Η αναγέννηση του πόθου.

Ο ερωτικός πόθος δεν είναι μόνο η έλξη προς ένα άλλο πρόσωπο. Είναι μια εσωτερική κατάσταση, ένας τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αισθάνεται ότι η ζωή εξακολουθεί να τον αγγίζει. Όταν ο πόθος σβήνει, δεν χάνεται πάντοτε· πολλές φορές αποσύρεται σε μια σιωπηλή περιοχή της ψυχής, περιμένοντας μια αφορμή για να επιστρέψει.

Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος πιστεύει πως η επιθυμία έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο χρόνος, οι απογοητεύσεις και οι καθημερινές συνήθειες δημιουργούν ένα πέπλο αδιαφορίας. Η μορφή εκείνου που κάποτε ξυπνούσε την καρδιά γίνεται ανάμνηση και το συναίσθημα μοιάζει με ένα παλιό γράμμα ξεχασμένο σε ένα συρτάρι.

Κι όμως, αρκεί κάποιες φορές μια μικρή πράξη για να μετακινηθεί κάτι βαθύτερο.

Ένα χαμόγελο στον καθρέφτη μπορεί να μοιάζει ασήμαντο, όμως κρύβει μια μεγάλη ψυχολογική δύναμη. Δεν είναι ένα χαμόγελο αυτοθαυμασμού· είναι μια στιγμή συμφιλίωσης με τη ζωή. Είναι η αναγνώριση πως μέσα στο πρόσωπο που κοιτάζουμε υπάρχει ακόμη εκείνος ο άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει, να επιθυμήσει, να συγκινηθεί.

Ο καθρέφτης δεν επιστρέφει μόνο την εικόνα μας· επιστρέφει και τη σχέση μας με τον εαυτό μας. Όταν κάποιος κοιτάζεται με αυστηρότητα, ο πόθος μαραίνεται. Όταν όμως κοιτάζεται με τρυφερότητα, δημιουργείται ο χώρος όπου μπορεί να ξαναγεννηθεί η επιθυμία.

Ο ερωτικός πόθος έχει ανάγκη από φως. Όπως ένα φυτό δεν πεθαίνει επειδή έχασε προσωρινά τα φύλλα του, έτσι και η καρδιά δεν παύει να αισθάνεται επειδή πέρασε μια περίοδο σιωπής. Μερικές φορές χρειάζεται μόνο ένα άγγιγμα μνήμης, μια εικόνα, μια σκέψη ή ένα χαμόγελο για να ενεργοποιηθούν ξανά οι κρυφές του ρίζες.

Το χαμόγελο στον καθρέφτη δεν αλλάζει τον άλλο άνθρωπο. Δεν φέρνει πίσω όσα χάθηκαν. Αλλάζει όμως κάτι εξίσου σημαντικό: τον τρόπο με τον οποίο εμείς στεκόμαστε απέναντι στον έρωτα. Μας θυμίζει πως ο πόθος δεν κατοικεί μόνο στο βλέμμα του άλλου, αλλά και στη δική μας ικανότητα να βλέπουμε ακόμη ομορφιά, δυνατότητα και μέλλον.

Ίσως τελικά ο έρωτας να αναζωογονείται πρώτα μέσα μας. Και το πρώτο του σημάδι να μην είναι μια εξωτερική συνάντηση, αλλά μια εσωτερική στιγμή: ένας άνθρωπος που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και, αντί να αποστρέψει το βλέμμα, του χαμογελά.

Εκεί, σε αυτή τη μικρή και σιωπηλή πράξη, μπορεί να αρχίσει ξανά η άνοιξη του πόθου.

Γιατί ο πόθος δεν πεθαίνει όταν χάνεται το πρόσωπο· πεθαίνει μόνο όταν ξεχνάμε να φωτίζουμε μέσα μας το βλέμμα με το οποίο κάποτε ερωτευτήκαμε.