Ο Ψηφιδωτός Ήλιος της Βεράντας.

 

Στη βεράντα δεν καθόταν μόνο ο ήλιος. Καθόταν ο χρόνος.

Κάθε πρωί άφηνε πάνω στα πλακάκια τις χρυσές του ψηφίδες· μικρά κομμάτια φωτός που ενώνονταν αθόρυβα, σαν ένα αρχαίο ψηφιδωτό φτιαγμένο από αναμνήσεις. Μια ακτίνα πάνω σε ένα φύλλο βασιλικού, μια σκιά από την καρέκλα, η λάμψη στο χείλος ενός ξεχασμένου φλιτζανιού.

Ο ήλιος της βεράντας δεν ήταν ποτέ ολόκληρος. Ήταν κομμάτια. Όπως κι εμείς.

Κουβαλούσε τις ρωγμές των ημερών, τις χαρές και τις απουσίες, τα πρωινά που ξεκίνησαν με ελπίδα και τα βράδια που έμειναν σιωπηλά. Κι όμως, μέσα από όλες αυτές τις μικρές ψηφίδες, σχημάτιζε μια εικόνα μοναδική: την εικόνα μιας ζωής που συνεχίζει να λάμπει.

Γιατί ο πραγματικός ήλιος δεν βρίσκεται μόνο στον ουρανό. Βρίσκεται στα μικρά σημεία όπου το φως αποφασίζει να μείνει. Και η βεράντα μπορεί να είναι ένα από αυτά.