Η βάρκα που ξέβρασε η θάλασσα.

Η θάλασσα την άφησε στην παραλία σαν ένα μήνυμα χωρίς αποστολέα. Η παλιά βάρκα, γυμνή από πανιά και προορισμούς, ξάπλωνε στην άμμο σαν ένα πλάσμα που είχε διασχίσει έναν άγνωστο μύθο.

Κανείς δεν ήξερε από ποιο λιμάνι ξεκίνησε, ούτε ποια χέρια την κράτησαν κάποτε. Το μόνο που απέμεινε ήταν το ξύλο της, ποτισμένο με αλάτι, φαγωμένο από σαράκι και η σιωπή της.

Τα παιδιά την έβλεπαν σαν παιχνίδι, οι περαστικοί σαν ένα ξεχασμένο αντικείμενο,  και οι ερωτευμένοι τουρίστες ένα ιδανικό ντεκόρ για selfie. Μα η θάλασσα γνώριζε την αλήθεια: κάθε βάρκα που φτάνει μόνη στην ακτή κουβαλά μέσα της ένα ταξίδι που δεν τελείωσε ποτέ.

Και εκεί, ανάμεσα στα βότσαλα και στον αφρό, έγινε ένα μικρό μνημείο της περιπλάνησης- μια άγκυρα χωρίς λιμάνι, μια ιστορία χωρίς τελευταίο κεφάλαιο.