Το καΐκι.

 

Λένε πως κάθε καΐκι έχει ένα όνομα. Δεν είναι αλήθεια. Το πραγματικό του όνομα είναι εκείνο που του δίνει η θάλασσα, κι αυτό δεν προφέρεται ποτέ.

Ένα παλιό καΐκι δε γερνά· μετατρέπεται σιγά σιγά σε μνήμη. Το ξύλο του απορροφά τον άνεμο, το αλάτι και τις φωνές όσων ταξίδεψαν μαζί του, ώσπου δεν ξεχωρίζει κανείς αν επιπλέει ακόμη στο νερό ή στον χρόνο.

Ίσως η θάλασσα να είναι μια απέραντη βιβλιοθήκη και τα καΐκια τα βιβλία της. Δεν διαβάζονται με τα μάτια, αλλά με τις επιστροφές. Κάθε λιμάνι είναι μια υποσημείωση, κάθε απόπλους μια καινούργια ερμηνεία του ίδιου ταξιδιού.

Όταν ένα καΐκι δένει στο λιμάνι, μοιάζει να ξεκουράζεται. Όταν λικνίζεται, μοιάζει να θυμάται. Δεν βιάζεται· γνωρίζει ότι η θάλασσα δεν ανήκει σε όποιον την κατακτά, αλλά σε όποιον τη σέβεται.

Ίσως γι' αυτό τα παλιά καΐκια συγκινούν τόσο. Δεν κουβαλούν μόνο δίχτυα και άγκυρες. Κουβαλούν τον χρόνο. Και μας θυμίζουν πως η ζωή, όπως και η θάλασσα, δεν μετριέται με τα μίλια που διανύσαμε, αλλά με τα λιμάνια όπου αξιώθηκε η ψυχή μας να επιστρέψει.

Κι όταν ένα καΐκι χαθεί, δεν βυθίζεται. Απλώς περνά στη μυστική γεωγραφία των πραγμάτων που εξακολουθούν να υπάρχουν, επειδή κάποιος τα θυμάται.