Οι κλειστές πόρτες.

Οι κλειστές πόρτες δεν είναι όλες φτιαγμένες για να μας εμποδίζουν. Κάποιες υπάρχουν για να μας προστατεύσουν από δρόμους που δεν ήταν ποτέ δικοί μας. Κάποιες κρύβουν πίσω τους ένα τέλος· άλλες, μια αρχή που δεν έχουμε ακόμη τη δύναμη να αντικρίσουμε.

Ο άνθρωπος στέκεται συχνά μπροστά σε μια κλειστή πόρτα και θρηνεί αυτό που δεν μπορεί να αποκτήσει. Ξεχνά όμως πως κάθε πόρτα που κλείνει αφήνει πίσω της έναν διάδρομο ελευθερίας. Γιατί η ζωή δεν είναι ένα σπίτι με ανοιχτές εισόδους παντού· είναι ένας λαβύρινθος από επιλογές, απώλειες και απρόσμενες συναντήσεις.

Υπάρχουν πόρτες που έκλεισαν με θόρυβο - φιλίες που χάθηκαν, αγάπες που τελείωσαν, όνειρα που έμειναν μισά. Και υπάρχουν άλλες που έκλεισαν αθόρυβα, σαν ένα βιβλίο που κάποιος άφησε στο ράφι χωρίς να διαβάσει την τελευταία σελίδα.

Ίσως το μυστικό δεν είναι να χτυπάμε για πάντα τις ίδιες πόρτες. Ίσως είναι να ακούμε τι μας λέει η σιωπή τους. Γιατί μερικές φορές, πίσω από μια κλειστή πόρτα δεν βρίσκεται αυτό που χάσαμε, αλλά αυτό που πρέπει να αφήσουμε πίσω.

Και κάπου αλλού, σε έναν άγνωστο διάδρομο του χρόνου, υπάρχει μια άλλη πόρτα που ανοίγει μόλις πάψουμε να κοιτάμε εκείνη που έκλεισε.

Γιατί η ζωή δεν μετριέται από τις πόρτες που μας αρνήθηκαν την είσοδο, αλλά από το θάρρος με το οποίο συνεχίζουμε να περπατάμε.