Τα Θερινά Σινεμά.

 

Υπάρχουν τόποι που δεν δημιουργήθηκαν μόνο για να εξυπηρετήσουν μια ανάγκη, αλλά για να προστατεύσουν μια διάθεση της ψυχής. Τα θερινά σινεμά ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι απλώς αίθουσες χωρίς στέγη. Είναι μικρές επικράτειες του χρόνου, όπου ο άνθρωπος συναντά τον εαυτό του κάτω από τον ίδιο ουρανό που φιλοξενεί τα όνειρά του.

Μπαίνοντας σε ένα θερινό σινεμά, αφήνεις πίσω τον θόρυβο της πόλης. Η πραγματικότητα δεν εξαφανίζεται· απλώς χαμηλώνει τη φωνή της. Τα φώτα σβήνουν, όχι για να επικρατήσει το σκοτάδι, αλλά για να μπορέσει να φανεί το φως της ιστορίας. Η οθόνη γίνεται ένα παράθυρο, όχι προς έναν άλλο κόσμο, αλλά προς εκείνες τις εκδοχές του δικού μας που συνήθως προσπερνάμε.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή της βραδύτητας. Η μέρα επιμηκύνεται, οι σκιές γίνονται πιο απαλές και η νύχτα αποκτά μια παράξενη οικειότητα. Δεν είναι τυχαίο που ο κινηματογράφος βγήκε έξω, κάτω από τα αστέρια. Σαν να κατάλαβε ότι ορισμένες ιστορίες δεν αντέχουν την οροφή. Χρειάζονται τον ουρανό για να αναπνεύσουν.

Στο θερινό σινεμά συνυπάρχουν δύο απεραντοσύνες. Εκείνη της οθόνης και εκείνη του ουρανού. Η πρώτη είναι δημιούργημα του ανθρώπου· η δεύτερη υπάρχει πολύ πριν από αυτόν. Ανάμεσά τους κάθεται ο θεατής, ένα εύθραυστο πλάσμα που αναζητά νόημα. Ίσως γι' αυτό συγκινείται τόσο εύκολα. Για λίγες ώρες αισθάνεται ότι η προσωπική του ιστορία δεν είναι αποκομμένη από την ιστορία του κόσμου.

Η μνήμη αγαπά τα θερινά σινεμά. Δεν θυμάται πάντα την ταινία. Θυμάται το άρωμα του γιασεμιού, το αεράκι που διέκοπτε μια σκηνή, το γέλιο κάποιου αγνώστου, το χέρι που άγγιξε διστακτικά ένα άλλο χέρι. Η ζωή δεν καταγράφεται μόνο με γεγονότα. Καταγράφεται με ατμόσφαιρες. Και οι ατμόσφαιρες είναι πιο ανθεκτικές από τα γεγονότα.

Ο σύγχρονος άνθρωπος βλέπει ταινίες παντού: στο κινητό, στον υπολογιστή, σε μια οθόνη που τον ακολουθεί διαρκώς. Κι όμως, όσο περισσότερες οθόνες αποκτά, τόσο περισσότερο χάνει τον κοινό χώρο της θέασης. Το θερινό σινεμά αντιστέκεται σε αυτή τη μοναξιά. Μας θυμίζει ότι η συγκίνηση μεγαλώνει όταν μοιράζεται. Ότι το γέλιο ακούγεται πιο αληθινό όταν γεννιέται ταυτόχρονα σε δεκάδες στόματα. Ότι η σιωπή αποκτά βάθος όταν τη συμμερίζονται πολλοί.

Ίσως γι' αυτό τα θερινά σινεμά επιμένουν να υπάρχουν. Όχι επειδή προσφέρουν καλύτερη εικόνα ή δυνατότερο ήχο, αλλά επειδή προσφέρουν κάτι που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να αναπαράγει: την αίσθηση ότι για μία καλοκαιρινή νύχτα ο κόσμος γίνεται κοινός. Άγνωστοι άνθρωποι κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση, ονειρεύονται με τις ίδιες εικόνες και, χωρίς να το γνωρίζουν, μοιράζονται το ίδιο ανθρώπινο ερώτημα.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το αληθινό έργο των θερινών σινεμά. Να μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο ό,τι συμβαίνει πάνω στην οθόνη. Είναι και ο ουρανός που απλώνεται από πάνω της. Είναι η νύχτα που μας περιβάλλει. Είναι οι άνθρωποι που κάθονται δίπλα μας. Και είναι η σιωπηλή βεβαιότητα ότι, όσο θα υπάρχουν ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν και ψυχές που επιθυμούν να τις ακούσουν, θα υπάρχει πάντα κάπου μια λευκή οθόνη κάτω από τα αστέρια, έτοιμη να φωτίσει όχι μόνο τα πρόσωπά μας, αλλά και εκείνο το ανεξήγητο κομμάτι του εαυτού μας που εξακολουθεί να πιστεύει στη μαγεία.