Ο σκατζόχοιρος είναι από εκείνα τα μικρά πλάσματα που μοιάζουν να κουβαλούν πάνω τους μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Μικρός στο σώμα, αργός στο βήμα, μοναχικός στις περιπλανήσεις του, προστατευμένος από ένα πανοπλία αγκαθιών, διασχίζει τα βράδια τον κόσμο χωρίς να ζητά τίποτε από αυτόν.
Ανήκει στα εντομοφάγα θηλαστικά και τρέφεται κυρίως με έντομα, προνύμφες, σκουλήκια και άλλα μικρά ασπόνδυλα. Είναι νυχτόβιος και τη μέρα κρύβεται κάτω από θάμνους, φύλλα και φυσικές κρυψώνες. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι βέβαια τα αγκάθια του. Όταν αισθανθεί κίνδυνο, κουλουριάζεται και μετατρέπει το ευάλωτο σώμα του σε μια μικρή ζωντανή σφαίρα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το μάθημά του. Ο σκατζόχοιρος δεν επιτίθεται στον κόσμο για να προστατευτεί από αυτόν. Δεν χρειάζεται δύναμη, ούτε ταχύτητα, ούτε επιθετικότητα. Απλώς μαζεύεται. Κλείνει προς τα μέσα ό,τι είναι ευάλωτο και αφήνει προς τα έξω μόνο εκείνο που μπορεί να τον προστατεύσει.
Τα καλοκαιρινά απογεύματα, τα βράδια, και νωρίς τα πρωινά όταν οι δρόμοι ησυχάζουν και ο κήπος φαντάζει λίγο πιο άγριος, μπορεί να εμφανιστεί αθόρυβα ανάμεσα στα χόρτα. Ένα μικρό πλάσμα που περπατά σαν να γνωρίζει πως η φύση δεν χρειάζεται πάντα να κάνει θόρυβο για να είναι θαυμαστή.
Κι όταν χαθεί μέσα στη σκοτεινή βλάστηση, μένει πίσω η παράξενη αίσθηση πως είδαμε για λίγο έναν από τους παλιούς κατοίκους της γης μας -έναν μικρό ερημίτη με αγκάθια, που εξακολουθεί να ζει σύμφωνα με τον δικό του αρχαίο ρυθμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου