Οίκος ανοχής της σκέψης.

 

Ίσως η σκέψη χρειάζεται κι αυτή τον δικό της «οίκο ανοχής» -ως χώρο ελευθερίας, επιθυμίας και συνεύρεσης. Έναν τόπο όπου οι ιδέες, όπως και οι άνθρωποι, μπορούν να πλησιάσουν η μία την άλλη χωρίς φόβο, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς την απαίτηση να κρύψουν τη γοητεία τους.

Γιατί η σκέψη έχει κι αυτή τον ερωτισμό της. Υπάρχει μια έλξη ανάμεσα στις ιδέες, μια μυστική χημεία ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους που συναντιούνται. Μια νέα ιδέα γεννιέται συχνά από μια «συνεύρεση» αντιθέτων: της αμφιβολίας με τη γνώση, της φαντασίας με τη λογική, του παλιού με το καινούργιο. Όπως ο έρωτας ανοίγει τον άνθρωπο σε κάτι πέρα από τον εαυτό του, έτσι και η ελεύθερη σκέψη τον οδηγεί πέρα από τα όρια των βεβαιοτήτων του.

Ένας «οίκος ανοχής της σκέψης» είναι ένας χώρος υποδοχής όλων των ερωτημάτων. Εκεί όπου η περιέργεια δεν ντρέπεται, η διαφορετική άποψη δεν απορρίπτεται και η αμφιβολία δεν θεωρείται αδυναμία. Ένας χώρος όπου οι ιδέες δεν μπαίνουν σε καλούπια, αλλά αφήνονται να συνομιλήσουν, να συγκρουστούν, να ερωτευτούν η μία την άλλη και τελικά να γεννήσουν κάτι νέο.

Η σκέψη, για να ανθίσει, χρειάζεται να είναι «ανεκτική». Να φιλοξενεί αντιθέσεις, να επιτρέπει την περιπλάνηση, να δέχεται ακόμη και τις άβολες ή παράξενες ιδέες. Ο κλειστός νους είναι ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα· ο ανοιχτός νους είναι ένας χώρος όπου περνούν άνθρωποι, πολιτισμοί, εμπειρίες και πάθη.

Ένας τέτοιος «οίκος ανοχής» δεν πουλάει ιδέες. Τις φιλοξενεί. Δεν υποτάσσεται στην επιθυμία του πελάτη, αλλά προσφέρει χώρο στην αναζήτηση. Είναι ένα εργαστήριο του πνεύματος, όπου η σκέψη δοκιμάζεται, μεταμορφώνεται και ανανεώνεται. Γιατί η πρόοδος της ανθρωπότητας γεννήθηκε πάντα εκεί όπου επιτράπηκε η ελεύθερη συνεύρεση των ιδεών. Εκεί όπου η σκέψη δεν φυλακίστηκε, αλλά βρήκε έναν τόπο να αγαπήσει, να αγαπηθεί και να γεννήσει νέους κόσμους.