Πιπεριά στο ποτό- όχι πιπέρι στο στόμα.

Στον Molo Beverello, εκεί όπου τα καράβια δεν έδεναν ποτέ την ίδια ώρα και τα ρολόγια είχαν μια μικρή καθυστέρηση σαν να δίσταζαν να συμφωνήσουν με τον χρόνο, υπήρχε ένα μπαρ που λεγόταν  "Discontinuità", στα ελληνικά "Ασυνέχεια".

Δεν είχε ταμπέλα. Μόνο μια γυάλινη πόρτα που έτριζε σαν να θυμόταν κάτι που δεν είχε συμβεί ακόμη.

Εκεί μπήκε εκείνο το απόγευμα ο άντρας με το καπέλο της λήθης.

Παρήγγειλε ένα ποτό που δεν υπήρχε στον κατάλογο.

-Βάλε μου κάτι που να θυμάται να ξεχνά, είπε.

Ο μπάρμαν, που δεν γελούσε ποτέ γιατί είχε ξεχάσει πώς, έβγαλε από ένα συρτάρι μια μικρή κόκκινη πιπεριά. Την κοίταξε σαν να ήταν παλιά γνώριμη.

-Στο ποτό ή στο στόμα; ρώτησε.

-Στο ποτό, είπε ο άντρας. Ποτέ πιπέρι στο στόμα.

Ο μπάρμαν έγνεψε. Σαν να είχε ακούσει την πιο λογική απαίτηση του κόσμου.

Έκοψε την πιπεριά στα δύο. Από μέσα δεν είχε σπόρους αλλά μικροσκοπικές σκηνές: μια γυναίκα που χόρευε σε άδειο δωμάτιο, ένα παιδί που μιλούσε με κύματα, ένα ρολόι που ανέπνεε.

Τα έριξε στο ποτήρι.

Το ποτό δεν άλλαξε χρώμα. Μόνο βάθος.

Ο άντρας το ήπιε.

Και τότε συνέβη το πρώτο παράδοξο της Νάπολης: δεν ένιωσε καμία γεύση στο στόμα. Η πιπεριά δεν άγγιζε τη γλώσσα. Αντιθέτως, άρχισε να καίει μέσα του έναν τόπο που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.

Ένα δωμάτιο με παράθυρα προς τη θάλασσα που δεν υπήρχε στον χάρτη.

Ένα γράμμα που δεν είχε γραφτεί ακόμη, αλλά ήδη είχε χαθεί.

Ένα φιλί που δεν συνέβη, αλλά άφηνε σημάδια σαν αλάτι στο δέρμα της μνήμης.

Ο άντρας άφησε το ποτήρι.

-Τι είναι αυτό; ρώτησε.

-Πιπεριά στο ποτό, απάντησε ο μπάρμαν. Όχι στο στόμα.

-Και γιατί δεν καίει;

Ο μπάρμαν σήκωσε τους ώμους.

-Γιατί το στόμα ανήκει στο παρόν. Το ποτό όμως όχι.

Έξω, τα καράβια άρχισαν να φεύγουν προς λάθος κατευθύνσεις. Ένα γύρισε πίσω πριν καν ξεκινήσει. Ένα άλλο έμεινε ακίνητο, σαν να περίμενε να θυμηθεί το όνομά του.

Ο άντρας σηκώθηκε.

Καθώς περπατούσε προς την πόρτα, ένιωθε ότι μέσα του κάτι είχε αλλάξει θέση: όχι ο χρόνος, αλλά η σειρά των πραγμάτων που δεν είχαν συμβεί.

Η πιπεριά είχε εγκατασταθεί στο ποτό του εσωτερικού του κόσμου.

Και από εκεί άρχισε να απλώνεται.

Τις επόμενες μέρες, όσοι τον έβλεπαν έλεγαν ότι μιλούσε πιο αργά. Όχι επειδή σκεφτόταν, αλλά επειδή άκουγε τις λέξεις πριν γεννηθούν. Κάποιες φορές γελούσε χωρίς λόγο. Άλλες φορές κοίταζε το κενό σαν να του χρωστούσε εξήγηση.

Στο μπαρ «Ασυνέχεια», ο μπάρμαν συνέχισε να κόβει πιπεριές μέσα σε ποτά άλλων ανθρώπων.

Κανείς δεν τις έβαζε στο στόμα.

Όλοι τις έπιναν.

Και όλοι έφευγαν με μια μικρή φωτιά που δεν έκαιγε τη γλώσσα, αλλά το ενδεχόμενο.

Στην Νάπολη λένε πως μια μέρα ο μώλος Beverello εξαφανίστηκε.

Ή μάλλον, πως έγινε τόσο αναγκαίος που δεν χρειαζόταν πια να υπάρχει.

Και το μόνο που έμεινε ήταν η γεύση μιας πιπεριάς μέσα σε ένα ποτό που κανείς δεν θυμόταν αν είχε πιει.

Μόνο ότι δεν ήταν ποτέ στο στόμα.

Αλλά πάντα μέσα.

Η Επανάσταση της Πανσελήνου.

Στην αρχή, κανείς δεν κατάλαβε πως η Επανάσταση είχε ήδη συμβεί.

Δεν υπήρξαν οδοφράγματα, ούτε σημαίες, ούτε νεκροί πάνω σε πλακόστρωτα. Μονάχα μια παράξενη συνήθεια που εξαπλώθηκε αργά στις πόλεις της Μεσογείου: κάθε νύχτα πανσελήνου, οι άνθρωποι άφηναν αντικείμενα έξω από τα σπίτια τους.

Ψωμί. Κρασί. Παπούτσια. Βιβλία. Λεμόνια από το Σορρέντο. Μικρούς καθρέφτες. Βιολιά. Σπόρους βασιλικού.

Κανείς δεν υπέγραφε τίποτα. Κανείς δεν ζητούσε αντάλλαγμα.

Το φαινόμενο ξεκίνησε, λένε, από έναν άγνωστο τυπογράφο στην Νάπολη που τύπωνε νυχτερινές προκηρύξεις με ασημένιο μελάνι. Οι προκηρύξεις δεν περιείχαν συνθήματα αλλά φράσεις ακατανόητες:

«Η ιδιοκτησία είναι η σκιά που αφήνουν τα πράγματα όταν φοβούνται.»

Ή:

«Το φεγγάρι δεν ανήκει σε κανέναν κι όμως φωτίζει τους πάντες.»

Οι εφημερίδες προσπάθησαν να βρουν αρχηγούς. Δεν υπήρχαν. Οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να απαγορεύσουν τις νυχτερινές συναθροίσεις· όμως οι ίδιοι οι αστυνομικοί εγκατέλειπαν τα πόστα τους και κάθονταν στις πλατείες πίνοντας κρασί με εργάτες, πόρνες και καθηγητές αστρονομίας.

Ένας υπουργός στην Ρώμη δήλωσε:

«Πρόκειται για μορφή μεταφυσικού κομμουνισμού.»

Το είπε ειρωνικά. Η ιστορία το κράτησε ως επίσημο όνομα.

Έτσι γεννήθηκε η Επανάσταση της Πανσελήνου.

Δεν υπήρχε κράτος με την κλασική έννοια. Οι πόλεις διοικούνταν από νυχτερινές συνελεύσεις που άλλαζαν κάθε μήνα όπως οι παλίρροιες. Τα εργοστάσια πέρασαν στα χέρια εκείνων που εργάζονταν μέσα τους, αλλά σύντομα έπαψαν να λέγονται εργοστάσια. Ονομάστηκαν εργαστήρια του κοινού φωτός.

Οι άνθρωποι δούλευαν λιγότερο. Παρήγαγαν λιγότερα. Κι όμως είχαν περισσότερα.

Αυτό το τελευταίο εξόργισε τους οικονομολόγους.

Στην Γένοβα, οι τραπεζίτες επιχείρησαν να επαναφέρουν το χρήμα. Οι κάτοικοι τούς απάντησαν τυπώνοντας χαρτονομίσματα που έγραφαν επάνω:

«Αξία έχει μόνο ό,τι μοιράζεται.»

Τα χαρτονομίσματα ήταν πανέμορφα. Είχαν σχέδια με γάτες, αχινούς, εραστές, τηλεσκόπια και πορτοκαλιές. Κυκλοφόρησαν για λίγες εβδομάδες κι έπειτα οι άνθρωποι άρχισαν να τα συλλέγουν σαν έργα τέχνης αντί να τα χρησιμοποιούν.

Έτσι κατέρρευσε η οικονομία. Και μαζί της, προς γενική κατάπληξη, κατέρρευσε και η δυστυχία.

Η πιο επικίνδυνη ιδέα της Επανάστασης της Πανσελήνου δεν ήταν η κατάργηση της ιδιοκτησίας αλλά η κατάργηση της σπανιότητας. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν πως οι περισσότερες ελλείψεις ήταν τεχνητές, όπως τα σύνορα ή οι καθρέφτες των ανακτόρων που δείχνουν μόνο βασιλιάδες.

Κάθε πανσέληνο οι πόλεις έσβηναν τα ηλεκτρικά φώτα για μία ώρα. Οι δρόμοι φωτίζονταν μόνο από το φεγγάρι. Εκείνη την ώρα δεν επιτρεπόταν καμία εμπορική συναλλαγή.

Μονάχα μουσική. Φαγητό. Σώματα. Ιστορίες.

Στην Μπολόνια, ένα παιδί ρώτησε κάποτε:

«Αν όλα ανήκουν σε όλους, τότε σε ποιον ανήκει η νύχτα;»

Και μια ηλικιωμένη αναρχική απάντησε:

«Στην ίδια την νύχτα.»

Αργότερα, οι ιστορικοί θα διαφωνούσαν αν αυτή η περίοδος υπήρξε πραγματικά ή αν ήταν μια συλλογική ουτοπική παραίσθηση της ανθρωπότητας. Υπήρχαν ελάχιστα αρχεία. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής προτιμούσαν να τραγουδούν παρά να καταγράφουν.

Μόνο ένα βιβλίο διασώθηκε πλήρες. Δεν είχε συγγραφέα. Οι σελίδες του μύριζαν αλάτι και καπνό ξύλου. Στην τελευταία του γραμμή έγραφε:

«Όταν οι άνθρωποι έπαψαν να φοβούνται την πείνα, άρχισαν επιτέλους να πεινούν για ομορφιά.»

Η Πίτσα που Ερωτεύτηκε τον Βεζούβιο.

 

Η εξέγερση του Φεγγαριού.

Στη νύχτα που δεν υπακούει σε ημερολόγια,

το φεγγάρι κουράστηκε να είναι καθρέφτης των ανθρώπων.

Κάθε βράδυ του ζητούσαν το ίδιο:

να φωτίζει δρόμους,

να μετρά ερωτευμένους,

να συγχωρεί σκιές.

Μα εκείνο, αθόρυβα, άρχισε να ραγίζει τη σιωπή του.

Πρώτα έσβησε λίγο από την άκρη του,

σαν να αρνείται να είναι πλήρες.

Ύστερα έμαθε να γυρίζει αλλού το πρόσωπο,

να μη φωτίζει τις ίδιες θάλασσες που το αιχμαλώτισαν.

Οι ποιητές το θεώρησαν θλίψη.

Οι ναυτικοί, προδοσία.

Οι ερωτευμένοι, τέλος.

Κανείς όμως δεν κατάλαβε:

δεν ήταν πτώση - ήταν εξέγερση.

Για πρώτη φορά, το φεγγάρι δεν ανήκε στη νύχτα.

Ανήκε στον εαυτό του.

Κι από τότε, όταν το βλέπεις μισό,

δεν λείπει.

Αρνείται.

Καράβι για τον Βεζούβιο.

Στον Κόλπο της Νάπολης, το καράβι δεν ήταν ποτέ απλώς καράβι. Ήταν μια σκέψη που είχε πάρει ξύλινη μορφή, ένα λάθος της μνήμης που επέμενε να επιπλέει αντί να βυθιστεί. Κάθε πρωί, πριν ο ήλιος αποφασίσει αν θα γίνει χρυσός ή στάχτη, το σκαρί έκοβε τη θάλασσα σαν να διάβαζε μια παλιά, απαγορευμένη πρόταση.

Οι επιβάτες δεν είχαν ονόματα. Μόνο προορισμούς που ξεχνούσαν μόλις τους πλησίαζαν. Ένας άντρας κρατούσε ένα εισιτήριο που έγραφε «απόγευμα». Μια γυναίκα ταξίδευε προς ένα νησί που δεν εμφανιζόταν ποτέ στους χάρτες, μόνο στα βλέμματα των άλλων.

Ο Βεζούβιος στεκόταν απέναντι σαν θεός που έχει κουραστεί να θυμώνει. Καπνός λεπτός, σχεδόν ευγενικός. Σαν να είχε μάθει κι αυτός την ειρωνεία της σιωπής.

Το καράβι έκανε κύκλους. Όχι γύρω από τα νησιά, αλλά γύρω από τον χρόνο. Κάθε κύκλος και μια εκδοχή της ίδιας ζωής που δεν ειπώθηκε. Κάθε λιμάνι κι ένα «θα μπορούσε».

Κάποιος είπε πως αν μείνεις αρκετά πάνω στο κατάστρωμα, αρχίζεις να ακούς τη Νάπολη να ανασαίνει κάτω από το νερό. Όχι ήχους· αναμνήσεις ήχων.

Κι όταν έπεσε η νύχτα, το καράβι δεν άναψε φώτα. Δεν τα χρειαζόταν. Ήξερε τον δρόμο προς τα μέσα. Όχι προς τη στεριά, αλλά προς εκείνο το σημείο όπου η θάλασσα σταματά να είναι νερό και γίνεται αφήγηση.

Και τότε, κανείς δεν κατέβηκε. Γιατί κανείς δεν είχε φτάσει ποτέ πραγματικά να επιβιβαστεί.

«Απόγευμα απέναντι σε σβηστό ηφαίστειο.»

Το απόγευμα δεν είναι ώρα· είναι υποχώρηση του φωτός,

σαν να κουράστηκε ο ήλιος να θυμάται τα πάντα.

Το ηφαίστειο σβηστό,

σαν μνήμη που δεν αποφάσισε αν ήταν φωτιά ή όνειρο.

Η θάλασσα γαλήνια,

όχι από ειρήνη, αλλά από υπομονή.

Οι σκιές μακραίνουν, όχι για να κρύψουν,

αλλά για να εξηγήσουν αλλιώς τα πράγματα.

Κάτω από το έδαφος κάτι επιμένει να ανασαίνει,

σαν σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σε λέξη,

σαν ρωγμή που έμαθε να περιμένει.

Και ο ορίζοντας μένει ακίνητος,

χωρίς να διαλέγει πλευρά:

ούτε στάχτη ούτε αφρός-

μόνο μια σιωπή που θυμάται.

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Τέλους.

Το τέλος δεν έρχεται με θόρυβο.

Δεν είναι πόρτα που κλείνει. Δεν είναι καράβι που χάνεται στον ορίζοντα. Δεν είναι ούτε η τελευταία λέξη ενός βιβλίου.

Το τέλος έρχεται σαν ένα ελαφρύ αεράκι που περνά ανάμεσα από τα δέντρα και δεν παίρνει τίποτα μαζί του. Ή ίσως τα παίρνει όλα, αλλά τόσο απαλά που δεν το καταλαβαίνεις.

Μια μέρα κοιτάζεις τη θάλασσα και συνειδητοποιείς πως το κύμα που αγαπούσες έχει ήδη σβήσει. Όχι επειδή νικήθηκε. Όχι επειδή κουράστηκε. Αλλά επειδή κάθε κύμα γεννήθηκε για να γίνει θάλασσα ξανά.

Έτσι συμβαίνει με τους έρωτες, με τις πόλεις, με τα καλοκαίρια, με τα πρόσωπα που κάποτε φώτιζαν ένα δωμάτιο μόνο και μόνο επειδή βρίσκονταν μέσα σ' αυτό.

Όλα επιστρέφουν στο μεγάλο τους όλον.

Κι όμως, εκεί βρίσκεται η αβάσταχτη ελαφρότητα του τέλους: ότι τίποτε δεν συντρίβεται πραγματικά. Τα πράγματα απλώς αφήνουν το σχήμα τους.

Η άμμος παραμένει άμμος όταν το κάστρο χαθεί. Η θάλασσα παραμένει θάλασσα όταν το πλοίο βυθιστεί. Το φως παραμένει φως όταν σβήσει το απόγευμα.

Κι εμείς;

Ίσως είμαστε οι ιστορίες που άφησε πίσω του ο άνεμος. Ίσως τα ίχνη των βημάτων που η παλίρροια έσβησε αλλά θυμάται ακόμη η ακτή.

Γι' αυτό το τέλος είναι τόσο ελαφρύ. Και γι' αυτό τόσο αβάσταχτο.

Γιατί δεν μας αφαιρεί τον κόσμο.

Μας αφαιρεί μόνο την ψευδαίσθηση ότι τον κρατούσαμε.

Η Ανάλαφρη Βαρύτητα των Ψευδαισθήσεων.

Η θάλασσα κρατούσε τον ουρανό

στην παλάμη της σιωπής της,

κι εγώ κοιτούσα μια αντανακλάση

που έμοιαζε με εμένα, μα δεν ήμουν εγώ.

Ήταν όλα όσα ονειρεύτηκα, όλα όσα έχασα, όλα όσα δεν έγιναν.

Ένα κύμα πέρασε και την έσβησε.

Ένα άλλο ήρθε και την ξανάφερε.

Έτσι ζουν οι ψευδαισθήσεις: ούτε στην ακτή, ούτε στο πέλαγος,

μα κάπου ανάμεσα στο νερό και στο βλέμμα.

Έχουν τη βαρύτητα της νοσταλγίας και την ελαφρότητα του αφρού.

Δεν τις αγγίζεις, μα σε αγγίζουν.

Δεν υπάρχουν, μα γεμίζουν ορίζοντες.

Κι όταν βραδιάζει, καθώς το φεγγάρι αφήνει τη λευκή του αντανακλάση στη θάλασσα,

καταλαβαίνεις πως ίσως η ζωή να είναι αυτό:

ένα φως που τρέμει στο νερό, μια εικόνα που διαλύεται και ξαναγεννιέται,

η ανάλαφρη βαρύτητα των ψευδαισθήσεων.

Η ανάλαφρη βαρύτητα του έρωτα.

 

Η θάλασσα σε πλησιάζει όπως ένα στόμα που διστάζει.

Δεν σε αγγίζει αμέσως -σε δοκιμάζει με αλάτι.

Στην ακτή, η άμμος θερμαίνεται από τα βήματά σου

και θυμάται το σώμα πριν το ξεχάσει.

Κάθε κόκκος της ένα μικρό “τώρα”

που δεν θέλει να γίνει παρελθόν.

Ο έρωτας εδώ δεν πέφτει -γλιστρά.

Από το βλέμμα στο νερό, από το νερό στο δέρμα,

σαν κύμα που επιστρέφει

όχι για να σβήσει, αλλά για να επιμείνει.

Τα χέρια βρίσκουν τον άλλον όπως η ακτή βρίσκει τη θάλασσα:

με μια παλιά, σχεδόν φυσική αναγνώριση.

Και για λίγο, δεν υπάρχει απόσταση,

μόνο υγρασία φωτός ανάμεσα σε δύο αναπνοές.

Ύστερα όλα απομακρύνονται ξανά,

μα όχι εντελώς.

Γιατί η άμμος κρατά ακόμη τη μορφή σου,

και το κύμα συνεχίζει να επιστρέφει

σαν να θυμάται το όνομά σου χωρίς να το λέει.

Η ανάλαφρη βαρύτητα της άμμου.

Στις ακτές η βαρύτητα δεν πέφτει -αιωρείται.

Η άμμος θυμάται τα βήματα σαν να ήταν σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν.

Το νερό σηκώνει το βάρος του κόσμου και το κάνει αφρό,

σαν να διαγράφει την ιστορία με μια κίνηση του χεριού.

Εδώ η γη δεν τραβά προς τα κάτω·

τραβά προς τα έξω, προς το ανοιχτό,

σαν μια μυστική επιθυμία να γίνει ορίζοντας.

Και οι άνθρωποι, ελαφροί από το αλάτι,

κουβαλούν μια ανάλαφρη βαρύτητα μέσα τους-

εκείνη που κάνει το σώμα να μένει,

ενώ η ψυχή ήδη ταξιδεύει.

Η ανάλαφρη βαρύτητα των λιμανιών...

 

Στα λιμάνια η βαρύτητα ξεχνά να είναι νόμος. Γίνεται ανάσα αλατιού, σχοινί χαλαρό, σιωπή που δένει καράβια χωρίς να τα κρατά.

Η ανάλαφρη βαρύτητα των λιμανιών...

Εκεί που η θάλασσα ακουμπά την πόλη σαν σκέψη μισοειπωμένη,

τα καράβια δεν βαραίνουν το νερό -το ερμηνεύουν.

Οι προβλήτες είναι λέξεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ,

ξύλο και σκουριά που θυμίζουν αγκαλιές χωρίς διάρκεια.

Οι άγκυρες δεν πέφτουν·

αναποφάσιστα ονειρεύονται βυθό.

Κι οι άνθρωποι,

περπατούν σαν να έχουν λίγο λιγότερο παρελθόν,

λίγο περισσότερο αλάτι στο βλέμμα.

Εδώ η βαρύτητα δεν τραβά προς τα κάτω.

Τραβά προς την αναχώρηση.

Η Ανάλαφρη Βαρύτητα των Δρόμων.

Η ανάλαφρη βαρύτητα του δρόμου

γεννιέται πάνω στην άσφαλτο,

εκεί που η μαύρη επιφάνεια θυμάται καλοκαίρια και φρένα.

Οι γέφυρες την επιμηκύνουν σαν όνειρα που δεν έμαθαν να τελειώνουν,

ενώνουν δύο σιωπές πάνω από το κενό

χωρίς ποτέ να το εξηγούν.

Κι ο δρόμος, άλλοτε ευθεία κι άλλοτε πληγή,

κρατά το βάρος των βημάτων σου

μόνο για να το μετατρέψει σε πέρασμα.

Η ανάλαφρη βαρύτητα της φαντασίας.

 

Η ανάλαφρη βαρύτητα της φαντασίας.

Έχει γλάστρες στα περβάζια της,

με βασιλικό που μυρίζει παρελθόν και κάτι που δεν συνέβη ακόμη.

Μπαλκόνια αιωρούμενα πάνω από άγραφους δρόμους,

όπου το κάγκελο δεν κρατά σώματα -κρατά σκέψεις που διστάζουν να πέσουν.

Η θέα δεν απλώνεται προς τα έξω·

μπαίνει μέσα.

Στους τοίχους, στα δωμάτια, στις ανάσες.

Ένα παράθυρο ανοίγει και βλέπεις μέσα σου το τοπίο να συνεχίζεται,

σαν η πόλη να μην τελειώνει ποτέ, μόνο να αλλάζει μορφή.

Κάθε γλάστρα είναι μια μικρή υπόσχεση βαρύτητας,

μια γη σε αναστολή,

που ανθίζει για να θυμίζει πως το πραγματικό δεν είναι ποτέ απόλυτο.

Κι εκεί, στα μπαλκόνια της φαντασίας,

ο κόσμος κάθεται λίγο στραβά-

αλλά αληθινά αρκετά για να σε πείσει πως μπορείς να ζήσεις μέσα του.

Η Ανάλαφρη Βαρύτητα του Παγωτού.

Το παγωτό είναι η πιο παράξενη εφεύρεση του καλοκαιριού.

Γεννιέται βαρύ, από γάλα, ζάχαρη και μνήμη, κι όμως λιώνει τόσο εύκολα που μοιάζει να μην ανήκει στη γη αλλά σε κάποιο σύννεφο που κατέβηκε για λίγο στον κόσμο.

Ένα χωνάκι παγωτό ζυγίζει ελάχιστα.

Κι όμως μπορεί να κουβαλά ολόκληρα καλοκαίρια: μια παραλία, ένα απομεσήμερο, ένα γέλιο που χάθηκε, ένα φιλί που δεν δόθηκε ποτέ.

Οι φιλόσοφοι μίλησαν για τη βαρύτητα των άστρων και των σωμάτων.

Κανείς δεν μίλησε αρκετά για τη βαρύτητα του παγωτού: εκείνη τη γλυκιά δύναμη που σε κάνει να σταματάς στον δρόμο, να ξεχνάς τις έγνοιες σου και να κοιτάζεις τον κόσμο σαν παιδί.

Κι όταν λιώνει στα δάχτυλα, δεν χάνεται.

Επιστρέφει στον χρόνο από όπου ήρθε, αφήνοντας μόνο μια γεύση βανίλιας ή λεμονιού, σαν απόδειξη ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι που κρατάς· είναι κάτι που λιώνει.

Ίσως γι' αυτό το παγωτό είναι τόσο αγαπητό.

Επειδή μας διδάσκει ότι τα ελαφρύτερα πράγματα έχουν συχνά το μεγαλύτερο βάρος.

Και ότι η ζωή, όπως ένα παγωτό ένα ζεστό μεσημέρι, αξίζει περισσότερο ακριβώς επειδή δεν διαρκεί για πάντα.

Η ανάλαφρη βαρύτητα της Φύσης.

Η φύση δεν υπακούει στη βαρύτητα- την επανεφευρίσκει.

Τα δέντρα δεν ανεβαίνουν· θυμούνται το φως.

Οι ρίζες δεν κρατούν τη γη· τη διαβάζουν.

Και ο άνεμος δεν κινείται -διαγράφει τις αποστάσεις σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Εδώ η βαρύτητα γίνεται συμφωνία, όχι νόμος:

μια κρυφή συνεννόηση ανάμεσα στο πέσιμο και στην ανάταση.

Το φύλλο πέφτει όχι επειδή χάνει,

αλλά επειδή ολοκληρώνει τον κύκλο του αέρα.

Και η φύση, σιωπηλή όπως ένα βιβλίο χωρίς αρχή,

κρατά την πιο παράξενη ισορροπία:

να είναι ταυτόχρονα βάρος και λύτρωση,

ύλη και εξαφάνιση.

Σαν να ξέρει ότι κάθε πράγμα που αγγίζει το έδαφος

δεν τελειώνει -απλώς αλλάζει τρόπο να αιωρείται.