Το βάρος της σκέψης.

 

Η σκέψη δεν έχει μάζα, κι όμως είναι από τα πιο βαριά πράγματα που κουβαλά ο άνθρωπος. Δεν τη βλέπεις, δεν την αγγίζεις, αλλά μπορεί να λυγίσει μια πλάτη περισσότερο από έναν βράχο και να ξαγρυπνήσει μια ψυχή περισσότερο από έναν πόνο.

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν ανάλαφροι, όχι γιατί η ζωή τους χάρισε λιγότερα βάρη, αλλά γιατί έμαθαν να μην κρατούν κάθε σκέψη για πάντα. Και υπάρχουν άλλοι που γεμίζουν τις τσέπες της ψυχής τους με ερωτήματα, τύψεις, φόβους και αναμνήσεις, ώσπου κάθε βήμα γίνεται δυσκολότερο από το προηγούμενο.

Η σκέψη είναι ευλογία όταν γίνεται φως. Είναι κατάρα όταν γίνεται λαβύρινθος. Γιατί ο νους έχει την παράξενη ικανότητα να χτίζει φυλακές χωρίς πέτρα και κάγκελα. Αρκεί μια ιδέα που επιστρέφει ξανά και ξανά, σαν σταγόνα που πέφτει αδιάκοπα πάνω στην ίδια πέτρα.

Κι όμως, χωρίς το βάρος της σκέψης δεν θα υπήρχε ούτε ποίηση, ούτε επιστήμη, ούτε επανάσταση, ούτε αγάπη. Οι μεγάλες αλλαγές γεννήθηκαν από ανθρώπους που τόλμησαν να σηκώσουν το βάρος μιας ερώτησης: «Κι αν τα πράγματα μπορούν να γίνουν αλλιώς;»

Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να απαλλαγούμε από τη σκέψη, αλλά να μάθουμε να τη μεταφέρουμε όπως ο ορειβάτης το σακίδιό του: μόνο με όσα είναι πραγματικά απαραίτητα. Γιατί η σοφία δεν βρίσκεται στο να σκεφτόμαστε αδιάκοπα, αλλά στο να γνωρίζουμε ποιες σκέψεις αξίζει να κουβαλήσουμε μέχρι το τέλος της διαδρομής.