Τα μουσικά όργανα- οι φωνές που απέκτησαν σώμα.

 

Τα μουσικά όργανα είναι οι προσπάθειες του ανθρώπου να δώσει μορφή σε κάτι άυλο. Πριν υπάρξει η μελωδία, υπήρχε η σιωπή· και μέσα στη σιωπή γεννήθηκε η ανάγκη να ακουστεί η ψυχή.

Ένα κομμάτι ξύλο έγινε βιολί, ένα κοίλο σώμα έγινε κιθάρα, ένα σύνολο πλήκτρων έγινε πιάνο. Ο άνθρωπος πήρε υλικά της γης και τους έμαθε να θυμούνται. Γιατί κάθε όργανο δεν παράγει απλώς ήχους· κουβαλά ίχνη από χέρια, εποχές και συναισθήματα.

Το παλιό βιολί κρατά ίσως μέσα του δάκρυα από χαμένες αγάπες. Το ακορντεόν μοιάζει με μικρή φυσαρμόνικα της μνήμης, που ανοίγει και κλείνει σαν στήθος ανθρώπου που αναστενάζει. Το πιάνο έχει κάτι από αρχιτεκτονική της σιωπής: μαύρα και λευκά πλήκτρα που προσπαθούν να συμφιλιώσουν τις αντιθέσεις του κόσμου.

Κάθε μουσικό όργανο είναι ένα μικρό παράδοξο. Είναι άψυχο αντικείμενο που αποκτά ψυχή μόνο όταν το αγγίξει ένας άνθρωπος. Χωρίς το χέρι, το δοξάρι, την ανάσα ή το βλέμμα του μουσικού, παραμένει σιωπηλό. Με αυτά όμως γίνεται γλώσσα χωρίς λέξεις.

Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι φυλάσσουν παλιά όργανα σαν κειμήλια. Όχι επειδή αξίζουν μόνο ως αντικείμενα, αλλά επειδή μέσα τους κατοικούν στιγμές που δεν μπορούν να επιστρέψουν. Ένα τραγούδι τελειώνει, αλλά η ηχώ του παραμένει -όπως και οι άνθρωποι που έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους μια μελωδία.

Τα μουσικά όργανα είναι, τελικά, οι καθρέφτες της ανθρώπινης ψυχής. Δεν μιλούν από μόνα τους. Περιμένουν κάποιον να τα αγγίξει, για να θυμίσουν στον κόσμο ότι ακόμα υπάρχει κάτι που δεν μετριέται, δεν αγοράζεται και δεν φυλακίζεται: η συγκίνηση.