Το παλιό γραμμόφωνο.

 

Το παλιό γραμμόφωνο στέκει στη γωνιά του σπιτιού σαν να φυλάει μυστικά άλλων εποχών. Η βελόνα του έχει χαράξει αμέτρητες στροφές πάνω σε δίσκους που κάποτε γέμιζαν το δωμάτιο με μουσική, γέλια και σιωπές. Δεν αξίζει για το ξύλο του ούτε για τον μηχανισμό του. Αξίζει για όσα θυμίζει.

Κάθε γρατζουνιά πάνω του είναι μια βραδιά που πέρασε, ένα τραγούδι που αγαπήθηκε, ένας άνθρωπος που χόρεψε, μια στιγμή που δεν θα ξανάρθει. Το γραμμόφωνο δεν είναι αντικείμενο· είναι αποθήκη εμπειριών.

Ίσως γι’ αυτό κάποιοι κρατούν ακόμη τέτοια πράγματα. Όχι για να τα έχουν, αλλά για να θυμούνται ποιοι υπήρξαν. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα συλλέξαμε στα ράφια, αλλά με όσα άφησαν μουσική μέσα μας.