Η γάτα, η γνώση και το μεγάλο ανθρώπινο ανέκδοτο...

Οι άνθρωποι έχουν μια υπέροχη συνήθεια: πιστεύουν ότι επειδή έβαλαν ένα όνομα σε κάτι, το κατάλαβαν κιόλας. Έδωσαν ονόματα στα άστρα, στα κύτταρα, στα συναισθήματα, στις γάτες. Σαν να λένε στον κόσμο: «Σε τακτοποιήσαμε. Τώρα μπορείς να καθίσεις ήσυχος στο ράφι της γνώσης μας».

Η γάτα, βέβαια, δεν εντυπωσιάζεται.

Μπορεί να περάσει μια ολόκληρη μέρα κοιτάζοντας ένα σημείο στον τοίχο που εμείς δεν βλέπουμε τίποτα. Και τότε αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε: «Τι βλέπει; Μήπως υπάρχει κάτι που αγνοούμε;». Η γάτα δεν απαντά. Όχι επειδή δεν ξέρει. Αλλά επειδή γνωρίζει ότι ορισμένες αλήθειες χάνουν την αξία τους όταν τις εξηγείς.

Ο άνθρωπος έχει χτίσει πολιτισμούς πάνω στην ανάγκη του να γνωρίζει. Έφτιαξε πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, μηχανές αναζήτησης και τώρα μηχανές που απαντούν πριν καν προλάβει να κάνει την ερώτηση. Κι όμως, στο τέλος της ημέρας, γυρίζει σπίτι και ζητά από μια γάτα να του θυμίσει πώς είναι να ζει κανείς χωρίς εγχειρίδιο χρήσης.

Η γάτα δεν έχει φιλοσοφικό σύστημα. Έχει μόνο ένα μπολ, έναν ήλιο στο πάτωμα και μια ακλόνητη πεποίθηση ότι ο κόσμος δεν χρειάζεται πάντα βελτίωση. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς ένα καλό σημείο για ύπνο.

Ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της γνώσης είναι αυτή: όσο περισσότερα μαθαίνει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει πόσο λίγα ξέρει. Η γάτα το γνώριζε από την αρχή. Γι’ αυτό ποτέ δεν έγραψε βιβλίο για τη σοφία της.

Ήξερε ότι ο πιο σοφός άνθρωπος του κόσμου μπορεί να μιλά ώρες για την αλήθεια, ενώ μια γάτα μπορεί να την πλησιάσει απλώς κουλουριαζόμενη στο περβάζι ενός παραθύρου.

Και ίσως, αν κάποτε ανοίξουμε το τελευταίο βιβλίο της γνώσης, στην τελευταία σελίδα να μη βρούμε μια μεγάλη αποκάλυψη.

Ίσως να βρούμε μόνο ένα αποτύπωμα γάτας.