Νίκος Καρβούνης: Από την Ιθάκη της μνήμης στα βουνά της Αντίστασης.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν επιστρέφουν ποτέ πραγματικά στον τόπο από όπου ξεκίνησαν. Κι υπάρχουν άλλοι που, ακόμη κι όταν απομακρύνονται, κουβαλούν μέσα τους έναν τόπο ολόκληρο. Ο Νίκος Καρβούνης ανήκει στους δεύτερους.

Γεννημένος στην Ιθάκη, στις 12 Ιουλίου 1880, έφυγε σε ηλικία μόλις τριών ετών μαζί με την οικογένειά του για τη Ρουμανία. Εκεί, στη Βράιλα, θα περάσει τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και θα αποκτήσει την ευρωπαϊκή παιδεία που θα σφραγίσει αργότερα την πνευματική του διαδρομή. Το 1898 επιστρέφει στην Ελλάδα. Είναι μόλις δεκαοκτώ ετών.

Η Ιθάκη, όμως, δεν είναι πια απλώς ένας γεωγραφικός τόπος.

Είναι η αρχή.

Και ίσως, χωρίς να το γνωρίζει ακόμη, είναι και ο προορισμός μιας ολόκληρης ζωής.

Ο Καρβούνης θα γίνει δημοσιογράφος, συγγραφέας, ποιητής, μεταφραστής και άνθρωπος της πολιτικής δράσης. Θα περάσει από τις σελίδες των εφημερίδων στα μέτωπα των πολέμων και από εκεί στις φυλακές, στην παρανομία και τελικά στα ελεύθερα βουνά της Ρούμελης.

Η ζωή του θα γίνει μια διαρκής μετακίνηση ανάμεσα στη λέξη και στην πράξη.

Γιατί για τον Καρβούνη η γραφή δεν υπήρξε ποτέ απλώς λογοτεχνική άσκηση.

Ήταν τρόπος να πάρει θέση.

Στην Αθήνα εντάσσεται γρήγορα στον κόσμο της δημοσιογραφίας. Συνεργάζεται με σημαντικές εφημερίδες της εποχής, γράφει άρθρα, ανταποκρίσεις και πολιτικά κείμενα και φτάνει στη διεύθυνση του «Σκριπ».

Δεν είναι ο δημοσιογράφος που παρατηρεί από απόσταση.

Είναι ο δημοσιογράφος που μπαίνει μέσα στην ιστορία.

Στους Βαλκανικούς Πολέμους θα βρεθεί κοντά στο μέτωπο και θα μεταφέρει τις εμπειρίες του στο βιβλίο του "Ο Πόλεμος Ελλάδος και Βουλγαρίας (Εντυπώσεις Πολεμιστού)".

Η δημοσιογραφία του επομένως δεν είναι μόνο καταγραφή γεγονότων. Είναι μαρτυρία.

Και η μαρτυρία έχει κόστος.

Από νωρίς, παράλληλα με τη δημοσιογραφική του δράση, αναπτύσσεται και η λογοτεχνική του δραστηριότητα. Το πρώτο του βραβευμένο ποίημα, «Βασιλόπιττα», δημοσιεύεται στη Διάπλαση των Παίδων. Αργότερα γράφει ποίηση, πεζογραφία, δοκίμια και κριτικές, ενώ μεταφράζει έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και πολιτικής σκέψης.

Ο λόγος του κινείται ανάμεσα στην αισθητική και στην κοινωνία.

Δεν ενδιαφέρεται μόνο για το ωραίο.

Ενδιαφέρεται για το δίκαιο.

Καθώς η Ευρώπη οδηγείται προς τον φασισμό, ο Καρβούνης αντιλαμβάνεται ότι ο πνευματικός άνθρωπος δεν μπορεί να παραμένει θεατής.

Η δεκαετία του 1930 τον φέρνει πιο κοντά στη μαρξιστική σκέψη και αρχίζει να αρθρογραφεί στον Ριζοσπάστη με το ψευδώνυμο Κ. Μαυροθαλασσίτης. Η αντιφασιστική του αρθρογραφία γίνεται ολοένα εντονότερη.

Και τότε η εξουσία απαντά στη λέξη με τη σιωπή.

Λογοκρισία.

Απαγόρευση δημοσιεύσεων.

Συλλήψεις.

Ξυλοδαρμοί.

Φυλακή.

Βασανιστήρια.

Ο Καρβούνης γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι η ελευθερία της έκφρασης δεν είναι αφηρημένη έννοια. Έχει σώμα. Και αυτό το σώμα μπορεί να πονέσει.

Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο συλλαμβάνεται για την αντιφασιστική του δράση και φυλακίζεται στο στρατόπεδο της Λάρισας.

Η ιστορία, όμως, δεν έχει ακόμη τελειώσει μαζί του.

Όταν έρχεται η Κατοχή, ο Καρβούνης δεν επιλέγει την ασφάλεια της σιωπής.

Εντάσσεται στην Αντίσταση.

Η γραφή του περνά από τις εφημερίδες της Αθήνας στον παράνομο τύπο και από εκεί στα βουνά.

Στην Ελεύθερη Ελλάδα γίνεται ένα από τα βασικά στελέχη της αντιστασιακής δημοσιογραφίας. Ανεβαίνει στη Ρούμελη και αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Πρακτορείου Ειδήσεων «Ελεύθερη Ελλάδα».

Το 1944, στην Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, αναλαμβάνει το Γραφείο Τύπου.

Είναι πλέον υπεύθυνος για τη φωνή μιας ολόκληρης αντιστασιακής Ελλάδας.

Προκηρύξεις, εφημερίδες, ειδήσεις, ενημέρωση.

Η λέξη γίνεται όπλο.

Όχι όπλο καταστροφής.

Όπλο απέναντι στη λήθη.

Γιατί κάθε κατοχή προσπαθεί πρώτα να ελέγξει τη γλώσσα. Να αποφασίσει ποιος θα μιλήσει, τι θα ειπωθεί, ποια γεγονότα θα υπάρχουν και ποια θα εξαφανιστούν.

Η Αντίσταση, επομένως, δεν είναι μόνο μάχη στο βουνό.

Είναι και μάχη για το δικαίωμα να ειπωθεί η αλήθεια.

Και τότε, το 1944, μέσα σε αυτή την Ελλάδα της φωτιάς, της πείνας, του φόβου και της αντίστασης, ο Καρβούνης γράφει το τραγούδι που θα ξεπεράσει τον ίδιο τον δημιουργό του.

«Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα…»

Οι στίχοι του Νίκου Καρβούνη, με τη μουσική του "Αστραπόγιαννου" Ακη Σμυρναίου, γίνονται ο ύμνος "Στ’ άρματα, στ’ άρματα".

"Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,

μουγκρίζουν τ’ Άγραφα, σείεται η στεριά.

Στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα,

για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματωλίκι,

τα μπράτσα σίδερο, φλόγα η ψυχή,

λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι οι λύκοι

στην εκδικήτρα μας αντρίκια ορμή.

Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα

στέλνει περήφανο χαιρετισμό,

μιας ανάστασης νέας χτυπά καμπάνα,

μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό.

Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα

που μας εβάραινε θανατερά,

θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα

και πανανθρώπινη τη λευτεριά."

Οι στίχοι αυτοί παύουν να είναι πλέον απλώς ποίηση.

Γίνονται συλλογική φωνή.

Το τραγούδι εγκαταλείπει τον δημιουργό του και περνά από στόμα σε στόμα, από βουνό σε βουνό, από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση ενός ποιητή.

Να πάψει το ποίημα να του ανήκει.

Να γίνει κοινό κτήμα.

Να γίνει φωνή ανθρώπων που μπορεί να μην γνωρίζουν καν ποιος έγραψε τους στίχους, αλλά αναγνωρίζουν μέσα τους τη δική τους εποχή.

Κι όμως, ο Καρβούνης δεν είναι μόνο ο ποιητής του "Στ’ άρματα".

Αν περιορίσουμε τη μνήμη του σε ένα τραγούδι, αδικούμε μια ολόκληρη πνευματική διαδρομή.

Ήταν ένας άνθρωπος των γραμμάτων που πέρασε από την ευρωπαϊκή παιδεία στη δημοσιογραφία, από τη δημοσιογραφία στην πολιτική συνείδηση και από εκεί στην ενεργό αντίσταση.

Ήταν ο άνθρωπος που έγραψε όταν μπορούσε να γράψει ελεύθερα και συνέχισε να γράφει όταν η γραφή μπορούσε να τον οδηγήσει στη φυλακή.

Η ζωή του δείχνει ότι η πνευματική ελευθερία δεν μετριέται όταν όλα επιτρέπονται.

Μετριέται όταν η σιωπή είναι η ασφαλέστερη επιλογή.

Ο Καρβούνης πέθανε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 1947, σε ηλικία 67 ετών.

Η Ελλάδα βρισκόταν ήδη στην αρχή μιας νέας και τραγικής περιόδου. Ο Εμφύλιος είχε αρχίσει να ρίχνει τη βαριά σκιά του πάνω στη χώρα.

Ο Καρβούνης δεν πρόλαβε να δει ολόκληρη αυτή τη νέα ιστορία.

Έφυγε λίγο πριν η χώρα βυθιστεί βαθύτερα στη σύγκρουση.

Άφησε όμως πίσω του κάτι περισσότερο από βιβλία, άρθρα, ποιήματα και μεταφράσεις.

Άφησε μια στάση ζωής.

Και υπάρχει κάτι βαθιά συμβολικό στο γεγονός ότι ο Νίκος Καρβούνης γεννήθηκε στην Ιθάκη.

Γιατί η Ιθάκη είναι, πάνω απ’ όλα, ένας τόπος επιστροφής.

Ο Οδυσσέας ξεκινά από εκεί για να γνωρίσει τον κόσμο και περνά μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να επιστρέψει.

Ο Καρβούνης έκανε μια αντίστροφη διαδρομή.

Έφυγε παιδί από την Ιθάκη και δεν επέστρεψε σε αυτήν για να κατοικήσει.

Επέστρεψε όμως με άλλον τρόπο.

Μέσα από τη μνήμη.

Μέσα από τη γλώσσα.

Μέσα από την ποίηση.

Μέσα από την ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο εκεί όπου βρίσκεται, αλλά και εκεί από όπου ξεκίνησε.

Ίσως γι’ αυτό η Ιθάκη του Καρβούνη δεν είναι μόνο το νησί της γέννησής του.

Είναι η εσωτερική του πατρίδα.

Και η πραγματική του επιστροφή δεν ήταν γεωγραφική.

Ήταν ηθική.

Ο Νίκος Καρβούνης έζησε σε μια εποχή όπου οι λέξεις είχαν ακόμη τη δύναμη να τρομάζουν την εξουσία.

Και γι’ αυτό διώχθηκε.

Έζησε σε μια εποχή όπου η δημοσιογραφία μπορούσε να γίνει πράξη αντίστασης.

Και γι’ αυτό βρέθηκε στα βουνά.

Έζησε σε μια εποχή όπου ένα ποίημα μπορούσε να γίνει τραγούδι ενός ολόκληρου λαού.

Και γι’ αυτό το «Στ’ άρματα» δεν έμεινε στο χαρτί.

Από την Ιθάκη μέχρι τη Ρούμελη, από τη δημοσιογραφική πένα μέχρι τον παράνομο τύπο, από τη φυλακή μέχρι το τραγούδι, η ζωή του υπήρξε μια διαρκής διαδρομή προς την ελευθερία.

Μια Οδύσσεια χωρίς επιστροφή στο νησί.

Αλλά με έναν βαθύτερο νόστο:

την επιστροφή του ανθρώπου στις αξίες που επέλεξε να υπηρετήσει.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο αληθινή Ιθάκη του Νίκου Καρβούνη.

Η Ιθάκη του Πασχαλίδη και η Ιθάκη του Καβάφη: δύο ταξίδια προς τον ίδιο εσωτερικό προορισμό.

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος…»

Με αυτούς τους στίχους ο Κωνσταντίνος Καβάφης δεν μιλά μόνο για τον νόστο του Οδυσσέα. Μιλά για κάθε άνθρωπο που ξεκινά ένα ταξίδι αναζήτησης, έχοντας μπροστά του έναν σκοπό, μια επιθυμία, ένα όνειρο. Η Ιθάκη γίνεται σύμβολο του προορισμού, αλλά ο ποιητής μας υπενθυμίζει πως η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στην άφιξη· βρίσκεται στη διαδρομή.

Η ζωή δεν είναι μια ευθεία πορεία προς έναν τελικό σταθμό. Είναι ένας ωκεανός εμπειριών, συναντήσεων, απωλειών και ανακαλύψεων. Οι «Λαιστρυγόνες» και οι «Κύκλωπες» δεν είναι μόνο εξωτερικοί εχθροί· είναι οι φόβοι, οι αυταπάτες και οι περιορισμοί που κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του. Ο Καβάφης όμως λέει πως δεν πρέπει να τους φοβόμαστε, γιατί συχνά το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν βρίσκεται στον κόσμο αλλά στην ψυχή μας.

Η Ιθάκη δεν είναι απλώς ένας τόπος. Είναι η προσδοκία που δίνει νόημα στην πορεία. Χωρίς στόχους, χωρίς όνειρα, ο άνθρωπος κινδυνεύει να περιπλανιέται χωρίς πυξίδα. Όμως, αν η επιθυμία για την Ιθάκη γίνει μόνο αγωνία για την κατάκτηση, τότε χάνεται η ουσία. Ο ταξιδιώτης πρέπει να μάθει να απολαμβάνει τα λιμάνια που συναντά, τα αρώματα, τις γνώσεις, τους ανθρώπους.

«Κι αν πτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.»

Ο στίχος αυτός κρύβει μια βαθιά φιλοσοφική αλήθεια: ο τελικός απολογισμός της ζωής δεν μετριέται από το πόσο μεγάλο ήταν το έπαθλο, αλλά από το πόσο πλούσιος έγινε ο άνθρωπος μέσα από την πορεία του. Η Ιθάκη μπορεί να είναι μικρή, γιατί το μεγάλο ταξίδι έχει ήδη συντελεστεί μέσα μας.

Ο Καβάφης μετατρέπει τον μύθο του Οδυσσέα σε μια υπαρξιακή παραβολή. Δεν μας καλεί να φτάσουμε γρήγορα στον προορισμό, αλλά να γίνουμε άξιοι του ταξιδιού. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που κατακτά· είναι κυρίως αυτό που γίνεται καθώς αναζητά.

Και ίσως η μεγαλύτερη σοφία της «Ιθάκης» είναι πως κάθε τέλος κρύβει μια νέα αρχή. Όταν φτάσουμε στον προορισμό μας, αυτό που πραγματικά έχουμε κερδίσει δεν είναι ο τόπος που αναζητούσαμε, αλλά ο άνθρωπος που δημιουργήθηκε στον δρόμο προς αυτόν.

Η «Ιθάκη» του Μίλτου Πασχαλίδη συνομιλεί με την εμβληματική «Ιθάκη» του Κωνσταντίνου Καβάφη, όχι ως αντιγραφή ενός μύθου, αλλά ως μια νέα ανάγνωση της ίδιας μεγάλης ανθρώπινης αγωνίας: της αναζήτησης νοήματος μέσα στον χρόνο.

Στον Καβάφη, η Ιθάκη είναι η αφορμή για να ξεκινήσει ο άνθρωπος το ταξίδι. Ο ποιητής δεν ενδιαφέρεται τόσο για την άφιξη, όσο για όσα θα αποκτήσει ο ταξιδιώτης στη διαδρομή.

Η Ιθάκη είναι ένας στόχος που δίνει κατεύθυνση, αλλά η πραγματική αξία βρίσκεται στις εμπειρίες, στις γνώσεις και στις συναντήσεις που γεμίζουν το ταξίδι.

Στον Πασχαλίδη, η ίδια εικόνα αποκτά έναν πιο προσωπικό και βιωματικό χαρακτήρα. Η Ιθάκη δεν είναι μόνο ένας προορισμός που περιμένει τον ταξιδιώτη· είναι οι αναμνήσεις του, οι άνθρωποι που αγάπησε, οι απώλειες που τον σημάδεψαν και οι στιγμές που τον διαμόρφωσαν. Είναι περισσότερο μια εσωτερική επιστροφή παρά μια εξωτερική άφιξη.

Ο Καβάφης βλέπει το ταξίδι ως διαδικασία ωρίμανσης. Ο Πασχαλίδης φωτίζει περισσότερο το συναισθηματικό βάρος αυτής της πορείας. Στον πρώτο, ο άνθρωπος πλουτίζει από τη γνώση του κόσμου. Στον δεύτερο, πλουτίζει από τα ίχνη που αφήνει ο κόσμος μέσα του.

Κοινός πυρήνας και των δύο έργων είναι η άρνηση της εύκολης λύσης. Η Ιθάκη δεν χαρίζει την ευτυχία επειδή κατακτήθηκε. Η αξία της βρίσκεται στο ότι υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η αναζήτηση. Αν δεν υπήρχε ο προορισμός, ίσως να μην υπήρχε ούτε το ταξίδι.

Η μεγάλη φιλοσοφική συγγένεια ανάμεσα στον Καβάφη και τον Πασχαλίδη είναι πως και οι δύο μας λένε ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται τη διαδρομή. Οι δυσκολίες, οι απογοητεύσεις και οι απώλειες δεν ακυρώνουν το ταξίδι· το κάνουν ανθρώπινο.

Τελικά, η Ιθάκη δεν είναι ένας τόπος στον χάρτη. Είναι μια κατάσταση ύπαρξης.

Ο Καβάφης μας λέει: να αγαπήσουμε τον δρόμο προς την Ιθάκη.

Ο Πασχαλίδης μας θυμίζει: να μην ξεχάσουμε ποτέ τι αφήσαμε και τι γίναμε στον δρόμο.

Και οι δύο, με διαφορετική γλώσσα, μιλούν για την ίδια αλήθεια: η ζωή δεν είναι η στιγμή της άφιξης· είναι το ταξίδι που μας μεταμορφώνει.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει...

"Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος

για τα ωραία και μεγάλα έργα

η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα

ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται·

να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,

και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.

Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις

(η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),

και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,

και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,

και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία

αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.

Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει·

τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,

τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα Εύγε·

την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.

Αυτά πού θα σ' τα δώσει ο Αρταξέρξης,

αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·

και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις."

Κ.Π. Καβάφης, "Η σατραπεία".

 

Πώς έγινε με τούτο τον αιώνα και γύρισε καπάκι η ζωή, πώς το ’φεραν η μοίρα και τα χρόνια, να μην ακούσεις έναν ποιητή...

 

"Στρατηγέ, το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα.

Θερίζει δάση ολόκληρα κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει.

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:

Χρειάζεται οδηγό.

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.

Πετάει πιο γρήγορα απ' τον άνεμο κι απ' τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ.

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:

Χρειάζεται πιλότο.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ.

Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:

Ξέρει να σκέφτεται."

«Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου», Μπέρτολτ Μπρεχτ.

"Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές

τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

σου μάθαινε το αύριο και το χτες

μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη

με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ’ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία

που στράγγιξες χαμένα μια γενιά

καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία

και να ’σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά

κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία

και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή

στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι

τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή

και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει

και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι

τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά

κι απ’ το παλιό μαρτύριο να ’χει μείνει

ένα σκυλί τη νύχτα που διψά

γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη

παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια

θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή

πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το ’φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά

ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά

μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες

και ξημερώνοντας μέρα κακή

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες

με πήραν και με βάλαν σε κλουβί

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες

παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια

κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής

περνούσα τα δικά σου δικαστήρια

αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις

να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια

και σαν κακούργο να με τιμωρείς."

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος-Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.

«Δεν είσαι πια εκεί όπου ήσουν, αλλά είσαι παντού όπου βρίσκομαι».

 

Υπάρχουν άνθρωποι, στιγμές και παρουσίες που δεν περιορίζονται ποτέ σε έναν τόπο. Δεν χρειάζονται τη φυσική εγγύτητα για να υπάρχουν. Μένουν μέσα μας σαν μια αόρατη δύναμη που συνοδεύει τα βήματά μας, σαν μια σκέψη που επιστρέφει χωρίς να την καλέσουμε, σαν μια φωνή που συνεχίζει να συνομιλεί μαζί μας μέσα στη σιωπή.

Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο σε όσα αγγίζει. Ζει και σε όσα αισθάνεται. Σε μια μυρωδιά που ξυπνά μια ανάμνηση, σε ένα τραγούδι που φέρνει πίσω μια εποχή, σε ένα βλέμμα που μας θυμίζει μια παλιά συζήτηση. Υπάρχουν παρουσίες που ξεπερνούν την απόσταση, γιατί έχουν γίνει μέρος του δικού μας εσωτερικού κόσμου.

Αυτό είναι ίσως το μεγάλο μυστήριο των ανθρώπινων σχέσεων: κάποιοι άνθρωποι παύουν να βρίσκονται δίπλα μας, αλλά συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα μας. Δεν κατοικούν πια σε έναν συγκεκριμένο χώρο· κατοικούν στις σκέψεις μας, στις επιλογές μας, στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ, μέσα από την ποίησή του, μίλησε για αυτή τη βαθιά ανθρώπινη αλήθεια: πως η πραγματική παρουσία δεν μετριέται με την απόσταση. Εκεί που υπάρχει αγάπη, μνήμη και σύνδεση, ο άνθρωπος παραμένει παρών με έναν διαφορετικό τρόπο. "Tu n'es plus là où tu étais, mais tu es partout là où je suis": η φράση αυτή χρησιμοποιείται παγκοσμίως για να περιγράψει το παράδοξο του πένθους και της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου. Αν και συχνά συνδέεται γενικά με το έργο του "Οι Ρεμβασμοί" (Les Contemplations), η φιλοσοφία αυτή πηγάζει από τον βαθύτατο πόνο του ίδιου του Ουγκώ μετά τον τραγικό πνιγμό της αγαπημένης του κόρης, Λεοπολδίνης, το 1843- ένα γεγονός που σημάδεψε ανεξίτηλα τη ζωή και την ποίησή του. Ο Ουγκώ εκφράζει την ιδέα ότι όταν χάνουμε κάποιον, η σωματική του απουσία μετατρέπεται σε μια εσωτερική, πανταχού παρούσα συντροφιά. Το πρόσωπο που έφυγε δεν περιορίζεται πλέον σε έναν φυσικό χώρο, αλλά ζει μέσα στις αναμνήσεις, στις σκέψεις και στην καθημερινότητα αυτού που μένει πίσω.

Γιατί τελικά οι πιο σημαντικές παρουσίες στη ζωή μας δεν είναι πάντα εκείνες που βρίσκονται κοντά μας. Είναι εκείνες που έχουν αφήσει ένα αποτύπωμα στην ψυχή μας. Είναι οι άνθρωποι και οι στιγμές που έγιναν μέρος της ιστορίας μας και συνεχίζουν να φωτίζουν τον δρόμο μας, ακόμη κι όταν δεν τους αναζητούμε.

"Δεν είσαι πια εκεί όπου ήσουν. Είσαι όμως παντού όπου βρίσκομαι.": γιατί ό,τι αγαπήσαμε αληθινά δεν περιορίζεται ποτέ στον χώρο. Γίνεται κομμάτι της ύπαρξής μας.

Η σιωπηλή ηθική των πλασμάτων που δεν έχουν φωνή.

"Ποτέ δε θα πειράξω

τα ζώα τα καημένα,

μην τάχα σαν εμένα

κι εκείνα δεν πονούν;

Θα τα χαϊδεύω πάντα,

προστάτης τους θα γίνω.

Ποτέ δε θα τ' αφήνω

στους δρόμους να πεινούν.

Ακόμα κι όταν βλέπω

πως τα παιδεύουν άλλοι,

εγώ θα τρέχω πάλι

με θάρρος σταθερό,

θα προσπαθώ με χάδια

τον πόνο τους να γιάνω

κι ό,τι μπορώ θα κάνω

να τα παρηγορώ."

Ιωάννης Πολέμης, "Τα ζώα."

ΥΓ) Υπάρχουν στιγμές που η πιο καθαρή μορφή ανθρωπιάς δεν βρίσκεται στα μεγάλα λόγια, αλλά σε μια απλή πράξη φροντίδας. Ένα χέρι που χαϊδεύει ένα φοβισμένο ζώο, ένα μπολ νερό σε μια ζεστή μέρα, μια φωνή που υψώνεται απέναντι στην κακοποίηση. Εκεί κρίνεται η ποιότητα του ανθρώπου: στον τρόπο που συμπεριφέρεται σε εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Το ερώτημα του ποιητή «μην τάχα σαν εμένα κι εκείνα δεν πονούν;» είναι ίσως ένα από τα πιο βαθιά ερωτήματα της ηθικής. Γιατί ο πόνος δεν έχει ανθρώπινο προνόμιο. Δεν ανήκει μόνο σε εκείνον που μιλά, που κλαίει με λέξεις, που μπορεί να ζητήσει βοήθεια. Υπάρχει και στη σιωπή των ματιών ενός ζώου, στον φόβο ενός πλάσματος που εγκαταλείφθηκε, στην αγωνία μιας ζωής που ζητά μόνο λίγη ασφάλεια και στοργή.

Ο άνθρωπος συχνά θεωρεί τον εαυτό του κυρίαρχο της φύσης. Όμως η πραγματική ανωτερότητα δεν βρίσκεται στη δύναμη να επιβάλλεται, αλλά στην ικανότητα να προστατεύει. Η δύναμη χωρίς ευσπλαχνία γίνεται αλαζονεία. Η γνώση χωρίς ευθύνη γίνεται εκμετάλλευση. Ο πολιτισμός χωρίς σεβασμό στη ζωή παραμένει μια κενή λέξη.

Τα ζώα δεν ζητούν από εμάς μεγάλα πράγματα. Δεν ζητούν ανταλλάγματα, ούτε γνωρίζουν την έννοια της ιδιοτέλειας. Προσφέρουν συντροφιά, εμπιστοσύνη και μια αγάπη αθόρυβη, χωρίς όρους. Και ακριβώς γι’ αυτό η ευθύνη μας απέναντί τους είναι μεγαλύτερη. Όταν ένα πλάσμα εξαρτάται από τη δική μας καλοσύνη, η αδιαφορία μας γίνεται μια μορφή σκληρότητας.

Η προστασία των ζώων δεν είναι μια δευτερεύουσα ευαισθησία. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Μια κοινωνία που ανέχεται την κακοποίηση των αδύναμων, είτε αυτοί είναι άνθρωποι είτε ζώα, χάνει σταδιακά την ικανότητα να αισθάνεται. Αντίθετα, μια κοινωνία που μαθαίνει στα παιδιά της να αγαπούν και να προστατεύουν κάθε ζωντανό πλάσμα, καλλιεργεί πολίτες με ενσυναίσθηση και συνείδηση.

Ίσως η πιο μεγάλη μάθηση να βρίσκεται σε μια απλή πράξη: να σκύψουμε δίπλα σε μια ανήμπορη ζωή και να της δείξουμε ότι δεν είναι μόνη. Γιατί τελικά η ανθρωπιά δεν μετριέται από το πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε, αλλά από το πόσο χαμηλά μπορούμε να σκύψουμε για να βοηθήσουμε εκείνον που έχει ανάγκη.

Κώστας Κρυστάλλης: Ο Ποιητής του Βουνού και της Στάνης.

Υπάρχουν δημιουργοί που το πέρασμά τους από τον κόσμο είναι σύντομο σαν μια αστραπή, αλλά το αποτύπωμά τους μένει ανεξίτηλο. Ένας από αυτούς είναι ο Κώστας Κρυστάλλης (1868–1894). 

Αν και έζησε μόλις 26 χρόνια, κατάφερε να γίνει η πιο αυθεντική «φωνή» της ελληνικής υπαίθρου και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής.

Γεννημένος στο πανέμορφο Συρράκο της Ηπείρου, ο Κρυστάλλης μεγάλωσε μέσα στα άγρια τοπία, τους ήχους της φλογέρας και τις παραδόσεις του τόπου του. Η μοίρα του, όμως, άλλαξε βίαια στα 19 του χρόνια.

Η έκδοση του πατριωτικού του ποιήματος «Αι σκιαί του Άδου» προκάλεσε την οργή των τουρκικών αρχών κατοχής. Καταδικάστηκε ερήμην σε 25 χρόνια εξορίας και αναγκάστηκε να καταφύγει κρυφά στην Αθήνα το 1889 για να γλυτώσει τη σύλληψη.

Η πρωτεύουσα δεν του φέρθηκε με τρυφερότητα. Μακριά από τα αγαπημένα του βουνά, ο Κρυστάλλης έζησε μέσα στη φτώχεια και τις στερήσεις. Εργάστηκε σκληρά ως τυπογράφος, διορθωτής και υπάλληλος σιδηροδρόμων. Παρά την εξάντληση, το πάθος του για τη γραφή δεν έσβησε. Κλείνοντας τα μάτια, μεταφερόταν ξανά στην Ήπειρο, αποτυπώνοντας στο χαρτί τη ζωή των βοσκών, τα πανηγύρια, τους έρωτες και τους καημούς του χωριού. Η βαθιά επιθυμία του για ελευθερία και επιστροφή στα πάτρια εδάφη αποτυπώνεται συγκλονιστικά στο ποίημά του «Στο Σταυραετό»:

«...Μπεζέρισα να περπατώ στου κάμπου τα λιοβόρια.

Θέλω τ' αψήλου ν' ανεβώ· ν' αράξω θέλω, αϊτέ μου,

μες στην παλιά μου κατοικιά, στην πρώτη τη φωλιά μου,

θέλω ν' αράξω στα βουνά, θέλω να ζάω μ' εσένα.

Θέλω τ' ανήμερο καπρί, τ' αρκούδι, το πλατόνι,

καθημερνή μου κι ακριβή να τα 'χω συντροφιά μου.

Κάθε βραδούλα, κάθε αυγή, θέλω το κρύο τ' αγέρι

να 'ρχεται από την λαγκαδιά, σαν μάνα, σαν αδέρφι

να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και τ' ανοιχτά μου στήθη.

Θέλω η βρυσούλα, η ρεματιά, παλιές γλυκιές μου αγάπες

να μου προσφέρουν γιατρικό τ' αθάνατα νερά τους.

Θέλω του λόγκου τα πουλιά με τον κελαϊδισμό τους

να με κοιμίζουν το βραδύ, να με ξυπνούν το τάχυ.

Και θέλω να 'χω στρώμα μου να 'χω και σκέπασμά μου

το καλοκαίρι τα κλαδιά και τον χειμών' τα χιόνια.

Κλωνάρια απ' αγριοπρίναρα, φουρκάλες από ελάτια

θέλω να στρώνω στοιβανιές κι απάνου να πλαγιάζω,

ν' ακούω τον ήχο της βροχής και να γλυκοκοιμιέμαι.

Από ημερόδεντρον, αϊτέ, θέλω να τρώω βαλάνια,

θέλω να τρώω τυρί αλαφιού και γάλα απ' άγριο γίδι.

Θέλω ν' ακούω τριγύρω μου πεύκα κι οξιές να σκούζουν,

θέλω να περπατώ γκρεμούς, ραϊδιά, ψηλά στεφάνια,

θέλω κρεμάμενα νερά δεξιά ζερβιά να βλέπω.

Θέλω ν' ακούω τα νύχια σου να τα τροχάς στα βράχια,

ν' ακούω την άγρια σου κραυγή, τον ίσκιο σου να βλέπω.

Θέλω, μα δεν έχω φτερά, δεν έχω κλαπατάρια

και τυραννιέμαι και πονώ και σβηέμαι νύχτα μέρα.

Παρακαλώ σε, σταυραϊτέ, για χαμηλώσου ολίγο

και δώσ' μου τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,

πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάει ο κάμπος!»

Με συλλογές όπως τα «Αγροτικά» (1891) και «Ο τραγουδιστής του χωριού και της στάνης» (1893), ο Κρυστάλλης καθιερώθηκε ως ο κατεξοχήν «ειδυλλιακός» ποιητής. Η γλώσσα του, βαθιά επηρεασμένη από το δημοτικό τραγούδι, είναι γεμάτη ζωντάνια, εικόνες και αυθεντικότητα.

Παράλληλα, ο πόνος της ξενιτιάς και ο καημός του μακριά από την πατρίδα έγιναν κεντρικό θέμα στο έργο του, όπως βλέπουμε στο «Τραγούδι της ξενιτιάς»:

«Ξένος εδώ, ξένος εκεί, όπου κι αν πάω ξένος!

Καημός που με πλημμύρισε, φαρμάκι που με σφάζει...

Ανάθεμά σε, ξενιτιά, και σε και το ψωμί σου,

που το κερδίζω με δάκρυα, με στεναγμούς το τρώω...» 

Δεν έγραψε όμως μόνο ποίηση· τα διηγήματά του αποτελούν πολύτιμα λαογραφικά ντοκουμέντα για τα ήθη και τα έθιμα της εποχής.

Ποιητικές Συλλογές & Συνθέσεις:

«Αι σκιαί του Άδου» (1887): Το πρώτο του πατριωτικό-επικό ποίημα, γραμμένο σε καθαρεύουσα με αρχαΐζοντες τόνους, το οποίο προκάλεσε τη δίωξή του από τους Τούρκους.

«Ο καλόγηρος της Κλεισούρας του Μεσολογγίου» (1890): Έμμετρη ποιητική σύνθεση, εμπνευσμένη από την Ελληνική Επανάσταση.

«Αγροτικά» (1891): Η πρώτη μεγάλη στροφή του στη δημοτική γλώσσα και το δημοτικό τραγούδι. Η συλλογή αυτή βραβεύτηκε στον Φιλαδέλφειο Ποιητικό Διαγωνισμό.

«Ο τραγουδιστής του χωριού και της στάνης» (1893): Το ωριμότερο και πιο διάσημο ποιητικό του έργο, που τον καθιέρωσε ως τον κορυφαίο ποιητή της ελληνικής υπαίθρου.

«Ποιήματα» (1894): Συγκεντρωτική έκδοση των έργων του, που κυκλοφόρησε λίγο μετά τον θάνατό του.

Πεζογραφία & Διηγήματα:

Τα πεζογραφήματά του είναι κυρίως ηθογραφικά, επικεντρωμένα στη ζωή, τα βάσανα και τις παραδόσεις των ανθρώπων της Ηπείρου:

«Σκιαί του Σουλίου» 

«Ο Χαλκιάς»

«Το πανηγύρι της Καστρίτσας»

«Το ξύπνημα»

«Ηλιογέννητη»

«Αι απασχολήσεις του χωρικού»

«Ο γάμος της Μάρμως»

Λαογραφικές & Ιστορικές Μελέτες:

Ο Κρυστάλλης ασχολήθηκε συστηματικά με τη συλλογή λαογραφικού υλικού της Ηπείρου, δημοσιεύοντας μελέτες σε περιοδικά της εποχής (όπως η «Εβδομάς» και η «Εστία»):

«Οι Βλάχοι της Πίνδου»

«Ηπειρωτικαί αναμνήσεις»

«Το Συρράκον»

Δυστυχώς η εύθραυστη υγεία του δεν άντεξε τις κακουχίες της Αθήνας. Χτυπημένος από τη φυματίωση, επέστρεψε στην Άρτα, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 22 Απριλίου 1894.

Ο Κώστας Κρυστάλλης δεν πρόλαβε να δει την Ήπειρο ελεύθερη, ούτε να ζήσει τη δικαίωση του έργου του. Μας άφησε όμως μια σπουδαία παρακαταθήκη: μια ποίηση που μυρίζει θυμάρι, έλατο και καθαρό βουνίσιο αέρα.

«Ειρήνη».

 

«Ειρήνη»

Στον Κώστα Βάρναλη.

Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.

Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.

Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,

είναι η ειρήνη.

Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια

μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα

κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του

είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,

είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου

και μες στους λάκκους που 'σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα

και στις καρδιές που 'καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα

κ' οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο

ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,

είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι,

τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος,

τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,

και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός

γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,

είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως,

και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως

είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,

τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα

τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ' το σύγνεφο

όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο

είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε

δεν είναι μια μέρα που χάθηκε

μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι

κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος ύπνος

τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του

να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του χρόνου

είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού

είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.

Όταν λες: αδελφέ μου -όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε

όταν χτίζουμε και τραγουδάμε

είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά

κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,

τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού

το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος

είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων

είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου

είναι το χαμόγελο της μάνας.

Μονάχα αυτό.

Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Και τ' αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ' όλη τη γης

ένα όνομα μονάχα γράφουν:

Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου

το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον

φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα

είναι η ειρήνη.

Αδέρφια μου,

μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει

όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.

Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,

αυτό 'ναι η ειρήνη.

Γενάρης 1953

Γιάννης Ρίτσος.

Από τη συλλογή "Αγρύπνια" (1941-1953).

Σούσουρο.

 

Το σούσουρο των ανθρώπων είναι άνεμος που περνά·

το τραγούδι της καρδιάς, όμως, είναι μελωδία που μένει.

Γιατί όποιος φοβάται τα λόγια του κόσμου, χάνει τη δική του φωνή.

Κι όποιος τρέμει τα σούσουρα του κόσμου, ξεχνά να ακούσει τη δική του μελωδία.

Και η ζωή δεν γράφεται με τους ψιθύρους των άλλων, αλλά με το τραγούδι που τολμάς να ακούσεις μέσα σου και να τραγουδήσεις εσύ. 

Όταν ο Ελύτης συνάντησε τον Καβάφη.

Δεν συναντήθηκαν ποτέ. Κι όμως, στην ελληνική γλώσσα συναντιούνται κάθε φορά που ένας άνθρωπος κοιτάζει ταυτόχρονα το φως και τη σκιά.

Ο Ελύτης έφτασε κρατώντας ένα κοχύλι. Ο Καβάφης ένα παλιό χειρόγραφο. Ο πρώτος μιλούσε για το Αιγαίο που γεννά την ελευθερία· ο δεύτερος για την Αλεξάνδρεια που γεννά τη μνήμη. Ο ένας ύψωνε το βλέμμα προς τον ήλιο, ο άλλος το βύθιζε στους διαδρόμους της Ιστορίας.

«Το φως», είπε ο Ελύτης.

«Ο χρόνος», απάντησε ο Καβάφης.

Κανείς τους δεν είχε άδικο.

Γιατί το φως χωρίς μνήμη γίνεται τύφλωση, όπως και η μνήμη χωρίς φως γίνεται σκοτεινό μουσείο. Ανάμεσά τους απλώθηκε η ελληνική γλώσσα, όχι ως γέφυρα αλλά ως θάλασσα. Εκεί όπου κάθε λέξη μπορεί να είναι ταυτόχρονα κύμα και ερείπιο, άνοιξη και παρακμή, ελπίδα και ειρωνεία.

Στο τέλος δεν χρειάστηκε να συμφωνήσουν. Ο Ελύτης άφησε το κοχύλι πάνω στο τραπέζι. Ο Καβάφης ακούμπησε δίπλα του το χειρόγραφο. Και τότε ακούστηκε ο ίδιος ψίθυρος: πως η ποίηση δεν σώζει τον κόσμο· σώζει όμως τη δυνατότητα του ανθρώπου να τον αντικρίζει με αλήθεια.

Ίσως αυτή να ήταν η μοναδική συνάντηση που άξιζε να συμβεί.

Για την ώρα, δε μπορώ να σε ξαναδώ, γιατί δεν θα μπορέσω να σε ξαναφήσω...

Η φράση «Δεν μπορώ να σε ξαναδώ γιατί δεν θα μπορέσω να σε ξαναφήσω» δεν είναι στίχος, αλλά επιστολική ρωγμή: μια στιγμή όπου η γλώσσα δεν στολίζει το συναίσθημα, αλλά το εκθέτει γυμνό. Αποδίδεται στον Γιώργο Σεφέρη και προέρχεται από την ερωτική του αλληλογραφία προς τη Μαρώ, την γυναίκα του, εκεί όπου ο ιδιωτικός λόγος γίνεται σχεδόν άθελά του ποιητικός.

«Σου είπα ένα σωρό πράγματα… αλλά εκείνο που ήθελα να πω και με έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…»

«...Για την ώρα, δε μπορώ να σε ξαναδώ, γιατί δεν θα μπορέσω να σε ξαναφήσω. Αγάπη μου, αν σου ζητώ κάτι αυτή τη στιγμή είναι να με βοηθήσεις. Άφησέ με να σε φιλήσω. Σ’ αγαπώ… και τίποτα δε μπορεί να σταματήσει αυτή την αγάπη εκτός από σένα, και πάλι είναι ζήτημα...»

«...Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα μπορούσα ν’ αγαπήσω έτσι… Όλοι οι άλλοι μου δρόμοι έξω απ’ αυτόν τον πόνο είναι κομμένοι.»

Το βάρος της φράσης δεν βρίσκεται στην άρνηση της συνάντησης, αλλά στη βεβαιότητα της συνέπειάς της: ότι η επαφή δεν είναι ουδέτερη, αλλά δεσμός που δεν λύνεται εύκολα. Δεν πρόκειται για απόσταση από τον άλλον, αλλά για φόβο απέναντι στη μεταμόρφωση που προκαλεί η εγγύτητα.

Διαβασμένη φροϋδικά, η φράση εκφράζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία και στην απώθησή της: το "Εγώ" που προσπαθεί να διατηρήσει έλεγχο, και τη λίμπιντο που, μόλις ενεργοποιηθεί, δεν υπακούει πια σε αποχωρισμούς. Έτσι, το «δεν μπορώ να σε δω» γίνεται άμυνα απέναντι σε μια πιθανή απώλεια κυριαρχίας πάνω στο ίδιο το συναίσθημα.

Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι μια ιστορία έρωτα, αλλά η στιγμή που η επιθυμία αναγνωρίζει ότι δεν είναι αναστρέψιμη. Και γι’ αυτό επιλέγει τη σιωπή πριν από την επιστροφή.

Το Καθήκον να Χτίζουμε στην Άμμο.

Από τον Μπόρχες στον Θηβαίο: Το Καθήκον να Χτίζουμε στην Άμμο.

Υπάρχουν κάποιοι στίχοι που, όταν τους ακούς για πρώτη φορά, νιώθεις ένα ξαφνικό σφίξιμο στο στομάχι. Μια αλήθεια τόσο γυμνή και ταυτόχρονα τόσο λυτρωτική, που σε αναγκάζει να σταματήσεις ό,τι κάνεις και απλώς να ακούσεις.

«Τίποτα δε χτίζεται πάνω στην πέτρα, όλα πάνω στην άμμο χτίζονται.

Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο, σαν να ήταν η άμμος πέτρα».

Αυτές οι λέξεις σφράγισαν μια ολόκληρη γενιά στην ελληνική μουσική σκηνή. Πίσω από το εμβληματικό τραγούδι «Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου» του Θηβαίου βρίσκεται το έργο ενός από τους σπουδαιότερους λογοτέχνες του 20ού αιώνα, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Μπόρχες.

Το 1969, ο τυφλός πλέον Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες (Jorge Luis Borges) εκδίδει την ποιητική συλλογή «Elogio de la Sombra» («Εγκώμιο του σκότους»). Μέσα σε αυτήν βρίσκεται το ποίημα «Fragmentos de un Evangelio Apócrifo» («Αποσπάσματα ενός απόκρυφου Ευαγγελίου»).

Γραμμένο σε μορφή βιβλικών εδαφίων, το ποίημα ανατρέπει με απόλυτα φιλοσοφικό, γήινο και στωικό τρόπο τα παραδοσιακά κηρύγματα της "Επί του Όρους Ομιλίας". Ο Μπόρχες δεν μιλά για μια μεταθανάτια δικαίωση, αλλά για την ανθρώπινη φύση, τα λάθη, τη συγχώρεση και τη ματαιότητα.

Στο τέλος του ποιήματος, ο Μπόρχες γράφει το συγκλονιστικό:

«Nada se edifica sobre la piedra, todo sobre la arena, pero nuestro deber es edificar como si fuera piedra la arena...» (Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα, όλα πάνω στην άμμο, αλλά το καθήκον μας είναι να χτίζουμε σαν η άμμος να ήταν πέτρα).

Το μουσικό χτίσιμο του Θηβαίου.

Το 1996, ένα νέο συγκρότημα, οι Συνήθεις Ύποπτοι, με τη φωνή και τη μουσική του Χρήστου Θηβαίου, κυκλοφορεί τον δίσκο-σταθμό «Μέρες Αδέσποτες». Ανάμεσα στα κομμάτια ξεχωρίζει μια μελαγχολική, ηλεκτρισμένη μπαλάντα με τον τίτλο «Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου».

Ο Θηβαίος παίρνει τους στίχους του Μπόρχες, τους αποδίδει ελεύθερα στα ελληνικά και τους ντύνει με μια μουσική που ξεκινά από έναν εσωτερικό ψίθυρο και καταλήγει σε ένα ξέσπασμα ηλεκτρικής κιθάρας.

Οι στίχοι του τραγουδιού συμπυκνώνουν τη φιλοσοφία του ποιήματος:

"Μακάριος αυτός που δεν επιμένει να έχει δίκιο

γιατί κανένας δεν έχει δίκιο, ή όλοι έχουν.

Μακάριος αυτός που συγχωρεί τους άλλους

και αυτός που συγχωρεί τον εαυτό του.

Μην υπερεκτιμάτε τη λατρεία της αλήθειας

δεν υπάρχει άνθρωπος που στο τέλος της ημέρας

να μην έχει πει, δικαίως, πολλά ψέματα.

Το να κάνεις καλό στον εχθρό σου

μπορεί να είναι έργο δικαιοσύνης και δεν είναι δύσκολο.

Το να τον αγαπάς είναι έργο αγγέλων, όχι ανθρώπων.

Τίποτα δε χτίζεται πάνω στην πέτρα,

όλα πάνω στην άμμο χτίζονται.

Μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο,

σαν να ήταν η άμμος πέτρα."

Γιατί επιμένουμε να χτίζουμε;

Η βιβλική παραβολή λέει πως ο ανόητος άνθρωπος χτίζει το σπίτι του στην άμμο και ο άνεμος το παρασύρει, ενώ ο σοφός επιλέγει την πέτρα. Ο Μπόρχες και ο Θηβαίος έρχονται να ανατρέψουν αυτή τη βεβαιότητα. Στην πραγματική ζωή, τίποτα δεν είναι μόνιμο. Οι σχέσεις, οι έρωτες, οι καριέρες, οι ίδιες οι ζωές μας είναι εφήμερες, φτιαγμένες από άμμο. Η «πέτρα» των απόλυτων βεβαιοτήτων είναι μια ψευδαίσθηση.

Όμως, η ομορφιά της ανθρώπινης ύπαρξης κρύβεται ακριβώς σε αυτή την παραδοχή. Αν και ξέρουμε ότι η άμμος μετακινείται, αν και ξέρουμε ότι όλα κάποια στιγμή θα χαθούν, έχουμε καθήκον να χτίζουμε με όλο μας το είναι. Να αγαπάμε, να δημιουργούμε και να προσπαθούμε, σαν η στιγμή αυτή να ήταν αιώνια. Σαν η άμμος να ήταν πέτρα.

Ωχρή κυανή κουκκίδα.

 

Η Ωχρή Κυανή Κουκκίδα: Το Μάθημα Ταπεινότητας του Καρλ Σάγκαν από το Αχανές Διάστημα. 

Στις 14 Φεβρουαρίου 1990, μια ανθρώπινη διαστημική μηχανή που βρισκόταν στα πρόθυρα της εξόδου από το ηλιακό μας σύστημα, γύρισε για μια τελευταία φορά το βλέμμα της προς το σπίτι. Σε απόσταση 6 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων, το διαστημικό σκάφος Voyager 1 τράβηξε μια φωτογραφία που θα άλλαζε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στο σύμπαν. Αυτή η εικόνα, γνωστή ως «Ωχρή Μπλε Κουκκίδα» (Pale Blue Dot), έγινε το θεμέλιο για το ομώνυμο, εμβληματικό βιβλίο του Αμερικανού αστροφυσικού Καρλ Σάγκαν (Carl Sagan) το 1994.

Η Ιστορία Πίσω από το Κλικ: Το Πείσμα του Σάγκαν.

Η διάσημη φωτογραφία δεν ήταν στα αρχικά σχέδια της NASA. Καθώς η κύρια αποστολή του Βόγιατζερ 1 είχε ολοκληρωθεί, οι επιστήμονες σκόπευαν να απενεργοποιήσουν τις κάμερες για να εξοικονομήσουν ενέργεια.

Το Βόγιατζερ 1 εκτοξεύθηκε από τη ΝΑΣΑ τον Σεπτέμβριο του 1977, με αποστολή τη μελέτη του εξωτερικού Ηλιακού Συστήματος και αργότερα του εξωτερικού διαστήματος. Μετά την εξερεύνηση του Δία το 1979 και την εξερεύνηση του Κρόνου το 1980, ανακοινώθηκε πως η κύρια αποστολή του είχε εκπληρωθεί επιτυχώς.

Το όχημα εξακολουθούσε να ταξιδεύει με ταχύτητα 64,374 km/h (40,000 mph), και καθώς κατευθυνόταν με πορεία εκτός του Ηλιακού Συστήματος ο Καρλ Σάγκαν πρότεινε τη λήψη της φωτογραφίας, εξηγώντας πως η φωτογραφία αυτή θα ήταν άνευ επιστημονικής σημασίας, αλλά θα είχε μεγάλη συμβολική αξία ως προς την προσέγγιση της κατανόησης σχετικά με την τοποθεσία της Γης στο Σύμπαν.

Αν και η πρόταση βρήκε θετική αποδοχή από αρκετό από το προσωπικό της αποστολής Βόγιατζερ στη ΝΑΣΑ, εκδηλώθηκαν ανησυχίες πως η λήψη φωτογραφίας της Γης ενώ η συσκευή βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον Ήλιο θα μπορούσε να προκαλέσει ανεπανόρθωτη φθορά στα οπτικά συστήματα της διαστημοσυσκευής. Η ιδέα τελικά τέθηκε σε εφαρμογή το 1989, και μετά από διάφορες καθυστερήσεις λόγω των απαιτούμενων ρυθμίσεων στη διαστημοσυσκευή αλλά και γραφειοκρατικών διαδικασιών στη ΝΑΣΑ, η φωτογραφία λήφθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1990 μετά από προσωπική παρέμβαση του τότε διευθυντή της ΝΑΣΑ, Ρίτσαρντ Τρούλυ. Μετά τη λήψη της φωτογραφίας, το Βόγιατζερ 1 απενεργοποίησε τις κάμερες του, καθώς δεν αναμενόταν να περάσει από άλλες περιοχές όπου θα χρειαστεί φωτογράφιση, ενώ η ενέργεια που δεν θα χρησιμοποιούνταν πλέον από τα οπτικά όργανα του θα κατανέμονταν στα υπόλοιπα συστήματα του.

Μετά τη λήψη της φωτογραφίας στις 14 Φεβρουαρίου 1990, αυτή αποθηκεύθηκε στη μαγνητική ταινία που χρησιμοποιούσε ως μέσο αποθήκευσης το όχημα. Η εκπομπή των δεδομένων προς τη Γη καθυστέρησε καθώς δόθηκε προτεραιότητα σε εκπομπές άλλων αποστολών, αυτή όμως ξεκίνησε στα τέλη Μαρτίου με αρχές Μαΐου και το Βόγιατζερ 1 εξέπεμψε 60 εικόνες πίσω στη Γη με τα ραδιοσήματα που περιείχαν τα δεδομένα να ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός για σχεδόν 5,5 ώρες μέχρι να φτάσουν τον στόχο τους.

Όταν τα δεδομένα της φωτογραφίας έφτασαν στη Γη, πολλοί δυσκολεύτηκαν να βρουν τον πλανήτη μας μέσα στο κάδρο. Η Γη καταλαμβάνει μόλις 0,12 εικονοστοιχεία (pixel) από τα 640.000 διαφορετικά εικονοστοιχεία που απαρτίζουν τη φωτογραφία.

Αυτό που κάνει τη φωτογραφία ακόμα πιο υποβλητική είναι οι κάθετες, φωτεινές ακτίνες που διαπερνούν το σκοτάδι. Αυτές οι δέσμες φωτός δεν είναι πραγματικές· είναι μια οφθαλμαπάτη της κάμερας, ένα φαινόμενο διάχυσης (lens flare) που προκλήθηκε επειδή το ηλιακό φως αντανακλάστηκε στα οπτικά μέρη της κάμερας του Voyager.

Από μια σπάνια, σχεδόν ποιητική σύμπτωση, η μικροσκοπική Γη έτυχε να βρίσκεται ακριβώς μέσα στο κέντρο μιας από αυτές τις ηλιαχτίδες, κάνοντάς την να μοιάζει με έναν προστατευμένο, αλλά απίστευτα ευάλωτο κόκκο σκόνης που αιωρείται στο απέραντο κενό.

Τέσσερα χρόνια μετά τη λήψη, το 1994, ο Σάγκαν εξέδωσε το ομώνυμο βιβλίο του, εμπνευσμένος από αυτό το μοναδικό pixel. Τα λόγια του, με τα οποία περιέγραψε τη φωτογραφία, παραμένουν μια από τις πιο συγκινητικές εκκλησεις  προς την Ανθρωπότητα για αυτογνωσία:

"Κοίτα ξανά αυτή την κουκκίδα. Εδώ είμαστε. Αυτό είναι το σπίτι μας. Εμείς είμαστε.

Πάνω της, όλοι όσοι αγαπάς, όλοι όσοι γνωρίζεις, όλοι όσοι έχεις ποτέ ακούσει, κάθε άνθρωπος που υπήρξε ποτέ, έζησε τη ζωή του.

Το άθροισμα της χαράς και της οδύνης μας· χιλιάδες βέβαιες θρησκείες, ιδεολογίες και οικονομικά δόγματα· κάθε κυνηγός και τροφοσυλλέκτης· κάθε ήρωας και δειλός· κάθε δημιουργός και καταστροφέας πολιτισμών· κάθε βασιλιάς και κάθε χωρικός· κάθε νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι, κάθε μητέρα και πατέρας, κάθε ελπιδοφόρο παιδί, εφευρέτης και εξερευνητής· κάθε δάσκαλος ηθικής, κάθε διεφθαρμένος πολιτικός, κάθε «σούπερ σταρ», κάθε «υπέρτατος ηγέτης», κάθε άγιος και αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας έζησε εκεί - πάνω σε έναν κόκκο σκόνης αιωρούμενο μέσα σε μια ηλιαχτίδα.

Η Γη είναι μια πολύ μικρή σκηνή μέσα σε μια απέραντη κοσμική αρένα. Σκέψου τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν από όλους εκείνους τους στρατηγούς και αυτοκράτορες, ώστε, μέσα στη δόξα και τον θρίαμβο, να γίνουν στιγμιαίοι κυρίαρχοι ενός κλάσματος μιας κουκκίδας. Σκέψου τις ατελείωτες ωμότητες που διέπραξαν οι κάτοικοι μιας γωνιάς αυτού του εικονοστοιχείου πάνω στους σχεδόν αδιάκριτους κατοίκους μιας άλλης γωνιάς· πόσο συχνές είναι οι παρεξηγήσεις τους, πόσο πρόθυμοι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον, πόσο ένθερμα είναι τα μίση τους.

Οι πόζες μας, η φανταστική μας αυτοσημαντικότητα, η ψευδαίσθηση ότι έχουμε κάποια προνομιακή θέση στο Σύμπαν, διαψεύδονται από αυτό το σημείο του ωχρού φωτός. Ο πλανήτης μας είναι μια μοναχική κηλίδα μέσα στο μεγάλο περιβάλλον κοσμικό σκοτάδι. Στην αφάνεια αυτή, μέσα σε αυτή την απεραντοσύνη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι θα έρθει βοήθεια από αλλού για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.

Η Γη είναι ο μόνος κόσμος που είναι γνωστό μέχρι τώρα ότι φιλοξενεί ζωή. Δεν υπάρχει άλλος τόπος, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, στον οποίο το είδος μας να μπορεί να μεταναστεύσει. Επίσκεψη, ναι. Εγκατάσταση, όχι ακόμη. Είτε μας αρέσει είτε όχι, προς το παρόν η Γη είναι το μέρος όπου δίνουμε τη μάχη μας για ύπαρξη.

Έχει ειπωθεί ότι η αστρονομία είναι μια ταπεινωτική και διαμορφωτική εμπειρία χαρακτήρα. Ίσως δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της ματαιότητας των ανθρώπινων αυταπατών από αυτή τη μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για μένα, υπογραμμίζει την ευθύνη μας να φερόμαστε πιο τρυφερά ο ένας στον άλλον και να προστατεύουμε και να αγαπάμε την ωχρή γαλάζια κουκκίδα, το μόνο σπίτι που έχουμε ποτέ γνωρίσει."

Το μέλι των σύκων.

 

Οι παλιοί έλεγαν πως, όταν το καλοκαίρι ωριμάσει πραγματικά, τα σύκα αρχίζουν να στάζουν "μέλι". Δεν εννοούσαν το μέλι που γεννιέται στις κυψέλες. Εννοούσαν εκείνη τη χρυσαφένια σταγόνα που εμφανίζεται στον ώριμο καρπό, τόσο γλυκιά ώστε μόνο η λέξη «μέλι» μπορούσε να την περιγράψει.

Η λαϊκή σοφία δεν ενδιαφερόταν να διαχωρίσει τη βοτανική από την ποίηση. Ήξερε ότι η αλήθεια έχει περισσότερες από μία γλώσσες. Η επιστήμη θα πει πως είναι συμπυκνωμένος χυμός του σύκου. Ο γεωργός θα πει πως «η συκιά μέλωσε». Και οι δύο έχουν δίκιο· απλώς κοιτούν το ίδιο θαύμα από διαφορετική πλευρά.

Η συκιά είναι από τα αρχαιότερα δέντρα της ελληνικής γης. Μεγαλώνει σε ξερολιθιές, δίπλα σε πηγάδια, στις άκρες των χωραφιών, χωρίς να ζητά πολλά. Κι όμως, κάθε καλοκαίρι ανταποδίδει με καρπούς που μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τον ήλιο. Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι πίστεψαν πως κάποια στιγμή ο ήλιος γίνεται γεύση.

Σήμερα μετράμε τα σάκχαρα, αναλύουμε τους χυμούς και εξηγούμε κάθε φυσικό φαινόμενο. Κι όμως, κάτι χάνεται όταν πάψει να μας συγκινεί η φράση «το σύκο στάζει μέλι». Δεν είναι άγνοια· είναι ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπεις τον κόσμο, όπου η ακρίβεια δεν αποκλείει τον συμβολισμό.

Ίσως αυτό να μας διδάσκει η συκιά. Υπάρχουν αλήθειες που αποδεικνύονται και άλλες που γεύονται. Το μέλι των σύκων ανήκει στις δεύτερες. Δεν το φυλάς σε βάζο όπως αυτό των μελισσών, ούτε το τρυγάς με καπνό από τις κυψέλες. Το βρίσκεις ένα ζεστό απόγευμα του καλοκαιριού, όταν ανοίγεις έναν ώριμο καρπό και νιώθεις πως όλο το καλοκαίρι συμπυκνώθηκε σε μία μόνο σταγόνα. Και τότε καταλαβαίνεις γιατί οι πρόγονοί μας δεν δίστασαν να την ονομάσουν "μέλι". Γιατί μερικές φορές η ποίηση είναι ο πιο ακριβής τρόπος να περιγράψεις την πραγματικότητα.

Το φως που καίει.

«Το φως που καίει» του Κώστα Βάρναλη είναι ένα από τα πιο αιχμηρά ποιητικά έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, γιατί δεν υμνεί το φως ως καθαρότητα, αλλά το απογυμνώνει από την αθωότητά του.

Εκεί, το φως δεν είναι σωτηρία. Είναι αποκάλυψη που καίει, γνώση που πονά, αλήθεια που δεν παρηγορεί. Ο Βάρναλης αντιστρέφει την παραδοσιακή εικόνα: δεν υπάρχει εξιδανίκευση, αλλά σύγκρουση με τον κόσμο όπως είναι -κοινωνικό, άνισο, σκληρό.

Στο έργο αυτό, η ποίηση γίνεται σχεδόν πολιτική πράξη. Ο άνθρωπος δεν παρουσιάζεται ως αγνός φορέας υψηλών ιδεών, αλλά ως ον μέσα στην ιστορία, μέσα στην ανάγκη, μέσα στην αδικία. Το «φως» δεν ανυψώνει· αποκαλύπτει τα τραύματα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα υπάρχει κάτι παράδοξα λυτρωτικό: η άρνηση της ψευδαίσθησης. Γιατί μόνο όταν το φως καίει, παύει να κρύβει. Και τότε ο άνθρωπος, ακόμη κι αν πληγώνεται, βλέπει καθαρά.

Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Βάρναλης: «να καίει το φως, να καίει».

Πανσέληνος.

 

"Απόψε η νύχτα δεν φορεί σκοτάδι·

φορεί έναν ολόλευκο κύκλο,

σαν μνήμη που αρνήθηκε να ξεθωριάσει.

Η θάλασσα κρατά το φεγγάρι

με τα δυο της χέρια,

κι εκείνο σπάει σε χίλιες ασημένιες λέξεις,

που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει ολόκληρες.

Τα δέντρα σωπαίνουν.

Ξέρουν πως υπάρχουν νύχτες

που ακόμη και ο άνεμος

οφείλει να μιλά ψιθυριστά.

Η πανσέληνος δεν φωτίζει μόνο τον κόσμο·

φωτίζει όσα κρύψαμε μέσα μας,

τις παλιές υποσχέσεις,

τις σιωπές που άνθισαν χωρίς φωνή,

τα όνειρα που έμαθαν να περιμένουν.

Κι όταν ξημερώσει,

θα φύγει αθόρυβα,

όπως φεύγουν όλα τα θαύματα:

χωρίς να ζητούν ευγνωμοσύνη,

αφήνοντας μόνο λίγο φως

στις άκρες της ψυχής."

Ο Φύλακας στη Σίκαλη.

«Ο Φύλακας στη Σίκαλη»: Το βιβλίο που αρνείται να μεγαλώσει.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου που ο κόσμος των ενηλίκων φαντάζει σαν μια καλοστημένη θεατρική παράσταση, γεμάτη συμβιβασμούς και υποκρισία. Αυτή ακριβώς την καθολική αίσθηση αποξένωσης αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο ο Τζ. Ντ. Σάλιντζερ στο αριστούργημά του, «Ο Φύλακας στη Σίκαλη» (The Catcher in the Rye, 1951). Αν και το βιβλίο γράφτηκε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, η φωνή του νεαρού πρωταγωνιστή παραμένει τρομακτικά επίκαιρη και συνεχίζει να συγκινεί τις νέες γενιές.

Η πλοκή: Μια περιπλάνηση στη μοναξιά της Νέας Υόρκης.

Η ιστορία ξεκινά με μια αποβολή. Ο 16χρονος Χόλντεν Κόλφιλντ διώχνεται από ένα ακόμα ακριβό ιδιωτικό σχολείο. Αντί όμως να επιστρέψει στο σπίτι του και να αντιμετωπίσει την οικογένειά του, αποφασίζει να «χαθεί» για λίγες ημέρες στη χριστουγεννιάτικη Νέα Υόρκη, αναβάλλοντας την αναπόφευκτη αποκάλυψη.

Μέσα από μια σειρά τυχαίων συναντήσεων με ταξιτζήδες, παλιούς συμμαθητές, μια ιερόδουλη και έναν πρώην καθηγητή, ο Χόλντεν προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει μια ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Ωστόσο, κάθε του προσπάθεια καταλήγει στην απογοήτευση, καθώς εισπράττει μόνο τη «δηθενιά» και την επιφάνεια των ανθρώπων γύρω του.

Ο Φύλακας και ο Γκρεμός: Ο απόλυτος συμβολισμός.

Ο τίτλος του βιβλίου κρύβει όλη την ουσία του έργου και προέρχεται από μια παρανόηση ενός ποιήματος του Ρόμπερτ Μπερνς. Ο Ρόμπερτ Μπερνς (Robert Burns, 1759–1796), ο εθνικός ποιητής της Σκωτίας, έγραψε το ποίημα του «Ερχόμενος μέσα από τη σίκαλη» βασισμένος σε ένα από τα πιο διάσημα παραδοσιακά σκωτσέζικα τραγούδια, το οποίο συλλέχθηκε και τροποποιήθηκε από τον ίδιο το 1796, για τη συλλογή "The Scots Musical Museum". Το ποίημα κινείται ανάμεσα στο ανάλαφρο φλερτ και το ερωτικό υπονοούμενο, περιγράφοντας τις κρυφές συναντήσεις των νέων μέσα στα ψηλά φυτά της σίκαλης, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα της κοινωνίας:

"Ω, η Τζένη είναι μούσκεμα, καημένο πλάσμα, η Τζένη σπάνια είναι στεγνή· έσυρε και λέρωσε το μεσοφόρι της, καθώς ερχόταν μέσα από τη σίκαλη.

Αν κάποιος συναντήσει κάποιον, καθώς έρχεται μέσα από τη σίκαλη, κι αν κάποιος φιλήσει κάποιον, πρέπει γι' αυτό να κλάψει κανείς;

Αν κάποιος συναντήσει κάποιον, καθώς έρχεται μέσα από την κοιλάδα, κι αν κάποιος φιλήσει κάποιον, πρέπει όλος ο κόσμος να το μάθει;

Αν κάποιος συναντήσει κάποιον, καθώς έρχεται μέσα από τα στάχια, κι αν κάποιος φιλήσει κάποιον, είναι δική τους και μόνο υπόθεση."

Ο έφηβος ήρωας του βιβλίου Χόλντεν ακούει λάθος τον στίχο. Αντί για τον πραγματικό στίχο που λέει:

«Αν κάποιος συναντήσει κάποιον που έρχεται μέσα από τη σίκαλη...» (If a body meet a body...), 

Ο Χόλντεν νομίζει ότι οι στίχοι λένε:

«Αν κάποιος πιάσει κάποιον που έρχεται μέσα από τη σίκαλη...» (If a body catch a body...)

Αυτή η παρανόηση γεννά το όνειρο του Χόλντεν: φαντάζεται χιλιάδες μικρά παιδιά να παίζουν σε ένα απέραντο λιβάδι με σίκαλη στην άκρη ενός γκρεμού. Η δική του δουλειά θα είναι να στέκεται εκεί και να τα πιάνει προτού πέσουν στο κενό.

Σε μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές, ο Χόλντεν εξομολογείται στη μικρή του αδελφή, τη Φοίβη -το μόνο πρόσωπο που αγαπά πραγματικά- το μοναδικό του όνειρο:

«Φαντάζομαι συνέχεια όλα αυτά τα μικρά παιδιά να παίζουν ένα παιχνίδι σ' αυτό το μεγάλο λιβάδι με τη σίκαλη... Κι εγώ να στέκομαι στην άκρη ενός τρελού γκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να πιάνω όποιον πάει να πέσει στον γκρεμό...»

Ο «γκρεμός» δεν είναι άλλος από την ενηλικίωση. Ο Χόλντεν αρνείται να μεγαλώσει, βλέποντας την παιδική ηλικία ως έναν παράδεισο αθωότητας και τον κόσμο των μεγάλων ως έναν βάλτο συμβιβασμών. Επιθυμεί, επομένως, να γίνει ο προστάτης αυτής της χαμένης αθωότητας.

Γιατί το βιβλίο παραμένει διαχρονικό;

Η αυθεντική γλώσσα: Ο Σάλιντζερ έδωσε στον ήρωά του μια φωνή γεμάτη αργκό, νεύρο και επαναλαμβανόμενες εκφράσεις. Δεν πρόκειται για ένα κομψό, αποστασιοποιημένο λογοτεχνικό κείμενο, αλλά για τον ζωντανό λόγο ενός οργισμένου εφήβου.

Η ανατομή της ψυχικής υγείας: Πίσω από την κυνική συμπεριφορά του Χόλντεν κρύβεται ένα βαθύ τραύμα (ο θάνατος του αδελφού του) και μια σιωπηλή κραυγή βοήθειας απέναντι στην κατάθλιψη και το πένθος.

Η καθολικότητα των μηνυμάτων: Η ανάγκη των νέων να αμφισβητούν το κατεστημένο, να αναζητούν την ταυτότητά τους και να αντιμετωπίζουν τη μοναξιά δεν περιορίζεται σε καμία συγκεκριμένη δεκαετία.

Το σκοτεινό «Cult Status».

Η επίδραση του βιβλίου στην ποπ κουλτούρα υπήρξε τεράστια, αλλά και σκοτεινή. Πέρα από το γεγονός ότι υπήρξε το πιο λογοκριμένο έργο στην Αμερική για δεκαετίες, συνδέθηκε ειρωνικά και με τραγικά γεγονότα, όπως η δολοφονία του Τζον Λένον από τον Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν. Όταν ο Τσάπμαν πυροβόλησε και σκότωσε τον Λένον στις 8 Δεκεμβρίου 1980 έξω από το κτίριο Ντακότα στη Νέα Υόρκη, δεν προσπάθησε να διαφύγει. Αντίθετα, παρέμεινε στο σημείο και η αστυνομία τον βρήκε να ξεφυλλίζει ήρεμα ένα αντίτυπο του βιβλίου «Ο Φύλακας στη Σίκαλη». Στην εσωτερική πλευρά του εξώφυλλού του, είχε γράψει: «Αυτή είναι η δήλωσή μου» και υπέγραψε ως «Χόλντεν Κόλφιλντ». Κατά τη διάρκεια της δίκης του, όταν ο δικαστής του έδωσε τον λόγο πριν ανακοινώσει την ποινή του, ο Τσάπμαν σηκώθηκε και αντί για άλλη απολογία, διάβασε δυνατά το απόσπασμα από το βιβλίο, που ο Χόλντεν περιγράφει το όνειρό του να γίνει «Ο Φύλακας στη Σίκαλη».

Συμπέρασμα.

«Ο Φύλακας στη Σίκαλη» δεν είναι απλώς ένα εφηβικό ανάγνωσμα. Είναι ένα καθολικό μάθημα ενσυναίσθησης που υπενθυμίζει πώς είναι να νιώθει κανείς μόνος σε ένα γεμάτο δωμάτιο. Για όσους αναζητούν μια ειλικρινή, συγκινητική και ενίοτε ωμή ανατομή της ανθρώπινης ψυχής, αυτό το βιβλίο αποτελεί μια διαχρονική και απαραίτητη επιλογή.

Le Mur des Je t’aime.

Ο «Τοίχος της Αγάπης» -ή στα γαλλικά Le Mur des Je t’aime -είναι ένα από τα πιο ποιητικά σημεία του Παρισιού, κρυμμένο στη Μονμάρτη, στο μικρό πάρκο Square Jehan-Rictus, στην πλατεία Abbesses. Δεν είναι απλώς ένας τοίχος. Είναι μια πρόταση που έχει πολλαπλασιαστεί 311 φορές.

Δημιουργήθηκε το 2000 από τον Frédéric Baron και τη γραφίστρια–καλλιγράφο Claire Kito, ως μια προσπάθεια να χαρτογραφηθεί η φράση «σ’ αγαπώ» σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Σήμερα, πάνω σε περίπου 40 τ.μ. μπλε εμαγιέ λάβας, εμφανίζονται 311 “Je t’aime” σε περίπου 250 γλώσσες - από τις πιο γνωστές έως σπάνιες και σχεδόν ξεχασμένες διαλέκτους. 

Η εικόνα του τοίχου δεν είναι τυχαία: τα κόκκινα στίγματα που τον διασχίζουν μοιάζουν με θραύσματα καρδιάς. Σύμφωνα με τους δημιουργούς του, συμβολίζουν μια ανθρωπότητα που είναι σπασμένη, αλλά επιχειρεί να ξαναενωθεί μέσα από μια λέξη κοινή σε όλους - την αγάπη. 

Με τον καιρό έγινε κάτι περισσότερο από έργο τέχνης. Ένα σημείο συνάντησης για ζευγάρια, ταξιδιώτες, μοναχικούς περιπατητές· ένα είδος μικρού κοσμικού ημερολογίου όπου η ίδια φράση επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές γλώσσες σαν να αλλάζει μόνο ο ήχος, όχι το νόημα.

Κι όμως, το πιο παράξενο είναι αυτό: όσο πιο πολύ επαναλαμβάνεται το «σ’ αγαπώ», τόσο λιγότερο μοιάζει προσωπικό -και τόσο πιο πολύ γίνεται παγκόσμιο.

Νέα Ζωή.

Η «Νέα Ζωή» του Δάντη: Ο Έρωτας ως Πνευματική Επανάσταση.

Όταν ο Δάντης (Ντάντε Αλιγκέρι) ολοκλήρωνε τη «Νέα Ζωή» (La Vita Nuova) μεταξύ 1293 και 1295, δεν έγραφε απλώς ένα ημερολόγιο για τον ανεκπλήρωτο έρωτά του. Χάραζε, χωρίς ίσως να το γνωρίζει ακόμα, τη ληξιαρχική πράξη γέννησης της σύγχρονης δυτικής λογοτεχνίας. Σε μια εποχή όπου η διανόηση εκφραζόταν αυστηρά στα Λατινικά, ο νεαρός Φλωρεντινός ποιητής τόλμησε να υμνήσει το απόλυτο συναίσθημα στη δημοτική γλώσσα της Τοσκάνης, αποδεικνύοντας ότι η γλώσσα του λαού μπορεί να αγγίξει τα πιο υψηλά φιλοσοφικά στρώματα.

Η Μούσα που Έγινε Άγγελος.

Η πλοκή του έργου, αν και βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα –τον Δάντη και τη Βεατρίκη Πορτινάρι–, ξεπερνά γρήγορα τα όρια της επίγειας βιογραφίας. Η συνάντησή τους στην ηλικία των εννέα ετών και ο μετέπειτα απλός χαιρετισμός της στους δρόμους της Φλωρεντίας δεν αποτελούν απλά ρομαντικά στιγμιότυπα. Αποτελούν βαθιές υπαρξιακές αποκαλύψεις και λειτουργούν ως στιγμές πνευματικής αφύπνισης.

Μέσα από τη δομή του prosimetrum (εναλλαγή πεζού λόγου και ποίησης), ο Δάντης εισάγει το κίνημα του Dolce Stil Novo (Γλυκό Νέο Ύφος). Η γυναίκα αποβάλλει το μεσαιωνικό στίγμα του πειρασμού και μεταμορφώνεται σε Donna Angelicata – μια γυναίκα-άγγελο. Η Βεατρίκη δεν είναι το αντικείμενο ενός σαρκικού πόθου, αλλά ένας επίγειος διάμεσος ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό. Ο έρωτας του ποιητή για εκείνη, δεν διαφθείρει, αλλά εξυγιάνει, εξαγνίζει και οδηγεί στην ηθική ευγένεια.

Η Διαχείριση του Πένθους και η Αναγέννηση.

Το σημείο καμπής του έργου είναι ο πρόωρος θάνατος της Βεατρίκης το 1290, σε ηλικία μόλις 24 ετών. Η απώλεια βυθίζει τον Δάντη στην απόγνωση, όμως η «Νέα Ζωή» δεν κλείνει με έναν θρήνο. Μετά από μια σύντομη περίοδο "πειρασμού", όπου αναζητά παρηγοριά στα μάτια μιας άλλης ευγενικής γυναίκας, ένα ανώτερο όραμα επαναφέρει τη Βεατρίκη στο επίκεντρο της ψυχής του.

Ο τίτλος του έργου αποκτά τότε το πλήρες νόημά του: δεν πρόκειται απλώς για τη νεότητα του ποιητή, αλλά για την πνευματική του αναγέννηση. Ο θάνατος της αγαπημένης του δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας νέας, ανώτερης υπαρξιακής πορείας.

Το Πρελούδιο ενός Αριστουργήματος.

Η μεγαλύτερη προσφορά της «Νέας Ζωής» στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά κρύβεται στις τελευταίες της αράδες. Εκεί, ο Δάντης δίνει μια υπόσχεση: να σταματήσει να γράφει για τη Βεατρίκη μέχρι να μελετήσει αρκετά, ώστε να μπορεί να πει γι' αυτήν πράγματα που «δεν έχουν ειπωθεί ποτέ για καμία άλλη γυναίκα». Αυτή η υπόσχεση έγινε πράξη χρόνια αργότερα στη "Θεία Κωμωδία". Η Βεατρίκη της «Νέας Ζωής» είναι εκείνη που στην «Θεία Κωμωδία» θα κατέβει τελικά στον Άδη για να ζητήσει από τον Βιργίλιο να σώσει τον Δάντη, και είναι η ίδια που θα τον οδηγήσει από το χέρι στα ύψη του Παραδείσου. Χωρίς το νεανικό αυτό έργο, το κορυφαίο έπος του Μεσαίωνα δεν θα είχε γεννηθεί ποτέ.

Η πλοκή της «Νέας Ζωής».

Η πλοκή της «Νέας Ζωής» ξετυλίγεται μέσα από 31 ποιήματα (σονέτα και καντσόνες), τα οποία ο Δάντης συνδέει με πεζά κείμενα που εξηγούν την ιστορία και την ψυχολογική του κατάσταση. Η ιστορία χωρίζεται σε τρία κύρια στάδια:

1. Η Αρχή του Έρωτα και η Παρεξήγηση.

Η πρώτη συνάντηση: Ο εννιάχρονος Δάντης συναντά την οκτάχρονη Βεατρίκη στη Φλωρεντία. Το κόκκινο φόρεμά της τον μαγεύει και το «πνεύμα της ζωής» τον κυριεύει.

Ο χαιρετισμός: Εννέα χρόνια μετά, συναντιούνται ξανά στον δρόμο. Εκείνη, ντυμένη στα λευκά, του απευθύνει έναν χαιρετισμό. Ο Δάντης επιστρέφει στο δωμάτιό του, αποκοιμιέται και βλέπει ένα τρομακτικό αλλά μυστηριώδες όραμα με τον Έρωτα να ταΐζει τη Βεατρίκη με την καρδιά του ποιητή.

Οι γυναίκες-προκάλυμμα: Για να προστατεύσει την ταυτότητα της Βεατρίκης, ο Δάντης προσποιείται ότι είναι ερωτευμένος με άλλες γυναίκες.

Η τιμωρία: Η Βεατρίκη, προσβεβλημένη από τις φήμες για τη συμπεριφορά του προς τις άλλες γυναίκες, του αρνείται τον χαιρετισμό της, βυθίζοντάς τον στην απόγνωση.

2. Η Ύμνηση της Αρετής της.

Νέος σκοπός: Ο Δάντης συνειδητοποιεί ότι δεν πρέπει να στηρίζει την ευτυχία του σε μια επίγεια ανταπόκριση (τον χαιρετισμό της). Αποφασίζει ότι η ευτυχία του θα βρίσκεται πλέον μόνο στα λόγια που υμνούν την αγαπημένη του.

Η γυναίκα-άγγελος: Γράφει το ποίημα "Donne ch'avete intelletto d'amore" (Γυναίκες που κατέχετε τη νόηση του έρωτα). Παρουσιάζει τη Βεατρίκη ως ένα ον τόσο αγνό, που ακόμη και οι άγγελοι στον ουρανό την ζητούν.

Το προμήνυμα: Κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας, ο Δάντης βλέπει σε παραλήρημα τον ήλιο να σκοτεινιάζει και τα αστέρια να κλαίνε, προμηνύοντας τον θάνατο της Βεατρίκης.

3. Ο Θάνατος και η Μεταμόρφωση.

Η απώλεια: Η Βεατρίκη πεθαίνει ξαφνικά (το 1290). Ο Δάντης διακόπτει τη συγγραφή ενός ποιήματος και αφήνει το επόμενο κεφάλαιο κενό, δηλώνοντας ότι η Φλωρεντία έμεινε έρημη.

Η πειραματική παρηγοριά: Έναν χρόνο μετά, μια άλλη «ευγενική γυναίκα» (Donna Gentile) τον κοιτάζει με συμπόνια από ένα παράθυρο. Ο Δάντης αρχίζει να ελκύεται από αυτήν, αλλά γρήγορα νιώθει τύψεις που προδίδει τη μνήμη της πρώτης του αγάπης.

Το τελικό όραμα: Ένα ισχυρό όραμα του δείχνει τη Βεατρίκη στον ουρανό, ξανά με τα κόκκινα ρούχα της παιδικής τους ηλικίας. Ο Δάντης μετανοεί, στρέφει όλες τις σκέψεις του στον Παράδεισο και υπόσχεται να σιωπήσει μέχρι να μπορέσει να γράψει γι' αυτήν το απόλυτο έργο.

Η πραγματική ιστορία πίσω από το έργο.

Η πραγματική ιστορία του Δάντη και της Βεατρίκης αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά παράδοξα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, καθώς ο συγκλονιστικότερος έρωτας της Δύσης γεννήθηκε και ολοκληρώθηκε χωρίς να υπάρξει ποτέ ως σαρκική σχέση. Η Μούσα του ποιητή ήταν στην πραγματικότητα η Μπίτσε ντι Φόλκο Πορτινάρι, μια κοπέλα της φλωρεντινής αριστοκρατίας, την οποία ο Δάντης συνάντησε όλες κι όλες δύο φορές σε ολόκληρη τη ζωή του –την πρώτη σε ηλικία εννέα ετών και τη δεύτερη μετά από εννέα χρόνια, όταν εκείνη απλώς του απηύθυνε έναν τυπικό χαιρετισμό στον δρόμο– χωρίς να ανταλλάξουν ποτέ τίποτα περισσότερο. Υποκύπτοντας στους σκληρούς κοινωνικούς κανόνες του Μεσαίωνα, και οι δύο ακολούθησαν προδιαγεγραμμένες πορείες, με τη Βεατρίκη να παντρεύεται έναν πλούσιο τραπεζίτη και τον Δάντη να νυμφεύεται, μέσω οικογενειακού συμβολαίου, την Τζέμα Ντονάτι, τη γυναίκα που του χάρισε τα παιδιά του αλλά δεν αναφέρθηκε ποτέ στα γραπτά του. 

Όταν η Βεατρίκη πέθανε πρόωρα το 1290, σε ηλικία μόλις 24 ετών, ο Δάντης δεν έχασε μια ερωτική σύντροφο, αλλά το επίγειο σημείο αναφοράς της ψυχής του· βυθισμένος στο πένθος, αρνήθηκε να αφήσει την ύπαρξή της να σβήσει και επέλεξε να μην τη θρηνήσει ως θνητή, αλλά να τη μεταμορφώσει σε ιδέα. Με τον τρόπο αυτό, η πραγματική Βεατρίκη, που πιθανότατα δεν έμαθε ποτέ το μέγεθος του πάθους που είχε εμπνεύσει, αποσπάστηκε από την ιστορική πραγματικότητα και μετατράπηκε από τον Δάντη σε έναν «λευκό καμβά» απόλυτης αγνότητας, μια γυναίκα-άγγελο που ξεπέρασε τον χρόνο για να γίνει ο αιώνιος, θεϊκός οδηγός του προς τον Παράδεισο.

Επτά αιώνες μετά, η «Νέα Ζωή» παραμένει ένας διαχρονικός οδηγός για το πώς η τέχνη μπορεί να μεταμορφώσει το προσωπικό τραύμα και την απώλεια σε αθάνατο, παγκόσμιο φως.

Γυναίκες που κατέχετε τη νόηση της αγάπης. 

Στροφή 1η.

Γυναίκες που κατέχετε τη νόηση της αγάπης,

θέλω να μιλήσω μαζί σας για την κυρά μου,

όχι γιατί νομίζω πως μπορώ να εξαντλήσω τον έπαινό της,

αλλά για να μιλήσω και να ξαλαφρώσω το μυαλό μου.

Λέω πως, όταν συλλογίζομαι την αξία της,

ο Έρωτας μού χαρίζει μια γλυκύτητα τόσο μεγάλη,

που αν δεν έχανα το κουράγιο μου,

θα έκανα όλο τον κόσμο να ερωτευτεί μιλώντας και μόνο.

Στροφή 2η.

Ένας άγγελος παραπονιέται στον θεϊκό νου

και λέει: «Κύριε, στον κόσμο θνητά

εμφανίστηκε ένα θαύμα που πηγάζει

από μια ψυχή που λάμπει μέχρι εδώ πάνω».

Ο ουρανός, που δεν έχει άλλο ψεγάδι

παρά μόνο το ότι της λείπει εκείνη, τη ζητά από τον Κύριό του,

και κάθε άγιος φωνάζει ζητώντας αυτή τη χάρη.

Μόνο η Ευσπλαχνία παίρνει το μέρος μας,

και ο Θεός απαντά, γνωρίζοντας για την κυρά μου:

«Αγαπημένοι μου, υπομείνετε τώρα εν ειρήνη

το ότι η ελπίδα σας θα μείνει στη γη όσο εγώ το θέλω,

εκεί όπου υπάρχει κάποιος που φοβάται μην τη χάσει,

και που θα λέει στην Κόλαση: "Ω εσείς κολασμένοι,

εγώ είδα την ελπίδα των ευλογημένων"».

Στροφή 3η.

Η κυρά μου είναι ποθητή στον ύψιστο ουρανό·

τώρα θέλω να σας κάνω να νιώσετε την αρετή της.

Λέω πως όποια γυναίκα θέλει να φαίνεται ευγενική,

ας περπατά μαζί της· γιατί όταν εκείνη περνά από τον δρόμο,

ρίχνει στις κακές καρδιές ένα πάγο που σπέρνει ο Έρωτας,

παγώνοντας και νεκρώνοντας κάθε μοχθηρή τους σκέψη.

Και όποιος αντέξει να σταθεί και να την κοιτάξει,

ή θα γίνει ευγενής άνθρωπος ή θα πεθάνει.

Κι αν βρεθεί κάποιος άξιος να αντικρίσει το φως της,

εκείνος νιώθει την αρετή της να τον ωφελεί,

γιατί ό,τι του δίνει μετατρέπεται σε σωτηρία,

και τον ταπεινώνει τόσο, που ξεχνά κάθε προσβολή.

Ακόμα, ο Θεός τής χάρισε μια μεγαλύτερη χάρη:

δεν μπορεί να τελειώσει κακά η ζωή όποιου της έχει μιλήσει.

Στροφή 4η.

Ο Έρωτας λέει γι' αυτήν: «Πώς γίνεται ένα θνητό πλάσμα

να είναι τόσο όμορφο και τόσο αγνό;»

Έπειτα την κοιτάζει και ορκίζεται μέσα του

πως ο Θεός σκοπεύει να φτιάξει κάτι πρωτόγνωρο μέσα από αυτήν.

Έχει το χρώμα του μαργαριταριού, σε βαθμό ταιριαστό

για γυναίκα, όχι υπερβολικό, αλλά όσο της πρέπει.

Είναι ό,τι καλό μπορεί να φτιάξει η φύση·

και με το παράδειγμά της μετριέται η ομορφιά.

Από τα μάτια της, όταν τα κινεί,

βγαίνουν φλεγόμενα πνεύματα αγάπης,

που πληγώνουν τα μάτια όποιου την κοιτάζει εκείνη τη στιγμή,

και περνούν μέσα του μέχρι να φτάσουν στην καρδιά.

Θα δείτε τον Έρωτα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της,

εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να τη βλέπει σταθερά.

Στροφή 5η (Το Υστερόγραφο του Ποιητή).

Τραγούδι μου, ξέρω πως θα πας μιλώντας

σε πολλές κυράδες, αφού εγώ θα σε αμολήσω.

Τώρα σε συμβουλεύω, μιας και σε ανέθρεψα

ως τέκνο του Έρωτα, νεαρό και απλό,

εκεί όπου φτάσεις να πεις παρακαλώντας:

«Δείξτε μου τον δρόμο, γιατί με στέλνουν

σε εκείνη, που για χάρη της είναι στολισμένοι οι στίχοι μου».

Και αν δεν θέλεις ο κόπος σου να πάει χαμένος,

μην μείνεις εκεί που υπάρχουν άνθρωποι αγροίκοι·

προσπάθησε, αν μπορείς, να φανερωθείς

μόνο σε άνδρες ή γυναίκες ευγενικές,

που θα σε οδηγήσουν εκεί γρήγορα.

Θα βρεις τον Έρωτα μαζί της·

δώσε τα σέβη μου και σε εκείνον και σε εκείνη.