Άμμος και σώμα.

 

Η άμμος είναι ίσως το πιο παλιό ημερολόγιο του σώματος. Δεν γράφει με λέξεις, αλλά με ίχνη: ένα βήμα, ένα άγγιγμα, μια ξαπλωμένη μορφή που για λίγο παραδίδεται στη ζεστασιά της γης. Κάθε ανθρώπινο σώμα που ακουμπά στην παραλία αφήνει πίσω του όχι μόνο ένα αποτύπωμα, αλλά και μια μικρή ιστορία.

Το σώμα και η άμμος έχουν μια παράξενη συγγένεια. Και τα δύο κουβαλούν τον χρόνο. Η άμμος γεννήθηκε από τη διάλυση βράχων, όπως το σώμα διαμορφώνεται από τις εμπειρίες, τις απώλειες και τις χαρές του. Τίποτα δεν μένει αναλλοίωτο, όμως τίποτα δεν χάνεται εντελώς.

Στην παραλία το σώμα θυμάται την απλότητά του. Χωρίς βάρη και ρόλους, γίνεται μια προσωρινή παρουσία μέσα σε ένα αρχαίο τοπίο. Η άμμος το αγκαλιάζει χωρίς να το κρατά, όπως ο χρόνος αγγίζει τη ζωή χωρίς να μπορεί να την αιχμαλωτίσει.

Ίσως γι’ αυτό αγαπάμε την άμμο: επειδή μας δείχνει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται στη διάρκεια, αλλά στη στιγμή που κάτι -ένα σώμα, ένα φιλί, ένα καλοκαίρι -υπήρξε πραγματικά.