Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο...

 

Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο. Όχι γιατί αγνοώ αυτόν που ζω, αλλά γιατί τον γνωρίζω πολύ καλά. Βλέπω την αδικία να βαφτίζεται κανονικότητα, την απληστία να παρουσιάζεται ως πρόοδος, τον φόβο να μεταμφιέζεται σε ασφάλεια και την αδιαφορία να γίνεται καθημερινή συνήθεια.

Μου λένε να είμαι ρεαλιστής. Μα ο μεγαλύτερος ρεαλισμός είναι να παραδεχθεί κανείς πως ένας κόσμος που παράγει πολέμους, πείνα, μοναξιά και καταστροφή της φύσης δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι μόνο μία εκδοχή της.

Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο όπου η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται από τον τραπεζικό του λογαριασμό, αλλά από την ικανότητά του να δημιουργεί, να μοιράζεται και να συμπονά. Έναν κόσμο όπου η επιστήμη υπηρετεί τη ζωή, η πολιτική το κοινό καλό και η οικονομία τον άνθρωπο, όχι το αντίστροφο.

Ξέρω πως θα με πουν ονειροπόλο. Κάθε μεγάλη αλλαγή, όμως, γεννήθηκε πρώτα ως όνειρο. Η κατάργηση της δουλείας, η δημοκρατία, τα κοινωνικά δικαιώματα, η ελευθερία της σκέψης ήταν κάποτε αδύνατες ιδέες. Αν κανείς δεν επέμενε σε έναν διαφορετικό κόσμο, θα ζούσαμε ακόμη μέσα στις βεβαιότητες της αδικίας.

Η ελπίδα δεν είναι αφέλεια. Είναι πράξη αντίστασης. Είναι η απόφαση να μη συμβιβάζεσαι με ό,τι υπάρχει μόνο και μόνο επειδή υπάρχει.

Γι' αυτό επιμένω. Όχι επειδή πιστεύω ότι ο άλλος κόσμος θα έρθει μόνος του, αλλά επειδή ξέρω ότι δεν θα υπάρξει ποτέ αν πάψουμε να τον φανταζόμαστε, να τον διεκδικούμε και να τον χτίζουμε, μέρα με τη μέρα, με τις μικρές και μεγάλες πράξεις μας.

Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο. Και ίσως η μεγαλύτερη επανάσταση να είναι ακριβώς αυτή η επιμονή.