Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο άνθρωπος κοιτάζει ψηλά και σκέφτεται να αλλάξει ουρανό. Όχι γιατί έπαψε να αγαπά, αλλά γιατί κουράστηκε από τα σύννεφα που μαζεύτηκαν πάνω από το κεφάλι του. Η ανάγκη για φυγή είναι παλιά όσο και η ανθρώπινη ψυχή. Είναι η στιγμή που αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κάπου αλλού ένας τόπος χωρίς βάρος, χωρίς πληγές, χωρίς τις σιωπές που αφήνει ο χρόνος.
Όμως δεν υπάρχουν πάντα δρόμοι προς έναν άλλο ουρανό. Γιατί ο άνθρωπος δεν μετακινεί εύκολα όσα κουβαλά μέσα του. Οι μνήμες, οι δεσμοί, οι άνθρωποι που αγάπησε, γίνονται μέρος της δικής του γεωγραφίας. Μπορεί να αλλάξει τόπους, αλλά όχι πάντα τις θάλασσες που έχει μέσα του.
Η ώριμη αγάπη δεν μοιάζει με τα πρώτα χρόνια, τότε που όλα μοιάζουν φωτεινά και απλά. Δεν έχει πάντα το αθώο φως της αρχής. Έχει περάσει μέσα από δοκιμασίες, από στιγμές αμφιβολίας, από λάθη που ζητούν συγχώρεση. Γι’ αυτό και η φράση «σου ζητώ συγγνώμη» δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Είναι ίσως η πιο βαθιά μορφή αναγνώρισης: ότι αγαπώ σημαίνει πως μπορώ να πληγώσω, αλλά και πως θέλω να θεραπεύσω.
Ο χρόνος αλλάζει τον κόσμο γύρω μας. Ο καιρός γίνεται βαρύτερος, οι βεβαιότητες λιγοστεύουν, οι άνθρωποι κουράζονται. Υπάρχουν περίοδοι που η ζωή μοιάζει με έναν ατελείωτο χειμώνα, με βροχές και χαλάζι. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη μεταμόρφωση υπάρχει κάτι που μπορεί να παραμείνει σταθερό: ένας άνθρωπος που γίνεται καταφύγιο για έναν άλλον.
Η αγάπη, όταν ωριμάζει, δεν είναι πάντα φωτιά. Μερικές φορές είναι ένα ήσυχο δωμάτιο μέσα στην καταιγίδα. Είναι μια Κυριακή μετά από μια δύσκολη εβδομάδα. Είναι η αίσθηση ότι, ακόμη κι αν ο κόσμος έξω γίνεται πιο σκληρός, υπάρχει κάπου ένας τόπος όπου η ψυχή μπορεί να ξεκουραστεί.
Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να αλλάξουμε ουρανό. Ίσως χρειάζεται να μάθουμε να κοιτάμε διαφορετικά τον ίδιο ουρανό. Να δεχτούμε ότι κάθε αγάπη έχει σύννεφα, ότι κάθε σχέση έχει πληγές, ότι κάθε διαδρομή έχει ανηφόρες. Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε έναν κόσμο χωρίς καταιγίδες, αλλά έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούμε να τις περάσουμε.
Γιατί στο τέλος η μεγαλύτερη παρηγοριά δεν είναι ένας καινούργιος ουρανός. Είναι μια γνώριμη καρδιά που μένει δίπλα μας όταν ο παλιός ουρανός σκοτεινιάζει.
"Καμιά φορά
Λέω ν' αλλάξω ουρανό
Μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι
Κι άλλη φορά
Σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ
Και σου, και σου ζητώ συγγνώμη
Τώρα δεν είμαστε παιδιά
Να 'χουμε φως μες στην καρδιά
Να μας σκεπάζει
Μα, σ' αγαπώ, σου το 'χω πει
Κι η αγάπη σου σαν Κυριακή με ξεκουράζει
Καμιά φορά
Λέω ν' αλλάξω ουρανό
Μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι
Κι άλλη φορά
Σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ
Και σου, και σου ζητώ συγγνώμη
Βλέπεις πώς άλλαξε ο καιρός
Κι έγινε ο κόσμος βροχερός, όλο χαλάζι
Μα, σ' αγαπώ, σου το 'χω πει
Κι αν όλα μοιάζουν φυλακή, δε με τρομάζει
Καμιά φορά
Λέω ν' αλλάξω ουρανό
Μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι
Κι άλλη φορά
Σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ
Και σου, και σου ζητώ συγγνώμη
Καμιά φορά
Λέω ν' αλλάξω ουρανό
Μα δεν, μα δεν υπάρχουν δρόμοι
Κι άλλη φορά
Σκέφτομαι πόσο σ' αγαπώ
Και σου, και σου ζητώ συγγνώμη
Καμιά φορά."
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος, Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, Εκτέλεση: Μορφούλα Ιακωβίδου.




































































