Η παραλία με τα βότσαλα.

«Στην παραλία με τα βότσαλα, η θάλασσα δεν αφήνει αναμνήσεις· αφήνει αποδείξεις ότι κάποτε πέρασε.»

Η παραλία με τα βότσαλα δεν κρατά τα ίχνη των ανθρώπων όπως η άμμος. Τα σβήνει αμέσως, σαν να ξέρει πως κάθε άφιξη είναι προσωρινή. Κάθε βότσαλο είναι μια μικρή μνήμη της θάλασσας· ένα κομμάτι βράχου που ταξίδεψε χρόνια για να βρεθεί εκεί, σιωπηλό φύλακας του ορίζοντα. Το κύμα δεν γράφει λέξεις πάνω τους· γράφει χρόνο. Τα στρογγυλεύει όπως η ζωή στρογγυλεύει τις γωνίες των ανθρώπων. Και όταν το απόγευμα πέφτει, τα βότσαλα κρατούν λίγο από το φως του ήλιου, σαν μικρά κομμάτια χαμένου καλοκαιριού. Ίσως γι’ αυτό οι παραλίες με βότσαλο μοιάζουν πιο μοναχικές: δεν υπόσχονται αιώνια ίχνη, μόνο την ομορφιά της στιγμής.