Το 1976 εμφανίστηκε στο Αιγαίο το Χόρα. Ένα τουρκικό ερευνητικό πλοίο που αναζητούσε πετρέλαιο και τελικά ανακάλυψε κάτι πολύ πιο άφθονο: τα ανεξάντλητα αποθέματα ελληνικού πατριωτισμού.
Το 1987 επανέλαβε την εμφάνισή του μετανομασμένο σε Σισμίκ. Στην Ελλάδα είχε αλλάξει η κυβέρνηση, το έργο όμως εξελίχθηκε πάλι το ίδιο: εθνική έξαρση, πολεμικές προειδοποιήσεις, στρατιωτική ετοιμότητα, διπλωματικές διαβουλεύσεις και άφθονος πατριωτισμός στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Από τότε πέρασαν δεκαετίες. Το Σισμίκ έγινε ιστορία, αλλά η πολιτική του χρησιμότητα παραμένει επίκαιρη.
Κάθε φορά που η Τουρκία αμφισβητεί, εμείς ανακαλύπτουμε την εθνική μας ενότητα. Κάθε φορά που εμφανίζεται μια NAVTEX, οι πολιτικοί μας ανακαλύπτουν τα σύνορα. Κάθε φορά που ένα ερευνητικό σκάφος βγαίνει στη θάλασσα, τα κομματικά επιτελεία μετατρέπονται σε γενικά στρατηγεία και οι τηλεοπτικοί αναλυτές επιστρατεύονται για να σώσουν το έθνος.
Η συνταγή είναι δοκιμασμένη: λίγη εθνική υπερηφάνεια, αρκετή κινδυνολογία, μερικές δηλώσεις περί αδιαπραγμάτευτων δικαιωμάτων και, φυσικά, η απαραίτητη επίκληση της εθνικής ομοψυχίας.
Μόνο που η ομοψυχία δεν είναι υποκατάστατο πολιτικής. Ούτε η σημαία μπορεί να κρύψει την απουσία στρατηγικής. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι διαφημιστική καμπάνια, ούτε τα κυριαρχικά δικαιώματα προεκλογικό φυλλάδιο.
Η Τουρκία ακολουθεί τις επιδιώξεις της με συνέχεια και επιμονή. Εμείς συχνά απαντάμε με κυβερνητικές εναλλαγές, επικοινωνιακές εξάρσεις και μια παράξενη ικανότητα να βαφτίζουμε τον εκάστοτε διπλωματικό συμβιβασμό είτε εθνικό θρίαμβο είτε εθνική καταστροφή, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η πραγματική πολιτική παθογένεια: όταν η πατρίδα γίνεται ιδιοκτησία των κυβερνώντων και ο πατριωτισμός επαγγελματικό προσόν όσων διαχειρίζονται τον φόβο.
Το Σισμίκ έψαχνε πετρέλαιο. Η πολιτική εξουσία βρήκε ένα άλλο κοίτασμα, πολύ πιο προσοδοφόρο: τον εθνικό φόβο. Και όπως συμβαίνει με κάθε εκμετάλλευση φυσικού πόρου, τα κέρδη τα καρπώνονται λίγοι, ενώ το κόστος το πληρώνουν πολλοί.
