Οι μουσικοί του δρόμου -οι ποιητές της στιγμής.

 

Υπάρχουν μουσικοί που δεν έχουν σκηνή, προβολείς ή βελούδινες κουρτίνες. Έχουν μόνο έναν δρόμο, ένα παλιό όργανο και μια μελωδία που ταξιδεύει ανάμεσα στα βήματα των περαστικών.

Οι μουσικοί του δρόμου είναι οι αφηγητές των πόλεων. Κάθονται σε μια γωνιά μιας πλατείας, κάτω από ένα παλιό κτίριο ή δίπλα σε έναν σταθμό, και για λίγα λεπτά μεταμορφώνουν τον θόρυβο σε σιωπή. Ένα βιολί, μια κιθάρα, ένα ακορντεόν γίνονται γέφυρες ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους.

Δεν ζητούν πάντοτε χρήματα. Πολλές φορές ζητούν μόνο ένα βλέμμα, μια μικρή αναγνώριση ότι η μουσική τους έφτασε κάπου. Γιατί ο μεγαλύτερος φόβος του καλλιτέχνη δεν είναι η φτώχεια· είναι η αδιαφορία.

Ο μουσικός του δρόμου μοιάζει με τον ταξιδιώτη που αφήνει σημάδια στην άμμο γνωρίζοντας πως το κύμα θα τα σβήσει. Η μελωδία του θα χαθεί μέσα στην πόλη, αλλά για κάποιον περαστικό μπορεί να γίνει ανάμνηση μιας ολόκληρης ζωής.

Ίσως ένας άνθρωπος που περνά βιαστικά να σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα και να θυμηθεί μια παλιά αγάπη. Ίσως ένα παιδί να ακούσει για πρώτη φορά έναν ήχο που θα το ακολουθεί για πάντα. Ίσως κάποιος μοναχικός να νιώσει ότι, έστω για λίγο, δεν είναι μόνος.

Οι μουσικοί του δρόμου δεν παίζουν απλώς νότες. Παίζουν απέναντι στον χρόνο. Κρατούν ζωντανή μια αρχαία συμφωνία: την ανάγκη του ανθρώπου να μοιράζεται το συναίσθημά του, ακόμη κι όταν δεν έχει τίποτα άλλο παρά μια φωνή, μια ανάσα και ένα όργανο στα χέρια του.

Και όταν μαζεύουν το καπέλο τους και φεύγουν, ο δρόμος ξαναγίνεται δρόμος. Όμως κάπου στον αέρα μένει μια αόρατη μελωδία -σαν μια μικρή απόδειξη ότι η πόλη, όσο σκληρή κι αν φαίνεται, έχει ακόμη καρδιά.