Τα ημερήσια νέα της παλιάς εφημερίδας.

 

Στο συρτάρι ενός παλιού σπιτιού βρέθηκε μια εφημερίδα που δεν έγραφε μόνο τα νέα της ημέρας, αλλά και την απουσία όλων των ημερών που ακολούθησαν. Το χαρτί είχε κιτρινίσει, το μελάνι είχε ξεθωριάσει, όμως οι λέξεις εξακολουθούσαν να περιμένουν τον αναγνώστη τους, σαν φαντάσματα μιας εποχής που αρνείται να πεθάνει.

Οι άνθρωποι κάποτε άνοιγαν την εφημερίδα πιστεύοντας πως θα μάθουν τι συνέβη στον κόσμο. Δεν γνώριζαν πως, χρόνια αργότερα, ο κόσμος θα μάθαινε από την εφημερίδα τι είχαν υπάρξει οι ίδιοι. Κάθε τίτλος ήταν ένας μικρός λαβύρινθος, κάθε είδηση μια πόρτα προς έναν χρόνο που δεν υπάρχει πια.

Ο πόλεμος που τελείωσε, ο πολιτικός που ξεχάστηκε, ο έρωτας που αναζητούσε κάποιον μέσα από μια αγγελία, η γέννηση ενός παιδιού που ίσως έγινε γέροντας -όλα συνυπήρχαν σε λίγες σελίδες, σαν μια παράξενη βιβλιοθήκη του ανθρώπινου πεπρωμένου.

Η ημερήσια εφημερίδα είχε μια ειρωνική μοίρα: γεννιόταν για να πεθάνει μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες, αλλά μπορούσε να επιβιώσει για αιώνες. Ήταν ένας καθρέφτης που δεν αντανακλούσε το πρόσωπο του αναγνώστη, αλλά τον χρόνο που τον περιέβαλλε.

Ίσως κάθε παλιά εφημερίδα να είναι ένας μικρός καθρέφτης της βιβλιοθήκης της Βαβέλ. Ένα άπειρο αρχείο από στιγμές που πίστεψαν πως ήταν σημαντικές, μέχρι που ο χρόνος τις μετέτρεψε σε μυστικά.

Και ο τελευταίος αναγνώστης, σκυμμένος πάνω από το κιτρινισμένο χαρτί, δεν διαβάζει πλέον τα νέα μιας ημέρας. Διαβάζει την απόδειξη πως όλες οι ημέρες, ακόμη κι εκείνες που χάθηκαν, εξακολουθούν κάπου να υπάρχουν.