Της γριάς το μαλλί και της νιας η μορφή.

Λένε πως η ζάχαρη δεν έχει ηλικία. Οι άνθρωποι έχουν, τα ρολόγια έχουν, ακόμη και τα σπίτια έχουν· αλλά η ζάχαρη απλώς αλλάζει μεταμφίεση. Μια μέρα γίνεται καραμέλα, την άλλη γίνεται όνειρο, και κάποτε αποφασίζει να τυλιχτεί σε λεπτές ίνες και να παρουσιαστεί ως «της γριάς το μαλλί».

Παράξενο όνομα για ένα γλυκό. Σαν να πήρε η ζωή τα άσπρα μαλλιά μιας ηλικιωμένης γυναίκας και να τα έκανε σύννεφο για να το κρατήσουν στα χέρια τους τα παιδιά. Σαν να είπε ο χρόνος: «Μην παίρνετε τόσο σοβαρά τα γεράματα. Μπορεί να είναι απλώς μια άλλη μορφή ζάχαρης».

Και απέναντι στέκεται η νια, με τη μορφή της που μοιάζει ανέγγιχτη από τις βροχές. Η νεότητα είναι ένα λουλούδι που δεν γνωρίζει ακόμη πως μια μέρα θα γίνει σπόρος. Η ομορφιά της δεν βρίσκεται στο ότι δεν θα χαθεί, αλλά στο ότι λάμπει επειδή γνωρίζει -χωρίς να το ξέρει- πως όλα τα θαύματα έχουν ημερομηνία λήξης.

Η γριά και η νια δεν είναι αντίθετες. Είναι η ίδια γυναίκα που κοιτάζει τον εαυτό της από τις δύο πλευρές ενός καθρέφτη. Από τη μια πλευρά βλέπει το πρόσωπο που γεννήθηκε, από την άλλη το πρόσωπο που έμαθε να αγαπά. Το ένα έχει ρυτίδες, το άλλο έχει όνειρα. Και τα δύο έχουν ψυχή.

Ίσως γι’ αυτό το γλυκό που μοιάζει με άσπρα μαλλιά να είναι τόσο αγαπημένο. Μας θυμίζει πως ακόμη και ο χρόνος, όταν τον αφήσεις να λιώσει στο στόμα σου, έχει μια γεύση γλυκιά. Και πως η αιωνιότητα δεν βρίσκεται στο να παραμένεις νέος, αλλά στο να μπορείς να κοιτάς κάθε ηλικία και να λες: «Κι αυτή είμαι εγώ».