Περί ονοματοδοσίας των οδών των πόλεων.

 

Οι δρόμοι δεν έχουν καμία ανάγκη από ονόματα. Οι άνθρωποι έχουν. Ο δρόμος ξέρει πολύ καλά πού πηγαίνει. Είναι οι περαστικοί που πανικοβάλλονται αν δεν μπορούν να βάλουν μια ταμπέλα πάνω στην αβεβαιότητα.

Έτσι αρχίζει η μεγάλη τελετή της ονοματοδοσίας. Μια επιτροπή συγκεντρώνεται, ξεσκονίζει ήρωες, ποιητές, στρατηγούς, πολιτικούς, ευεργέτες και μερικούς ξεχασμένους αγίους, σαν να διαλέγει κρασιά για επίσημο δείπνο. Κάποιος κερδίζει μια λεωφόρο, κάποιος άλλος ένα στενό χωρίς πεζοδρόμιο. Η μεταθανάτια δόξα, όπως αποδεικνύεται, εξαρτάται και από τον συντελεστή δόμησης.

Η ειρωνεία είναι ότι οι περισσότεροι οδηγοί δεν κοιτούν ποτέ την πινακίδα. Κοιτούν το κινητό τους. Οι δρόμοι έγιναν ψηφιακά δεδομένα και τα ονόματα επιβιώνουν μόνο επειδή το GPS έχει καλή μνήμη.

Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν μια μέρα οι δρόμοι ψήφιζαν. Η οδός Σωκράτους ίσως να απαιτούσε να μετονομαστεί σε «Οδό Αμφιβολίας». Η οδός Ελευθερίας θα ζητούσε να απαλλαγεί από την κίνηση. Και κάποια μικρή ανώνυμη αδιέξοδη πάροδος θα διαμαρτυρόταν ότι δεν γνώρισε ποτέ τον άνθρωπο του οποίου το όνομα κουβαλά εδώ και πενήντα χρόνια.

Ίσως οι πόλεις να μη βαφτίζουν τους δρόμους για να τιμήσουν τους νεκρούς. Ίσως να το κάνουν για να καθησυχάσουν τους ζωντανούς. Γιατί ένας κόσμος όπου όλα είναι ανώνυμα είναι τρομακτικός. Ενώ ένας κόσμος γεμάτος πινακίδες μάς δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουμε πού βρισκόμαστε.

Κι όμως, οι πιο σημαντικές διαδρομές της ζωής δεν είχαν ποτέ πινακίδα. Ο δρόμος προς τον πρώτο έρωτα, προς την απογοήτευση, προς τη συγχώρεση ή προς την αυτογνωσία δεν ονομάστηκε ποτέ από κανένα δημοτικό συμβούλιο. Ευτυχώς. Γιατί αν είχε όνομα, πιθανότατα κάποια μέρα θα το άλλαζαν.