Αναβλασταίνοντας τον πόθο.

 

Υπάρχουν φυτά που δεν ζητούν να τα θαυμάσεις. Ζητούν μόνο λίγο φως, λίγο νερό και μια μικρή ευκαιρία να ξαναρχίσουν. Ο πόθος (epipremnum aureum) είναι ένα από αυτά. Ακόμη κι όταν τα φύλλα του κιτρινίσουν, όταν οι βλαστοί του μοιάζουν κουρασμένοι και η σιωπή απλωθεί πάνω στη γλάστρα του, μέσα του παραμένει κρυμμένη η μνήμη της άνοιξης.

Αν κόψεις ένα κομμάτι του, έναν γυμνό και φαινομενικά νεκρό βλαστό που να περιέχει όμως τουλάχιστον έναν "κόμπο" (node), και τον βυθίσεις στο νερό, συμβαίνει ένα μικρό θαύμα. Το υγρό στοιχείο ξυπνά τους κοιμισμένους οφθαλμούς. Μέσα στη διαύγειά του, ο μικρός κόμπος αναζωογονείται, φουσκώνει και αρχίζει να βγάζει λευκές, ολοζώντανες ρίζες. Το νερό γίνεται η γέφυρα ανάμεσα στη φθορά και την αναγέννηση, αποδεικνύοντας πως η ζωή δεν χρειάζεται πάντα χώμα για να θυμηθεί την αρχή της· χρειάζεται μόνο τη σωστή θρέψη.

Έτσι είναι και ο ανθρώπινος πόθος.

Δεν πεθαίνει εύκολα. Μπορεί να κρυφτεί κάτω από απογοητεύσεις, να μαραθεί από την αδιαφορία, να χάσει τα φύλλα του μέσα στους χειμώνες της ζωής. Όμως κάπου βαθιά, σε έναν μικρό αόρατο κόμπο της ψυχής, περιμένει η νέα βλάστηση. Μια λέξη, ένα βλέμμα, μια ανάμνηση, ένα όνειρο που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ, μπορούν να γίνουν το νερό που θα τον ξυπνήσει. Αυτή η αναζωογονητική δύναμη, σαν καθαρό νερό που ποτίζει την ξεραμένη ύπαρξη, ξεπλένει τη σκόνη του χρόνου και δίνει το σύνθημα για μια νέα αρχή.

Ο άνθρωπος συχνά νομίζει πως ό,τι χάθηκε δεν επιστρέφει. Ξεχνά πως η φύση δεν εργάζεται με τελεσίδικες αποφάσεις. Ένα ξερό κλαδί μπορεί να κρύβει έναν ζωντανό οφθαλμό. Ένας άδειος κήπος μπορεί να ετοιμάζει μυστικά την επιστροφή του χρώματος. Ένα τέλος μπορεί να είναι απλώς η περίοδος ανάπαυσης πριν από μια νέα αρχή.

Ο πόθος δεν μεγαλώνει επειδή όλα ήταν εύκολα. Μεγαλώνει επειδή άντεξε. Είναι ένα φυτό που επιβιώνει στο σκοτάδι, που προσαρμόζεται και αναζητά το ελάχιστο φως, βγάζοντας εναέριες ρίζες για να γραπωθεί από όπου μπορεί. Είναι γνωστό παγκοσμίως και ως "Devil's Ivy" (Κισσός του Διαβόλου), επειδή παραμένει πράσινο ακόμα και στο σκοτάδι, ενώ έχει την ιδιότητα να καθαρίζει την ατμόσφαιρα. Οι ρίζες του μαθαίνουν να ψάχνουν στα σκοτεινά σημεία για να βρουν τροφή, όπως και η ψυχή μαθαίνει μέσα από τις δυσκολίες να ανακαλύπτει τις κρυφές της δυνάμεις.

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι μια συνεχής άνθηση, αλλά ένας αέναος κύκλος αναβλάστησης. Να χάνουμε φύλλα, να αλλάζουμε μορφή, να περνάμε εποχές σιωπής και ύστερα, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή και νιώσουμε το άγγιγμα του νερού, να ξαναβγάζουμε πράσινο.

Γιατί ο πόθος, όπως και η ελπίδα, δεν χρειάζεται να είναι μεγάλος για να υπάρχει. Αρκεί ένας μικρός ζωντανός κόμπος μέσα μας, βυθισμένος στην προσμονή, που αρνείται να ξεραθεί.