Τα δελφίνια.

Υπάρχουν πλάσματα που δεν κατοικούν απλώς στον κόσμο, αλλά τον σχολιάζουν με την κίνηση τους. Τα Δελφίνια ανήκουν σε αυτή τη σπάνια κατηγορία: δεν είναι μόνο ζώα της θάλασσας, αλλά και σκιές μιας νοημοσύνης που μοιάζει να θυμάται κάτι παλαιότερο από τη βιολογία.

Στο νερό κινούνται όπως οι σκέψεις μέσα στη συνείδηση -άλλοτε καθαρές, άλλοτε αόρατες, πάντα ρευστές. Δεν έχουν σταθερό έδαφος· έχουν όμως ρυθμό. Και αυτός ο ρυθμός μοιάζει με γλώσσα που δεν ειπώθηκε ποτέ ολοκληρωμένα, αλλά εννοείται.

Η επιστήμη τα περιγράφει με ακρίβεια: κητώδη, κοινωνικά θηλαστικά, ικανά για ηχοεντοπισμό, συνεργασία και σύνθετη επικοινωνία. Όμως η επιστήμη, όσο ακριβής κι αν είναι, δεν αγγίζει πλήρως το αίσθημα που αφήνουν όταν εμφανίζονται ξαφνικά στην επιφάνεια της θάλασσας -σαν μια στιγμή χαράς που δεν εξηγεί τον εαυτό της.

Ζουν σε ομάδες, σε κοπάδια που θυμίζουν μικρές κοινότητες σκέψης. Δεν είναι μοναχικά όντα· η ύπαρξή τους είναι συλλογική, σχεδόν συμφωνική. Σαν να υπάρχει μια αόρατη παρτιτούρα κάτω από τα κύματα, την οποία μόνο εκείνα μπορούν να διαβάσουν.

Και ίσως εκεί να κρύβεται το μυστικό τους: δεν αντιστέκονται στο νερό, δεν το διασχίζουν σαν εμπόδιο. Το αποδέχονται ως "γλώσσα". Όπως οι λέξεις για τον άνθρωπο, έτσι το νερό για το δελφίνι δεν είναι περιβάλλον, αλλά τρόπος ύπαρξης.

Όταν τα βλέπεις να πηδούν έξω από την επιφάνεια, για μια στιγμή μοιάζουν να διαπραγματεύονται με τον αέρα. Ένα πέρασμα ανάμεσα σε δύο κόσμους -όχι για να διαλέξουν, αλλά για να θυμίσουν ότι και οι δύο είναι προσωρινοί.

Ίσως τελικά τα δελφίνια να είναι αυτό: μια υπενθύμιση ότι η ευφυΐα δεν είναι μόνο σκέψη, αλλά και ροή. Ότι η ελευθερία δεν είναι απόδραση, αλλά κίνηση μέσα σε αυτό που ήδη σε περιέχει.

Παλιό Τρίκερι.