«Μη χτυπάς σ’ ένα σπίτι κλειστό.»

Υπάρχουν πόρτες στη ζωή μας που δεν είναι φτιαγμένες από ξύλο και σίδερο. Είναι φτιαγμένες από μνήμες, προσδοκίες, υποσχέσεις που κάποτε ειπώθηκαν και από σιωπές που κράτησαν περισσότερο απ’ όσο αντέχει η καρδιά. Μπροστά σε αυτές τις πόρτες στεκόμαστε πολλές φορές, χτυπώντας ξανά και ξανά, ελπίζοντας πως κάποιος θα ακούσει.

Όμως υπάρχουν και πόρτες που έχουν κλείσει οριστικά. Όχι πάντα από αδιαφορία ή σκληρότητα· μερικές φορές απλώς επειδή οι δρόμοι δύο ανθρώπων χώρισαν. Κι εκεί βρίσκεται μια από τις πιο δύσκολες αλήθειες της ζωής: πως δεν μπορούμε να ζητήσουμε από μια πόρτα να γίνει ξανά είσοδος, όταν έχει γίνει ήδη τοίχος.

Ο άνθρωπος έχει μέσα του μια παράξενη δύναμη: την ικανότητα να ελπίζει ακόμη και εκεί όπου όλα δείχνουν τελειωμένα. Περιμένει ένα μήνυμα, μια επιστροφή, ένα βλέμμα που θα αλλάξει τα πάντα. Ξενυχτά για μια αγάπη που ίσως υπάρχει μόνο στη μνήμη του. Κρατά ζωντανό ένα παρελθόν, επειδή φοβάται πως αν το αφήσει, θα χάσει μαζί του και ένα κομμάτι του εαυτού του.

Αλλά η αγάπη δεν είναι φυλακή. Δεν είναι μια ατέλειωτη αναμονή μπροστά σε μια κλειστή πόρτα. Η αληθινή αγάπη, ακόμη και όταν τελειώνει, αφήνει ελεύθερο εκείνον που αγάπησε. Γιατί ό,τι χρειάζεται να παρακαλεστεί για να μείνει, έχει ήδη αρχίσει να φεύγει.

Υπάρχουν δρόμοι που δεν επιστρέφουν. Όχι επειδή η ζωή είναι άδικη, αλλά επειδή η ζωή κινείται μόνο προς τα εμπρός. Οι ίδιες χαρές δεν ξαναγυρίζουν ποτέ ακριβώς όπως ήταν. Μπορεί να συναντήσουμε άλλες, βαθύτερες, πιο ώριμες· όμως πρέπει πρώτα να αφήσουμε χώρο μέσα μας για να έρθουν.

Η κλειστή πόρτα είναι ένα μάθημα. Μας διδάσκει πως η αξία μας δεν μετριέται από το αν κάποιος μας ανοίγει. Δεν γινόμαστε λιγότερο σημαντικοί επειδή κάποιος δεν μας περιμένει πια. Ο ήλιος δεν σταματά να λάμπει επειδή ένα παράθυρο έκλεισε.

Και ίσως το πιο μεγάλο μυστικό της ζωής να βρίσκεται σε αυτή τη σιωπηλή στιγμή: όταν σταματάμε να χτυπάμε μια πόρτα που δεν ανοίγει και ακούμε για πρώτη φορά τα βήματά μας στον δρόμο που απλώνεται μπροστά.

Γιατί κάθε κλειστή πόρτα δεν είναι πάντα μια απώλεια. Μερικές φορές είναι μια πρόσκληση να ανακαλύψουμε πως υπάρχουν άλλες πόρτες που περιμένουν να τις ανοίξουμε.

"Μη χτυπάς,

να σ' ανοίξουνε, μη χτυπάς,

σ' ένα σπίτι κλειστό,

που κανείς δε σ' ακούει.

Τώρα μιαν αγάπη ζητάς

και γι' αυτή ξενυχτάς

κι επιμένεις ακόμη.

Δρόμοι, δεν υπάρχουν φορές,

που γυρίζουν ξανά,

για τις ίδιες χαρές.

Ποτέ μη χτυπάς μια πόρτα κλειστή,

μια πόρτα για σένα χαμένη.

Ο δρόμος αυτός κι αν είναι στενός,

δεν είναι για σένα στερνός.

Μη χτυπάς,

να σ' ανοίξουνε, μη χτυπάς,

σ' ένα σπίτι κλειστό,

που κανείς δε σ' ακούει.

Δρόμοι, δεν υπάρχουν φορές,

που γυρίζουν ξανά,

για τις ίδιες χαρές.

Ποτέ μη χτυπάς μια πόρτα κλειστή,

μια πόρτα για σένα χαμένη.

Ο δρόμος αυτός κι αν είναι στενός,

δεν είναι για σένα στερνός."

«Μη χτυπάς σ’ ένα σπίτι κλειστό»

Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.