Το ταξίδι μέσα από ένα μπουκάλι κρασιού...

 

Ένα μπουκάλι κρασί είναι ένας μικρός κλειστός κόσμος. Δεν περιέχει μόνο σταφύλια που ωρίμασαν κάτω από τον ήλιο· περιέχει έναν τόπο, μια εποχή, τα χέρια που τρύγησαν, τη σιωπή του κελαριού όπου περίμενε τον χρόνο.

Όταν ανοίγει ο φελλός, δεν απελευθερώνεται μόνο ένα άρωμα. Ανοίγει μια πόρτα. Ένα άρωμα από βρεγμένο χώμα, από πέτρα ζεσταμένη στον ήλιο, από θάλασσα που πέρασε κάποτε πάνω από τα αμπέλια. Το κρασί γίνεται ένα πλοίο χωρίς πανιά που ταξιδεύει τον νου πίσω σε τόπους που ίσως δεν γνωρίσαμε ποτέ.

Κάθε γουλιά είναι μια διαδρομή. Στην αρχή είναι η γη, ύστερα η μνήμη και στο τέλος κάτι πιο βαθύ: η αίσθηση πως ο χρόνος μπορεί να φυλακιστεί σε ένα γυάλινο δοχείο και να περιμένει υπομονετικά έναν άνθρωπο να τον ξυπνήσει.

Ίσως γι’ αυτό αγαπάμε το κρασί. Γιατί μας θυμίζει πως τίποτα αληθινό δεν χάνεται. Ένα καλοκαίρι, ένα χωριό, ένα πρόσωπο, μια στιγμή δίπλα στη θάλασσα μπορούν να συνεχίσουν το ταξίδι τους μέσα σε ένα μπουκάλι, μέχρι να βρεθεί κάποιος να το ανοίξει.

Κι έτσι, κάθε φορά που τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας, δεν γιορτάζουμε απλώς το παρόν. Ξυπνάμε το παρελθόν και δίνουμε υπόσχεση στο μέλλον. Γιατί το ταξίδι ενός κρασιού δεν τελειώνει ποτέ στο ποτήρι· συνεχίζεται μέσα στις ιστορίες που θα πούμε, στα γέλια που θα μοιραστούμε και στις αναμνήσεις που, χωρίς να το καταλάβουμε, κλείνουμε από τώρα μέσα στο επόμενο μπουκάλι.