Το Θάρρος της Δύσης.

Η δύση δεν είναι τέλος· είναι δοκιμασία.

Ο ήλιος δεν χάνεται πίσω από τον ορίζοντα επειδή νικήθηκε. Χάνεται γιατί γνωρίζει πως η δύναμη δεν βρίσκεται στην αδιάκοπη παρουσία, αλλά στην πίστη της επιστροφής. Μόνο όποιος τολμά να βυθιστεί στο σκοτάδι αξίζει να ξαναφέρει το φως.

Ο άνθρωπος φοβάται τη δύση, γιατί μέσα της αναγνωρίζει τη δική του μοίρα. Θέλει να κρατήσει τη μέρα, τη νιότη, τη χαρά, τη ζωή. Μα η ζωή δεν χαρίζεται σε όποιον κρατά· χαρίζεται σε όποιον αφήνει. Το χέρι που σφίγγει γίνεται φυλακή· το χέρι που ανοίγει γίνεται ουρανός.

Κάθε δειλινό είναι μια άσκηση ελευθερίας. Η φύση μάς διδάσκει πως τίποτε μεγάλο δεν αντιστέκεται στον κύκλο του κόσμου. Το δέντρο αφήνει τα φύλλα του, η θάλασσα παραδίνεται στον άνεμο, ο ήλιος στη νύχτα. Μόνο ο άνθρωπος παλεύει να νικήσει τον χρόνο, ενώ η αληθινή νίκη είναι να τον περπατήσει όρθιος.

Κοίτα τη δύση. Δεν θρηνεί. Φλέγεται. Σκορπίζει το τελευταίο της φως με γενναιοδωρία, σαν να θέλει να αφήσει στον κόσμο ό,τι καλύτερο έχει πριν χαθεί από τα μάτια του. Έτσι θα έπρεπε να ζει κι ο άνθρωπος: να καίγεται χωρίς τσιγκουνιά, να φωτίζει χωρίς αντάλλαγμα, να φεύγει χωρίς φόβο.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να μη δύσεις ποτέ. Είναι να έχεις γίνει φως αρκετό, ώστε ακόμη κι όταν χαθείς από τον ορίζοντα, να συνεχίζεις να λάμπεις στις ψυχές όσων συνάντησες.

Η Φωτεινή Πλευρά του Φεγγαριού.

 

Υπάρχει μια πλευρά του φεγγαριού που δεν την αναζητούμε στον ουρανό, αλλά μέσα μας. Δεν είναι εκείνη που αντανακλά το φως του Ήλιου, ούτε εκείνη που μένει κρυμμένη από το βλέμμα της Γης. Είναι η φωτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης: η ελπίδα που επιμένει όταν όλα μοιάζουν χαμένα, η αγάπη που δεν ζητά αντάλλαγμα, η μνήμη που δεν πληγώνει αλλά συμφιλιώνει.

Ζούμε σε μια εποχή που συχνά γοητεύεται από το σκοτάδι. Οι φόβοι, οι κρίσεις, οι απώλειες και οι διαψεύσεις μοιάζουν να καταλαμβάνουν τον δημόσιο λόγο και την προσωπική μας σκέψη. Κι όμως, η ιστορία του ανθρώπου δεν γράφτηκε μόνο από τις σκιές του. Γράφτηκε και από εκείνους που άναψαν ένα κερί μέσα στη νύχτα, που πρόσφεραν ένα χέρι όταν όλοι οι άλλοι απομακρύνονταν, που επέλεξαν να δημιουργήσουν αντί να καταστρέψουν.

Η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού δεν είναι η άρνηση του πόνου. Είναι η υπέρβασή του. Είναι η απόφαση να συνεχίσεις, γνωρίζοντας ότι η ζωή δεν υπόσχεται δικαιοσύνη, αλλά προσφέρει πάντοτε τη δυνατότητα του νοήματος. Είναι η δύναμη να βλέπεις την ομορφιά ακόμη και στις ρωγμές.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο ταξίδι δεν είναι προς τα άστρα, αλλά προς εκείνο το εσωτερικό φως που κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να καταργήσει. Γιατί κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του και τις δύο όψεις του φεγγαριού. Η μία θυμίζει όσα φοβήθηκε. Η άλλη όσα κατάφερε να αγαπήσει.

Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική φωτεινή πλευρά του φεγγαριού: όχι εκείνη που βλέπουν τα μάτια, αλλά εκείνη που φωτίζει τη συνείδηση.

Ο Νότιος Ψίθυρος της Γαύδου.