Τα φυλακτά της παραλίας...

 

Υπάρχουν αντικείμενα που η θάλασσα δεν τα πετά στην ακτή· τα επιστρέφει. Ένα λείο βότσαλο, ένα κοχύλι, ένα κομμάτι ξύλο από κάποιο παλιό καΐκι, γίνονται μικρά φυλακτά μιας άγνωστης ιστορίας. Δεν έχουν δύναμη επειδή προστατεύουν από κακά πνεύματα, αλλά επειδή κρατούν μέσα τους τον χρόνο.

Ο άνθρωπος σκύβει και διαλέγει ένα μικρό σημάδι από την ακτή. Ίσως επειδή πιστεύει πως μαζί του παίρνει λίγη από τη σιωπή του πελάγους, τον ήχο των κυμάτων, το φως ενός ξεχασμένου απογεύματος. Οι παραλίες όμως έχουν και τη δική τους μνήμη· τα κοχύλια και οι πέτρες δεν είναι απλά στολίδια, αλλά κομμάτια ενός ζωντανού παράκτιου κόσμου.

Το αληθινό φυλακτό ίσως δεν είναι αυτό που βάζουμε στην τσέπη, αλλά αυτό που αφήνουμε να μείνει μέσα μας: μια εικόνα, μια μυρωδιά αλμύρας, ένα καλοκαίρι που δεν θέλει να τελειώσει. Γιατί η θάλασσα δεν χαρίζει αντικείμενα. Χαρίζει αναμνήσεις.