Η Προτσίντα δεν ήταν ένα συνηθισμένο νησί· ήταν ένα κομμάτι ροζ και κίτρινης τσίχλας που είχε κολλήσει στον ουρανίσκο του Τυρρηνικού Πελάγους.
Εκείνη τη νύχτα, η Πανσέληνος δεν κρεμόταν απλώς στον ουρανό. Ήταν μια τεράστια, υπερώριμη μπάλα από βουτυράτο τυρί μοτσαρέλα, που έσταζε λιωμένο, ασημένιο φως πάνω από τα σπίτια της Κοριτσέλλα. Το φως της ήταν τόσο πυκνό, που αν άπλωνες το χέρι σου, μπορούσες να το μαζέψεις σε κουβάδες και να βάψεις τους τοίχους.
Ο Κίκο και η Μίλο στέκονταν στην κορυφή της «Περιτειχισμένης Γης» (Terra Murata). Στα πόδια τους ξεκίναγε η Σκάλα. Αυτή η σκάλα δεν οδηγούσε απλώς στη θάλασσα. Ήταν η ίδια η θάλασσα που είχε στερεοποιηθεί από τη ζήλεια της για το φεγγάρι. Τα σκαλοπάτια, λαξευμένα από ηφαιστειακή στάχτη και νυχτερινή υγρασία, πάλλονταν σαν τις χορδές μιας ηλεκτρικής κιθάρας. Κάθε φορά που το ασημένιο φως της πανσελήνου χτυπούσε ένα σκαλοπάτι, αυτό έβγαζε μια μυρωδιά από ζεστό δέρμα και καβουρδισμένο κόκκο καφέ.
«Η πανσέληνος απόψε έχει την ίδια καμπυλότητα με τους γοφούς σου όταν ξυπνάς», ψιθύρισε ο Κίκο. Το πουκάμισό του, ξεκούμπωτο ως τον αφαλό, ανέμιζε σαν σημαία ενός κράτους που δεν είχε θεσπίσει ποτέ κανέναν νόμο.
Η Μίλο δεν απάντησε με λέξεις. Γλίστρησε από το πρώτο σκαλοπάτι, αφήνοντας τα πέλματά της να απορροφήσουν την ηλεκτρική ενέργεια της πέτρας. Το μεταξωτό της φόρεμα είχε το χρώμα του νυχτερινού μανταρινιού, αλλά κάτω από το φως του φεγγαριού έγινε εντελώς διάφανο, αποκαλύπτοντας το σώμα της σαν ένα μυστικό που το σύμπαν προσπαθούσε να κρύψει για αιώνες.
«Κατέβα», είπε, και η φωνή της είχε τη βελούδινη υφή της ιταλικής νύχτας. «Η θάλασσα απόψε δεν είναι νερό. Είναι καθαρός μαγνητισμός».
Καθώς κατέβαιναν προς το λιμάνι, τα σκαλοπάτια άρχισαν να στενεύουν, αναγκάζοντας τα σώματά τους να κολλήσουν. Η αναπνοή του Κίκο βρήκε την καμπύλη του λαιμού της, εκεί όπου το φως της πανσελήνου είχε παγιδευτεί σαν σταγόνα ιδρώτα. Η τριβή του δέρματός τους πάνω στην αρχαία πέτρα παρήγαγε μικρές, γαλάζιες σπίθες που πετάγονταν στον αέρα και μεταμορφώνονταν σε ιπτάμενες σαρδέλες.
Στο τελευταίο σκαλοπάτι, εκεί που η Προτσίντα βούταγε στο Τυρρηνικό Πέλαγος, το νερό είχε φουσκώσει. Λόγω της έλξης της πανσελήνου, η θάλασσα δεν έκανε κύματα· είχε ανασηκωθεί σαν ένα τεράστιο, υγρό σεντόνι, έτοιμο να τους σκεπάσει.
Ο Κίκο την αγκάλιασε από τη μέση, ανασηκώνοντάς την ελαφρά. Το φεγγάρι καθρεφτιζόταν ακριβώς ανάμεσα στα στήθη της, κάνοντάς την να μοιάζει με τη μοναδική πηγή φωτός στον κόσμο.
«Αν πέσουμε τώρα», ψιθύρισε ο Κίκο, καθώς τα χείλη του άγγιζαν τα δικά της, «δεν θα ξαναβγούμε ποτέ στην επιφάνεια ως άνθρωποι. Θα βγούμε ως αλάτι».
«Τότε ας αλατίσουμε τη νύχτα», ανάσανε η Μίλο.
Και με το φεγγάρι να τους κοιτάζει σαν ένας ηδονοβλεψίας Θεός, αφέθηκαν να γλιστρήσουν από το τελευταίο σκαλοπάτι, μπαίνοντας σε μια θάλασσα που ήταν τόσο ζεστή και πυκνή, όσο το πρώτο φιλί που δόθηκε ποτέ πάνω στη Γη.
Το φεγγάρι δεν άντεξε άλλο να κοιτάζει από μακριά.
Η πανσέληνος, εκείνη η τεράστια μοτσαρέλα που έσταζε ασήμι πάνω από την Προτσίντα άρχισε να ξεκουμπώνεται από το στερέωμα. Με ένα μαλακό, υπόκωφο "πλoπ", γλίστρησε από τον ουρανό και προσγειώθηκε στο πρώτο σκαλοπάτι της «Περιτειχισμένης Γης», ακριβώς εκεί που ο Κίκο και η Μίλο είχαν αφήσει τα αποτυπώματα των γυμνών τους πελμάτων.
Δεν έπεσε με φόρα· άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες προς τη θάλασσα, αναπηδώντας νωχελικά από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι σαν ένας φωτεινός, υγρός σβώλος από καθαρή επιθυμία.
«Κίκο», ψιθύρισε η Μίλο, με την πλάτη της κολλημένη στο στήθος του, καθώς το νερό του Τυρρηνικού Πελάγους είχε ήδη φτάσει στους μηρούς τους. «Η νύχτα πίσω μας μικραίνει».
Ο Κίκο γύρισε το κεφάλι του. Το φεγγάρι κατέβαινε τις σκάλες, και καθώς περνούσε ανάμεσα από τα παστέλ σπίτια της Κοριτσέλλα, ρουφούσε τα χρώματά τους. Το ροζ των τοίχων γινόταν το ροζ της ανατολής πάνω στο δέρμα της Μίλο, και το κίτρινο γινόταν μια ζεστή, ηλεκτρική αύρα που τύλιγε τα σώματά τους. Η σκάλα κάτω από το βάρος του φεγγαριού άρχισε να λιώνει, μετατρέποντας τα πέτρινα σκαλοπάτια σε μια κυλιόμενη ράμπα από ρευστό υδράργυρο.
Όταν το φεγγάρι έφτασε στο τελευταίο σκαλοπάτι, εκεί που οι δύο εραστές ήταν γλιστρημένοι μέσα στο νερό, δεν σταμάτησε. Μπήκε ανάμεσά τους.
Ήταν ταυτόχρονα τεράστιο και μικροσκοπικό, ζεστό σαν αγκαλιά και δροσερό σαν δυόσμος. Το φως του εγκλωβίστηκε στην απόσταση που χώριζε τα χείλη τους, κάνοντας το επόμενο φιλί τους να εκραγεί σε χιλιάδες μικρά, φωτεινά ψάρια που άρχισαν να κολυμπούν γύρω από τους γοφούς τους.
«Τώρα είμαστε τρεις», ανάσανε ο Κίκο, νιώθοντας το σώμα της Μίλο να δονείται από τον μαγνητισμό του ουράνιου σώματος που τους πίεζε.
«Όχι», είπε η Μίλο καθώς τα χέρια της τυλίχτηκαν γύρω από τον λαιμό του Κίκο, ενώ η πλάτη της ακουμπούσε την καμπύλη του φεγγαριού.
«Τώρα δεν υπάρχει πια ουρανός και θάλασσα. Υπάρχει μόνο αυτή η σκάλα που μας οδηγεί μέσα στον εαυτό μας».
Το φεγγάρι έκανε μια τελευταία, νωχελική στροφή, παρασύροντάς τους στον βυθό. Καθώς βυθίζονταν και οι τρεις μαζί στα ζεστά, αλμυρά νερά της Προτσίντα, οι κάτοικοι του νησιού ξύπνησαν από το απόλυτο σκοτάδι του ουρανού, μόνο και μόνο για να δουν τη θάλασσα να λάμπει από μέσα, σαν μια τεράστια, υποβρύχια λάμπα που φώτιζε τα μυστικά των εραστών.
Το επόμενο πρωί, η Προτσίντα ξύπνησε με έναν τρομερό, συμπαντικό πονοκέφαλο. Οι ψαράδες στην Κοριτσέλλα βγήκαν στα μπαλκόνια τους, έτριψαν τα μάτια τους και κοίταξαν τον ουρανό. Ήταν άδειος, ξεχειλωμένος και είχε το χρώμα ενός ξεχασμένου γκρι κουμπαρά. Το φεγγάρι δεν είχε επιστρέψει ποτέ στη θέση του. Είχε αφήσει πίσω του μόνο μια στρογγυλή, μαύρη τρύπα στο στερέωμα, σαν να είχε καεί η ασφάλεια του νυχτερινού φωτισμού.
Όμως το πραγματικό σοκ δεν βρισκόταν στον ουρανό. Βρισκόταν στις σκάλες.
Η μεγάλη σκάλα που κατέβαινε από την «Περιτειχισμένη Γη» μέχρι το λιμάνι είχε μεταμορφωθεί. Τα πέτρινα σκαλοπάτια είχαν κρατήσει το σχήμα των σωμάτων του Κίκο και της Μίλο. Εκεί που είχαν ακουμπήσει οι γοφοί της, η πέτρα είχε λυγίσει σε μια τέλεια, αισθησιακή καμπύλη. Εκεί που είχαν σμίξει τα χείλη τους, η στάχτη είχε γίνει κρύσταλλος που έβγαζε μικρές, ροζ φυσαλίδες κάθε φορά που φυσούσε ο μπάτης.
«Όλμπια, έλα να δεις!» φώναξε ο ηλικιωμένος ψαράς Τζιοβάνι στην γυναίκα του, αγγίζοντας το τελευταίο σκαλοπάτι. «Η σκάλα... ιδρώνει!»
Δεν ήταν ιδρώτας. Ήταν το συμπυκνωμένο φως της πανσελήνου που είχε παγιδευτεί μέσα στους πόρους του βράχου. Όταν οι ντόπιοι προσπάθησαν να κατέβουν στη θάλασσα, ανακάλυψαν ότι τα πόδια τους αρνούνταν να περπατήσουν σε ευθεία γραμμή. Όποιος πατούσε στη σκάλα, άρχιζε άθελά του να λικνίζεται, να κλείνει τα μάτια και να ψάχνει μια αγκαλιά. Ένας συνταξιούχος ταχυδρόμος αγκάλιασε έναν φανοστάτη και του εξομολογήθηκε τον έρωτά του στα λατινικά. Ένας πρώην αεροπόρος άνοιξε το παλιό του αλεξίπτωτο και πήδηξε στο κενό από τα τείχη της «Περιτειχισμένης Γης» προς τα πάνω. Ένας ποδηλάτης άρχισε να ποδηλατεί με το κίτρινο ποδήλατό του, πάνω στα κύματα με κατεύθυνση προς το Πέλαγος.
Στο μεταξύ, ο Κίκο και η Μίλο δεν είχαν βγει ποτέ από το νερό. Αν κοίταζες προσεκτικά από την άκρη της προβλήτας, μπορούσες να τους δεις να κάθονται στον βυθό του Τυρρηνικού Πελάγους. Είχαν γίνει πλέον οι ίδιοι μέρος του τοπίου: δύο φιγούρες από λαμπερό αλάτι και φεγγαρόσκονη, που κρατιόντουσαν από το χέρι, χρησιμοποιώντας το φεγγάρι σαν ένα τεράστιο, στρογγυλό μαξιλάρι. Και το φεγγάρι φιλούσε ακόμα την Μίλο στον λαιμό, ενώ ο Κίκο έκλεινε τα μάτια από ηδονή.
Η θάλασσα γύρω από την Προτσίντα είχε αλλάξει σύσταση. Δεν ήταν πια αλμυρή με τον συνηθισμένο, τσουχτερό τρόπο. Είχε αποκτήσει τη γεύση της πρώτης γουλιάς ενός παγωμένου Negroni, ανακατεμένου με τη γλυκύτητα που αφήνει ένα φιλί όταν το θυμάσαι μετά από χρόνια.
Οι τουρίστες που έφτασαν με το πρώτο φέρι μποτ από τη Νάπολη βούτηξαν τα χέρια τους στο νερό, τα έγλειψαν και αρνήθηκαν να ξαναφύγουν. Το νησί είχε αποκοπεί από την υπόλοιπη Ιταλία, όχι γεωγραφικά, αλλά συναισθηματικά. Είχε γίνει ο πρώτος τόπος στον κόσμο όπου οι άνθρωποι σταμάτησαν να μετράνε τον χρόνο με ρολόγια, και άρχισαν να τον μετράνε με τα σκαλοπάτια που χρειάζονταν για να φτάσουν στην απόλυτη έκσταση.
..jpg)
.jpg)
