοιπόν, η κίσσα δεν είναι απλώς ένα ακόμη πουλί. Είναι ο παρατηρητής των φυλλωσιών, ο μίμος των ήχων, ο φύλακας του κινδύνου και, στους αρχαίους μύθους, ένας απρόσμενος αγγελιοφόρος.

Κι αν κάποτε ακούσουμε την απότομη κραυγή της να σκίζει τη σιωπή του βουνού, ίσως αξίζει να σταθούμε για λίγο και να ακούσουμε. Γιατί η φύση έχει τη δική της γλώσσα. Και η κίσσα, με τη φωνή της, μας θυμίζει πως όποιος ξέρει να ακούει, μπορεί μέσα στον θόρυβο να αναγνωρίσει ένα μήνυμα.

Το λάλημα της πέρδικας.

Το λάλημα της πέρδικας δεν είναι απλώς ένας ήχος του βουνού· είναι η ίδια η φωνή της άγριας ελευθερίας. Αντηχεί στις πλαγιές, περνά μέσα από τα πουρνάρια και τις πέτρες και επιστρέφει από τις απέναντι ρεματιές, σαν ένας διάλογος που μόνο η φύση γνωρίζει να κάνει.

Το ακούμε συνήθως πριν τη δούμε. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο. Η πέρδικα δεν χρειάζεται να εμφανιστεί για να μας θυμίσει την παρουσία της. Αρκεί η φωνή της. Ένα κάλεσμα σύντομο, καθαρό, αρχέγονο, που μοιάζει να έρχεται από έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη βάλει φράχτες.

Μέσα στη σιωπή του βουνού, το λάλημα της πέρδικας γίνεται μέτρο της ζωής. Μας θυμίζει πως η φύση δεν χρειάζεται να φωνάζει δυνατά για να ακουστεί. Μερικές φορές, μια μικρή φωνή ανάμεσα στις πέτρες- ένα κακάρισμα μιας πέρδικας- αρκεί για να γεμίσει ολόκληρο τον ορίζοντα.

Χελώνα καρέτα-καρέτα.

 

Χελώνα καρέτα-καρέτα (Caretta caretta).

Σπηλιά του Παραστά ή Φώκιαλη.

 

Στο ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας, εκεί όπου τα Δωδεκάνησα συναντούν τα καταγάλανα νερά της Λεβαντίνης, κρύβεται ένα από τα πιο καθηλωτικά φυσικά θαύματα του πλανήτη: η Γαλάζια Σπηλιά του Καστελόριζου. Γνωστή στους ντόπιους και ως «Σπηλιά του Παραστά» ή «Φώκιαλη», δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη αξιοθέατο, αλλά μια εμπειρία ζωής που αψηφά τις περιγραφές και αφήνει άναυδο κάθε επισκέπτη.

Η Γαλάζια Σπηλιά βρίσκεται στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού. Αν και πολλοί τη συγκρίνουν με το παγκοσμίου φήμης "Grotta Azzurra" στο Κάπρι της Ιταλίας, το ελληνικό σπήλαιο είναι σημαντικά μεγαλύτερο και, κατά πολλούς, πολύ πιο επιβλητικό.

Με εσωτερικό μήκος που αγγίζει τα 75 μέτρα, πλάτος έως 40 μέτρα και ύψος που ξεπερνά τα 30 μέτρα, ο εσωτερικός χώρος μοιάζει με έναν τεράστιο, κρυφό καθεδρικό ναό. Η οροφή του είναι στολισμένη με χιλιάδες λευκούς σταλακτίτες, οι οποίοι δημιουργούν μια μοναδική αντίθεση με το βαθύ μπλε του νερού.

Το στοιχείο που κάνει τη σπηλιά μοναδική παγκοσμίως είναι το απόκοσμο, φωτεινό μπλε χρώμα των νερών της. Το φαινόμενο αυτό δεν οφείλεται σε κάποιο τεχνητό μέσο, αλλά σε ένα παιχνίδι της φύσης. Οι ακτίνες του ήλιου περνούν κάτω από το νερό, μέσα από το υποθαλάσσιο άνοιγμα της εισόδου. Το νερό απορροφά το κόκκινο χρώμα του φάσματος, αφήνοντας μόνο το μπλε να αντανακλάται στα τοιχώματα και την οροφή. Η σπηλιά δεν είναι μόνο ένας τουριστικός προορισμός, αλλά και ένας ζωντανός, προστατευόμενος βιότοπος. Το όνομα «Φώκιαλη» δεν είναι τυχαίο, καθώς στα τυφλά, εσωτερικά σημεία του σπηλαίου βρίσκει ασφαλές καταφύγιο για να γεννήσει μια από τις πιο σπάνιες οικογένειες της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus. Παράλληλα, στους ψηλούς βράχους της οροφής φωλιάζουν εκατοντάδες αγριοπερίστερα. Το να κολυμπάς στα νερά της Γαλάζιας Σπηλιάς δίνει την αίσθηση ότι ίπτασαι σε ένα απέραντο, φωτεινό κενό. Είναι μια υπενθύμιση της ακατέργαστης ομορφιάς που κρύβει η Ελλάδα στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της.

Η Μεσογειακή φώκια -η μοναχικότητα που επιμένει να ζει.

Υπάρχουν πλάσματα που δεν χρειάζονται να τα δούμε συχνά για να θυμόμαστε ότι υπάρχουν. Αρκεί η γνώση πως, κάπου σε μια σκοτεινή θαλάσσια σπηλιά, κάτω από έναν βράχο που βλέπει στο πέλαγος, μια Μεσογειακή φώκια συνεχίζει τη ζωή της μακριά από τα βλέμματα.

Η Monachus monachus είναι ένα από τα πιο σπάνια θαλάσσια θηλαστικά του κόσμου. Κι όμως, η σπανιότητά της δεν είναι μόνο ένας αριθμός σε έναν κατάλογο προστατευόμενων ειδών. Είναι ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο τον χώρο που κάποτε μοιραζόταν με τα άλλα πλάσματα.

Η φώκια αναζητά τις πιο απόμερες ακτές, τις σπηλιές, τους μικρούς κρυφούς όρμους. Δεν ζητά πολλά. Έναν τόπο για να γεννήσει, να ξεκουραστεί, να κρυφτεί. Έναν χώρο όπου η θάλασσα να παραμένει θάλασσα και η ακτή να μην έχει μετατραπεί ολοκληρωτικά σε προέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Κι εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση.

Ο άνθρωπος αγαπά τη θάλασσα, αρκεί να είναι στα μέτρα του. Θέλει την ακτή προσβάσιμη, φωτισμένη, γεμάτη κατασκευές, σκάφη, μουσική και κίνηση. Η άγρια ζωή, όμως, χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο: ησυχία, σκοτάδι, απόσταση, ελευθερία.

Η Μεσογειακή φώκια μάς αναγκάζει, λοιπόν, να σκεφτούμε την έννοια της συνύπαρξης. Γιατί προστασία της φύσης δεν σημαίνει να φυλακίσουμε ένα ζώο σε ένα καταφύγιο. Σημαίνει να του αφήσουμε χώρο να υπάρξει χωρίς εμάς.

Μια φώκια που εμφανίζεται σε έναν έρημο όρμο δεν είναι εισβολέας. Εμείς είμαστε οι επισκέπτες.

Κι αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο μάθημα της οικολογίας: να αντιστρέψουμε τη θέση μας μέσα στον κόσμο. Να πάψουμε να θεωρούμε ότι η φύση είναι το σκηνικό της ανθρώπινης ζωής και να καταλάβουμε ότι εμείς είμαστε ένα μόνο μέρος της.

Η Μεσογειακή φώκια δεν γνωρίζει σημαίες, σύνορα ή ιδιοκτησίες. Δεν γνωρίζει οικόπεδα, τουριστικές ζώνες και τίτλους κυριότητας. Για εκείνη υπάρχει μόνο η θάλασσα, ο βράχος, η σπηλιά και η ανάγκη να επιβιώσει.

Κάθε φορά που μια τέτοια φώκια επιστρέφει σε μια σπηλιά, είναι σαν να επιστρέφει η ίδια η φύση σε έναν χώρο που της ανήκε ανέκαθεν.

Και ίσως αυτός να είναι ο βαθύτερος συμβολισμός της.

Δεν χρειάζεται να σώσουμε τη φύση για να μας ευχαριστήσει. Χρειάζεται να την προστατεύσουμε επειδή δεν μας ανήκει.

Αν κάποτε βρεθούμε απέναντι σε μια Μεσογειακή φώκια, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρατήσουμε την απόστασή μας. Να μην την κυνηγήσουμε για μια φωτογραφία. Να μην προσπαθήσουμε να την αγγίξουμε. Να της επιτρέψουμε να συνεχίσει ανενόχλητη.

Να την αφήσουμε να φύγει.

Γιατί η πραγματική προστασία της άγριας ζωής αρχίζει τη στιγμή που καταλαβαίνουμε πως η ελευθερία ενός άλλου πλάσματος αξίζει περισσότερο από τη δική μας επιθυμία να το πλησιάσουμε.

Και ίσως, μέσα στη σιωπή μιας θαλάσσιας σπηλιάς, η μοναχική μορφή της φώκιας να μας θυμίζει κάτι που έχουμε ξεχάσει: ότι η θάλασσα δεν είναι μόνο δική μας. Είναι και δική της.

Μαρμαροκάβουρας- Pachygrapsus marmoratus.

 

Υπάρχουν πλάσματα που δεν ζητούν να τα κοιτάξεις.

Ζουν στην άκρη του βλέμματος, εκεί όπου η πέτρα συναντά το νερό και η ζωή γίνεται σχεδόν αόρατη.

Εκεί κατοικεί ο μαρμαροκάβουρας. Ένα πολύ κοινό θαλάσσιο καβούρι των ελληνικών ακτών, γνωστό επίσης και ως βραχοκάβουρας. Οφείλει το όνομά του στα χαρακτηριστικά κίτρινα ή ανοιχτόχρωμα σχέδια πάνω στο σκουρόχρωμο (μοβ, καφέ ή πράσινο) καβούκι του, τα οποία θυμίζουν τα νερά του μαρμάρου. Είναι ημι-χερσαίος οργανισμός. Μπορεί να παραμείνει εκτός νερού για αρκετές ώρες, αρκεί τα βράχια να διατηρούνται υγρά.

Μικρός, σιωπηλός, με το σώμα του ζωγραφισμένο σαν παλιό μάρμαρο, μοιάζει περισσότερο με κομμάτι του βράχου παρά με ζωντανό πλάσμα. Στέκεται ακίνητος και περιμένει. Δεν βιάζεται. Ίσως γιατί γνωρίζει κάτι που εμείς ξεχάσαμε: πως η ζωή δεν είναι πάντα κίνηση· είναι και η τέχνη του να παραμένεις.

Ένα κύμα έρχεται και φεύγει. Ο κάβουρας μένει.

Ύστερα, μια σκιά περνά πάνω από την πέτρα και εκείνος χάνεται σε μια σχισμή. Όχι από φόβο, αλλά από σοφία. Μπορεί να είναι η σκιά ενός αρπακτικού, αλλά και η σκιά ενός σύννεφου. Η φύση δεν χρειάζεται να πολεμά κάθε τι που την απειλεί. Μερικές φορές αρκεί να ξέρει πότε να αποσύρεται.

Κι έτσι ο μαρμαροκάβουρας γίνεται ένας μικρός φιλόσοφος της ακτής.

Μας θυμίζει πως δεν είναι αδυναμία να κρύβεσαι. Αδυναμία είναι να πιστεύεις πως πρέπει πάντοτε να φαίνεσαι. Δεν είναι ήττα η σιωπή. Ήττα είναι να μην έχεις πια τίποτα να ακούσεις μέσα της.

Η θάλασσα τον αγγίζει αδιάκοπα χωρίς ποτέ να τον κατακτά.

Κι εκείνος, ανάμεσα στο νερό και την πέτρα, συνεχίζει τη μικρή του ζωή.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η ελευθερία: να μπορείς να γίνεσαι ένα με τον κόσμο χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.

Να μοιάζεις με την πέτρα, χωρίς να είσαι πέτρα.

Να ανήκεις στη θάλασσα, χωρίς να παύεις να είσαι στεριά.

Και όταν έρχεται το κύμα, να μην αντιστέκεσαι πάντα.

Να αφήνεσαι λίγο.

Γιατί ακόμη και ο πιο μικρός μαρμαροκάβουρας ξέρει πως η θάλασσα δεν νικιέται.

Μόνο ακούγεται.

Ακολουθώντας τα δελφίνια.

 

Όταν εμφανίζονται τα δελφίνια, αλλάζει ο προορισμός.

Δεν τα κοιτάμε απλώς.

Τα ακολουθούμε.

Η βάρκα γλιστρά πίσω τους και εκείνα προχωρούν μπροστά, πότε κοντά, πότε μακριά, σαν να γνωρίζουν έναν δρόμο που δεν υπάρχει στους χάρτες. Βουτούν στο βαθύ νερό και ύστερα αναδύονται ξανά, αφήνοντας πίσω τους μικρές λευκές γραμμές αφρού.

Κι εμείς ακολουθούμε.

Όχι γιατί ξέρουμε πού πηγαίνουν, αλλά γιατί, για λίγο, δεν έχει σημασία ο προορισμός.

Η θάλασσα ανοίγεται γύρω μας. Ο ορίζοντας απομακρύνεται, ο άνεμος περνά από το πρόσωπο και τα δελφίνια συνεχίζουν μπροστά, ελεύθερα, σαν να ξέρουν πως η ζωή δεν χρειάζεται πάντα έναν χάρτη.

Ίσως γι’ αυτό τα ακολουθούμε.

Γιατί μέσα στην κίνησή τους υπάρχει κάτι που έχουμε ξεχάσει: η χαρά του να πηγαίνεις χωρίς να χρειάζεται να ξέρεις πού θα φτάσεις.

Κάθε άλμα τους είναι μια μικρή υπενθύμιση πως η ζωή δεν είναι μόνο οι προορισμοί της. Είναι και εκείνες οι στιγμές που αφήνεσαι στο κύμα, στον άνεμο, στο απρόβλεπτο.

Κάποια στιγμή τα δελφίνια απομακρύνονται.

Η θάλασσα ξαναγίνεται ήσυχη.

Κι όμως, δεν νιώθουμε πως χάθηκαν.

Γιατί τα ακολουθήσαμε.

Και για όσο κράτησε εκείνο το ταξίδι, δεν ήμασταν απλώς επιβάτες μιας βάρκας.

Ήμασταν μέρος της θάλασσας.

Και ίσως αυτό να είναι το δώρο τους:

να μας θυμίζουν πως μερικές φορές δεν χρειάζεται να ξέρεις πού πηγαίνεις.

Αρκεί να ακολουθείς αυτό που κινείται ελεύθερα μπροστά σου.