Ο Υμηττός από την Πεντέλη.

 

Υπάρχουν βουνά που δεν αντικρίζουν απλώς το ένα το άλλο· συνομιλούν. Η Πεντέλη και ο Υμηττός στέκονται αιώνες τώρα αντικριστά, σαν δύο γέροντες σοφοί που δεν χρειάζονται λέξεις για να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Ανάμεσά τους κυλά η ζωή της Αθήνας, με τις φωνές, τις αγωνίες, τις νίκες και τις ήττες της.

Από την Πεντέλη, ο Υμηττός μοιάζει με ήρεμο κύμα από πέτρα. Δεν επιβάλλεται. Δεν κραυγάζει. Στέκει σιωπηλός, με τις πλαγιές του να αλλάζουν χρώμα καθώς ο ήλιος διασχίζει τον ουρανό. Το πρωί είναι γαλάζιος, το μεσημέρι ασημένιος και το δειλινό παίρνει εκείνο το βαθύ μωβ που μόνο τα αττικά βουνά γνωρίζουν.

Η Πεντέλη θυμάται το μάρμαρο που έγινε ναοί και αγάλματα. Ο Υμηττός θυμάται το θυμάρι, τις μέλισσες και τα μονοπάτια των περιπατητών. Ο ένας χάρισε στην Αθήνα την πέτρα της· ο άλλος το άρωμά της. Κι όμως, κανείς τους δεν ζητά ευγνωμοσύνη. Αρκούνται να στέκουν εκεί, φύλακες μιας πόλης που συχνά ξεχνά να σηκώσει το βλέμμα προς τα βουνά της.

Ίσως γι' αυτό αξίζει να ανεβαίνει κανείς στην Πεντέλη: όχι μόνο για να δει τον Υμηττό, αλλά για να καταλάβει πως η απόσταση δεν είναι πάντα χωρισμός. Μερικές φορές είναι ο χώρος που χρειάζεται η ομορφιά για να αποκαλυφθεί. Γιατί μόνο όταν κοιτάζεις από μακριά αντιλαμβάνεσαι το πραγματικό μέγεθος όσων στέκονταν πάντοτε δίπλα σου.

Και τότε καταλαβαίνεις πως τα βουνά δεν είναι απλώς κομμάτια γης. Είναι η μνήμη ενός τόπου. Όσο αυτά στέκουν αντικριστά, η Αθήνα θα εξακολουθεί να έχει δύο σιωπηλούς μάρτυρες της ιστορίας της· δύο κορυφές που θυμίζουν πως, πάνω από τον θόρυβο των ανθρώπων, υπάρχει πάντα η γαλήνη της φύσης.