Το τραγούδι του «Μ»: Από το Σούσουρο στη Μνήμη.

 

Το "Μ" δεν είναι απλώς ένα σύμφωνο· είναι μια μορφή. 

Στέκεται στη σελίδα σαν μικρό αρχιτεκτόνημα, σαν δύο δίδυμες κορυφές που ενώνονται σε μια βαθιά κοιλάδα. 

Οι γραμμές του ανεβοκατεβαίνουν, αποτυπώνοντας την ίδια την πορεία του ανθρώπου ανάμεσα στις χαρές και στις δοκιμασίες, στα ύψη και στις σιωπές του.

Κι αν το κοιτάξεις αλλιώς, το "Μ" κρύβει ένα παράδοξο παιχνίδι της γραφής: μοιάζει με την αναστροφή του "Σ". Είναι σαν η φωνή του σούσουρου να γύρισε προς τα μέσα και να έγινε μνήμη. Αν το "Σ" είναι ο ψίθυρος που ταξιδεύει από στόμα σε στόμα -το εφήμερο θρόισμα των ανθρώπινων λόγων- το "Μ" είναι εκείνο που απομένει όταν περάσει ο θόρυβος. Η εσωτερική αντήχηση της καρδιάς.

Ίσως γι’ αυτό, από το "Μ" ξεκινούν οι λέξεις που κουβαλούν το περισσότερο βάρος: Μάνα, Μνήμη, Μυστήριο, Μελωδία, Μοίρα, Μορφή.

Αυτό το γράμμα κρατά μέσα του το πρωταρχικό μουρμούρισμα του ανθρώπου. Εκείνο το «μμμ» της βαθιάς σκέψης, της ευχαρίστησης, της συγκίνησης, της σιωπηλής αποδοχής.

Τα εφήμερα φωνήεντα -όπως το «Α» της έκπληξης και το «Ω» του θαυμασμού- ξεσπούν και περνούν σαν άνεμος. Το "Μ", όμως, στέκει σαν βουνό και ριζώνει. Γιατί οι φωνές χάνονται, αλλά η μνήμη, η αγάπη και η μελωδία της ψυχής χαράζονται βαθύτερα από κάθε λέξη.

Το "Μ" δεν είναι ένα απλό στοιχείο του αλφαβήτου. Είναι μια μορφή ανάμεσα στον ψίθυρο και στη σιωπή· μια Μελωδία που μένει. Είναι η Μορφή ενός Τραγουδιού που δεν τελειώνει ποτέ.