Σούσουρο.

 

Το σούσουρο των ανθρώπων είναι άνεμος που περνά·

το τραγούδι της καρδιάς, όμως, είναι μελωδία που μένει.

Γιατί όποιος φοβάται τα λόγια του κόσμου, χάνει τη δική του φωνή.

Κι όποιος τρέμει τα σούσουρα του κόσμου, ξεχνά να ακούσει τη δική του μελωδία.

Και η ζωή δεν γράφεται με τους ψιθύρους των άλλων, αλλά με το τραγούδι που τολμάς να ακούσεις μέσα σου και να τραγουδήσεις εσύ.