Η τέχνη της τηλεθέασης.

Η τέχνη της τηλεθέασης: όταν οι νότες γίνονται τηλεοπτικό γεγονός, οι ατάκες πολιτιστικό προϊόν και ο έρωτας πολυετές σίριαλ, το μόνο που απομένει είναι να πληρώσεις για να δεις το επόμενο επεισόδιο.

Η τέχνη της τηλεόρασης.

Η τέχνη της τηλεόρασης: η τέχνη να χωράς ολόκληρο τον κόσμο σε μια οθόνη και να αφήνεις την οθόνη να χωράει ολόκληρο τον κόσμο σου. Να επιλέγεις τι θα δεις, αλλά κυρίως να πιστεύεις πως βλέπεις τα πάντα. Κάποτε η τηλεόραση άνοιγε ένα παράθυρο στον κόσμο. Σήμερα, πολλές φορές, ο κόσμος περιορίζεται στο παράθυρο που εκείνη επιλέγει να μας ανοίξει. Και το μεγαλύτερο ταλέντο της δεν είναι να μεταδίδει εικόνες, αλλά να μας κάνει να ξεχνάμε όσα δεν μας δείχνει.

Η τέχνη του τηλεκοντρόλ.

Η τέχνη του τηλεκοντρόλ: να αλλάζεις κανάλια χωρίς να αλλάζεις πραγματικότητα, να αποφεύγεις τις διαφημίσεις και να πιστεύεις πως έχεις τον έλεγχο του προγράμματος. Μόνο που, όσο κι αν πατάς το κουμπί, κάποιος άλλος έχει ήδη επιλέξει τι θα δεις.

Η τέχνη των διεθνών οικονομικών σχέσεων.

Η τέχνη των διεθνών οικονομικών σχέσεων: να βαφτίζεις την εξάρτηση συνεργασία, την εκμετάλλευση επένδυση και τη λεηλασία ανάπτυξη. Να μοιράζεις χαμόγελα στις συνόδους κορυφής και λογαριασμούς στους λαούς. Γιατί στην παγκόσμια οικονομία, άλλοι γράφουν τους κανόνες, άλλοι παίζουν το παιχνίδι και οι περισσότεροι πληρώνουν το τραπέζι.

Η τέχνη της πολιτικής απάτης.

Η τέχνη της πολιτικής απάτης: να βαφτίζεις τα ψέματα οράματα, τις υποχωρήσεις στρατηγική, τα σκάνδαλα θεσμικές αστοχίες και τα συμφέροντα εθνική ανάγκη. Να υπόσχεσαι παραδείσους πριν από τις εκλογές και να μοιράζεις λογαριασμούς μετά. Το ταλέντο δεν βρίσκεται στο να πείθεις τους ανθρώπους πως όλα πάνε καλά, αλλά στο να τους κάνεις να ξεχνούν ποιος τους έπεισε για αυτό.

Η τέχνη των δολοπλοκιών.

Η τέχνη των δολοπλοκιών: να κινείς τα νήματα χωρίς να φαίνονται τα χέρια σου, να στήνεις παγίδες και να τις παρουσιάζεις ως συμπτώσεις. Μια παρτίδα σκάκι για όσους δεν έχουν το θάρρος να παίξουν τίμια, αλλά περισσεύει η φιλοδοξία να κερδίσουν.

Η τέχνη της κατανόησης.

Η τέχνη της κατανόησης: η τέχνη να κοιτάζεις πέρα από τις λέξεις, να ακούς όσα δεν ειπώθηκαν και να αναγνωρίζεις πως κάθε άνθρωπος κουβαλά μια ιστορία που δεν φαίνεται. Δεν σημαίνει απαραίτητα να συμφωνείς, αλλά να μπορείς να μπεις για λίγο στη θέση του άλλου χωρίς να εγκαταλείψεις τη δική σου.

Γιατί η κατανόηση δεν απαιτεί να σκέφτονται όλοι το ίδιο. Απαιτεί μόνο να μη θεωρεί κανείς πως κατέχει αποκλειστικά την αλήθεια. Και ίσως εκεί βρίσκεται η δυσκολότερη μορφή επικοινωνίας: να αφήνεις χώρο στον άλλον χωρίς να μικραίνεις τον εαυτό σου.

Η τέχνη της γελοιογραφίας.

Η τέχνη της γελοιογραφίας: να χρειάζεσαι λίγες γραμμές για να αποκαλύψεις όσα χιλιάδες λέξεις προσπαθούν να συγκαλύψουν. Να μεγαλώνεις τη μύτη της εξουσίας, να μικραίνεις το κύρος της και να κάνεις την αλήθεια να γελάει εκεί όπου η πραγματικότητα προκαλεί δάκρυα. Γιατί η γελοιογραφία είναι η τέχνη να γελοιοποιείς το γελοίο χωρίς να χρειάζεται να το επινοήσεις.

Η τέχνη του τερματοφύλακα.

Η τέχνη του τερματοφύλακα: να φυλάς την εστία σου, να πέφτεις για να σηκωθείς και να αποκρούεις όσα οι άλλοι θεωρούν αναπόφευκτα. Γιατί στη ζωή, όπως και στο ποδόσφαιρο, όλοι θυμούνται εκείνον που σκοράρει, μέχρι να εμφανιστεί κάποιος που ξέρει να λέει «όχι» την κατάλληλη στιγμή.

Η τέχνη του απογεύματος.

Η τέχνη του απογεύματος: να αφήνεις τον χρόνο να χαλαρώνει, τον καφέ να κρυώνει και τις σκέψεις να περιπλανώνται. Είναι εκείνες οι ώρες που η μέρα ξεκουμπώνει τη σοβαρότητά της και η ζωή θυμάται πως δεν γεννήθηκε μόνο για να παράγει, αλλά και για να απολαμβάνει.

Γιατί ο πόλεμος δεν είναι τέχνη.

 

Η τέχνη δημιουργεί. Ο πόλεμος καταστρέφει. Η τέχνη αναζητά την ομορφιά μέσα στις αντιφάσεις της ζωής· ο πόλεμος αναζητά δικαιολογίες για τον θάνατο. Η μία αφήνει χώρο στη φαντασία, ο άλλος ισοπεδώνει κάθε δυνατότητα ονείρου.

Μπορεί να υπάρχουν στρατηγικές, τακτικές, σχεδιασμοί και επιτελικές ευφυΐες. Μπορεί κάποιοι να μιλούν για αριστουργηματικές επιχειρήσεις και αριστοτεχνικούς ελιγμούς. Όμως οι λέξεις δεν αλλάζουν την ουσία. Δεν υπάρχει αριστοτεχνικός τρόπος να σκοτώνεις ανθρώπους, ούτε αισθητική στην καταστροφή μιας πόλης.

Ο πόλεμος έχει σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές, σκηνικά και θεατές. Μόνο που οι θεατές συχνά πληρώνουν εισιτήριο με την ασφάλειά τους και οι πρωταγωνιστές με τη ζωή τους. Κι όταν πέσει η αυλαία, δεν ακολουθεί το χειροκρότημα, αλλά η σιωπή των νεκρών και τα ερείπια των ζωντανών.

Γιατί η πραγματική τέχνη είναι να δημιουργείς έναν κόσμο όπου κανείς δεν χρειάζεται να σκοτώσει για να υπάρξει.

Η τέχνη της σαλάτας.

Η τέχνη της σαλάτας: η τέχνη να παντρεύεις τα χρώματα χωρίς να ζητάς άδεια από τη γεύση. Να ανακατεύεις το τραγανό με το τρυφερό, το ξινό με το γλυκό, και να αφήνεις το ελαιόλαδο να κάνει τις απαραίτητες συμφιλιώσεις. Γιατί μια καλή σαλάτα, όπως και η ζωή, δεν χρειάζεται να είναι ομοιογενής. Χρειάζεται μόνο τα υλικά της να ξέρουν πώς να συνυπάρχουν.

Η τέχνη του ψησίματος.

Η τέχνη του ψησίματος του σπιτικού ψωμιού: να παίρνεις αλεύρι, νερό και μαγιά, να τα ζυμώνεις με υπομονή και να τους δίνεις χρόνο να ωριμάσουν. Να περιμένεις το φούσκωμα και να εμπιστεύεσαι τη φωτιά. Γιατί το καλό ψωμί, όπως και οι ανθρώπινες σχέσεις, θέλει σωστά υλικά, γερά χέρια και δεν συγχωρεί τη βιασύνη.

Όρεξη για τέχνη να 'χεις...

Όρεξη για τέχνη: γιατί η ζωή θέλει γεύση, φαντασία και λίγη αλητεία. Τα υπόλοιπα είναι απλώς συνταγές για ανθρώπους που φοβούνται να αυτοσχεδιάσουν.

Η τέχνη της αποθήκευσης.

Η τέχνη της αποθήκευσης στην κουζίνα: να φυλάς τα απαραίτητα, να καταψύχεις τα περισσεύματα και να κρατάς στο πίσω μέρος του ντουλαπιού όσα κάποτε θα σου φανούν χρήσιμα. Μέχρι να λήξουν τα τρόφιμα, να ξεχαστούν οι συνταγές και να ανακαλύψεις πως η μεγαλύτερη αποθήκη είναι τελικά η αναβλητικότητα.

Η τέχνη του ζυμώματος.

Η τέχνη του ζυμώματος: να ανακατεύεις τα υλικά, να λερώνεις τα χέρια, να αφήνεις τον χρόνο να δουλέψει και τη ζύμη να φουσκώσει. Γιατί τα καλύτερα πράγματα στη ζωή θέλουν ζύμωμα, υπομονή και λίγη μαγιά ανατροπής. Και προσοχή: δεν φουσκώνουν όλα όσα αξίζουν.

Η τέχνη των μπονσάι.

Η τέχνη των μπονσάι: να χωράς έναν ολόκληρο κόσμο σε μια μικρή γλάστρα, να δαμάζεις τον χρόνο με υπομονή και να διαμορφώνεις την ανάπτυξη χωρίς να ακυρώνεις τη φύση. Μια μικρογραφία ζωής, όπου ακόμη και το περιορισμένο μπορεί να γίνει μεγαλειώδες. Αρκεί να μην μπερδέψεις την καλλιέργεια με τον έλεγχο.

Η τέχνη του Πολλαπλασιασμού.

Η τέχνη του πολλαπλασιασμού: κάποια φυτά πολλαπλασιάζονται με μοσχεύματα, άλλα με καταβολάδες. Ο έρωτας, όμως, έχει τους δικούς του τρόπους. Αρκεί ένα άγγιγμα, μια μικρή ρωγμή στην άμυνα και λίγη υγρασία από επιθυμία για να ριζώσει το πάθος. Κι ύστερα, σαν αναρριχητικό φυτό, να απλωθεί παντού, χωρίς να ζητήσει άδεια από καμία γλάστρα.

Η τέχνη της κηπουρικής.

Η κηπουρική είναι η τέχνη να συμφιλιώνεσαι με τον χρόνο. Να φυτεύεις χωρίς να απαιτείς, να ποτίζεις χωρίς να βιάζεσαι και να κλαδεύεις χωρίς να φοβάσαι την απώλεια.

Κάθε κήπος είναι ένας μικρός καθρέφτης της ζωής. Άλλα φυτά ανθίζουν, άλλα επιμένουν να μεγαλώνουν στη σκιά κι άλλα βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα από τις ρωγμές.

Ο καλός κηπουρός γνωρίζει πως δεν μπορεί να διατάξει την άνοιξη. Μπορεί μόνο να της ετοιμάσει το έδαφος.

Κι ίσως αυτό να είναι το μυστικό: δεν καλλιεργείς μόνο λουλούδια, καλλιεργείς την υπομονή να περιμένεις την άνθισή τους.

Η τέχνη των κόμικς...

Η τέχνη των κόμικς: να χωράς ολόκληρο τον κόσμο μέσα σε λίγα καρέ, να φυλακίζεις τη φαντασία σε συννεφάκια και να αφήνεις τους ήρωες να λένε όσα οι πραγματικοί άνθρωποι δεν τολμούν. Γιατί μερικές φορές, η αλήθεια χρειάζεται σκίτσο για να γίνει πιο ευανάγνωστη.