Η παρατημένη άγκυρα.

Στο άκρο του παλιού λιμανιού υπάρχει μια άγκυρα που κανείς δεν θυμάται ποιο πλοίο κράτησε. Η σκουριά έσβησε το όνομά του, όπως ο χρόνος σβήνει τα ονόματα των ανθρώπων, αφήνοντας μόνο ένα αόριστο ίχνος. 

Η άγκυρα μοιάζει με ένα ξεχασμένο γράμμα χωρίς παραλήπτη. Κάποτε κρατούσε ένα πλοίο· τώρα κρατά μόνο τη μνήμη μιας θάλασσας που πέρασε. Ίσως να μην εγκαταλείφθηκε ποτέ· ίσως απλώς να ολοκλήρωσε το ταξίδι της.

Γιατί κάθε αντικείμενο, όταν χάσει τη χρησιμότητά του, αποκτά μια δεύτερη ζωή: γίνεται σύμβολο, γίνεται αίνιγμα, γίνεται ένας μικρός καθρέφτης του χρόνου.

Και ίσως η άγκυρα να μας θυμίζει πως η μεγαλύτερη θάλασσα δεν είναι αυτή που απλώνεται μπροστά μας, αλλά εκείνη που κουβαλάμε μέσα μας. Όλοι ψάχνουμε έναν βυθό για να ακουμπήσουμε· έναν τόπο όπου η ψυχή μπορεί, έστω για λίγο, να ρίξει τη δική της άγκυρα.