Όταν ο άνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι.

 

Όταν ο άνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι, δεν κατέκτησε μόνο έναν άγνωστο κόσμο. Κατέκτησε, έστω για μια στιγμή, την ίδια του την αμφιβολία. Εκεί όπου επί χιλιάδες χρόνια έφταναν μόνο οι μύθοι, τα ποιήματα και τα όνειρα, έφτασε ένα ανθρώπινο βήμα.

Το φεγγάρι υπήρξε ο καθρέφτης των ερωτευμένων, το ρολόι των γεωργών, ο σύντροφος των μοναχικών και το σύμβολο του ανέφικτου. Όταν όμως ο Νιλ Άρμστρονγκ άφησε το αποτύπωμά του στη σεληνιακή σκόνη, το ανέφικτο δεν εξαφανίστηκε· απλώς μετακινήθηκε λίγο πιο μακριά. Γιατί η ανθρώπινη φύση δεν ζει από τους προορισμούς που φτάνει, αλλά από τους ορίζοντες που συνεχώς γεννά.

Κι όμως, υπάρχει μια παράξενη ειρωνεία. Την ίδια εποχή που ο άνθρωπος έφτανε στο φεγγάρι, συνέχιζε να δυσκολεύεται να διασχίσει τις αποστάσεις που τον χώριζαν από τον συνάνθρωπό του. Μπορούσε να ταξιδέψει σχεδόν τετρακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα στο διάστημα, αλλά όχι πάντοτε τα λίγα βήματα που χρειάζονταν για να νικήσει το μίσος, την αδικία ή τον φόβο.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο ταξίδι να μην είναι εκείνο προς τα άστρα, αλλά εκείνο προς τον εσωτερικό μας κόσμο. Γιατί η τεχνολογία μπορεί να κατακτήσει πλανήτες, όμως μόνο η σοφία μπορεί να κατακτήσει τον άνθρωπο.

Το αποτύπωμα στο φεγγάρι θα μείνει σχεδόν αιώνιο, αφού εκεί δεν φυσά άνεμος για να το σβήσει. Το ερώτημα είναι αν θα αφήσουμε κάποτε ένα εξίσου ανεξίτηλο αποτύπωμα στη Γη: ένα ίχνος ειρήνης, δικαιοσύνης και ανθρωπιάς. Τότε μόνο θα μπορούμε να πούμε πως το μεγαλύτερο άλμα δεν έγινε στη Σελήνη, αλλά μέσα στην ανθρώπινη ψυχή.