Το Κρουασάν.

 

Το κρουασάν μοιάζει με ένα μικρό θαύμα της καθημερινότητας. Δεν είναι απλώς ψωμί, ούτε γλύκισμα. Είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος, ακόμη και στις πιο ταπεινές του ανάγκες, αναζητά κάτι περισσότερο από τη χορτασιά. Αναζητά την απόλαυση, την τελετουργία, την ομορφιά.

Κάθε κρουασάν είναι ένα μάθημα υπομονής. Οι αμέτρητες στρώσεις ζύμης και βουτύρου κρύβουν ώρες εργασίας που δεν φαίνονται στο μάτι. Όπως συμβαίνει συχνά και στη ζωή, το αποτέλεσμα δείχνει απλό, ενώ η διαδρομή που το δημιούργησε είναι περίπλοκη. Η αφράτη ψίχα και η τραγανή κόρα γεννιούνται από μια αόρατη αρχιτεκτονική.

Ίσως γι’ αυτό το κρουασάν έγινε σύμβολο των πρωινών. Συνοδεύει τον καφέ, τις εφημερίδες, τα πρώτα βλέμματα προς τον κόσμο που ξυπνά. Είναι μια μικρή υπόσχεση ότι η ημέρα μπορεί να αρχίσει με χάρη. Όχι με θόρυβο και βιασύνη, αλλά με ένα λεπτό διάλειμμα ευχαρίστησης.

Κι όμως, όσο εκλεπτυσμένο κι αν είναι, το κρουασάν έχει την ίδια μοίρα με όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα. Μέσα σε λίγα λεπτά εξαφανίζεται. Οι στρώσεις του θρυμματίζονται, τα ψίχουλα μένουν στο τραπέζι και το άρωμά του χάνεται στον αέρα. Ίσως εκεί να κρύβεται η γοητεία του: στην υπενθύμιση ότι ορισμένες από τις πιο όμορφες εμπειρίες δεν προορίζονται να διαρκέσουν, αλλά να γευτούν.

Το κρουασάν δεν είναι μνημείο ούτε έργο που φιλοδοξεί να νικήσει τον χρόνο. Είναι μια εύθραυστη στιγμή βουτύρου, αλευριού και φωτιάς. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σύντομη ύπαρξη, κατορθώνει να προσφέρει κάτι που αναζητούν ακόμη και τα μεγάλα έργα της τέχνης: μια μικρή, αληθινή ευτυχία.

Στη ροή του Σηκουάνα.