Η δεύτερη πατρίδα των ελαφιών.

Υπάρχουν τόποι που δεν μας γεννούν, αλλά μας υιοθετούν. Η Μύρινα είναι ένας τέτοιος τόπος. Ανάμεσα στα τείχη του παλιού κάστρου, όπου οι αιώνες άφησαν τα σημάδια τους πάνω στην πέτρα, περπατούν ελάφια που ήρθαν από μια άλλη θάλασσα, από ένα άλλο νησί. Κι όμως, η Λήμνος τα έκανε δικά της.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ένας μικρός αριθμός πλατωνιών (Dama dama) έφτασε στη Μύρινα ως δωρεά από τον Δήμο της Ρόδου. Ήταν τρία ελάφια, ένα θηλυκό και δύο αρσενικά, που μεταφέρθηκαν στο νησί για να αποτελέσουν ένα ζωντανό στολίδι του κάστρου και μια ξεχωριστή παρουσία για τους επισκέπτες. Κανείς ίσως δεν μπορούσε τότε να φανταστεί πως αυτά τα ζώα δεν θα έμεναν απλώς μια τουριστική εικόνα, αλλά θα γίνονταν κομμάτι της ψυχής του τόπου.

Χωρίς φυσικούς εχθρούς και με το φιλόξενο περιβάλλον της Μύρινας, τα ελάφια πολλαπλασιάστηκαν και σήμερα αποτελούν έναν πληθυσμό που υπολογίζεται σε περισσότερα από εκατό ζώα. Μα πάνω απ’ όλα έγιναν ένα σύμβολο μιας παράξενης αλήθειας: ότι η πατρίδα δεν είναι πάντοτε εκεί όπου γεννιόμαστε.

Τα ελάφια αυτά κουβαλούν ένα παράδοξο. Η πρώτη τους πατρίδα βρίσκεται μακριά, στη Ρόδο, αλλά η δεύτερη πατρίδα τους βρίσκεται εκεί όπου η ζωή τούς έδωσε χώρο να ριζώσουν. Ίσως όλες οι πατρίδες να είναι τελικά δεύτερες. Γιατί η μνήμη δεν κατοικεί μόνο στον τόπο της γέννησης· κατοικεί και στον τόπο όπου κάποιος βρίσκει καταφύγιο.

Το κάστρο της Μύρινας, με τις πέτρες του που θυμούνται πολιορκίες, βασιλιάδες και ξεχασμένους αιώνες, φιλοξενεί πλέον και μια άλλη ιστορία: την ιστορία πλασμάτων που ταξίδεψαν χωρίς να γνωρίζουν ότι ταξιδεύουν προς μια νέα μοίρα.

Γιατί μερικές φορές η μοίρα δεν μας επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Μας οδηγεί σε έναν άγνωστο τόπο και μας ψιθυρίζει πως εκεί, ανάμεσα σε ξένες πέτρες και νέους ορίζοντες, βρήκαμε τη δεύτερη πατρίδα μας.