Για την ώρα, δε μπορώ να σε ξαναδώ, γιατί δεν θα μπορέσω να σε ξαναφήσω...

Η φράση «Δεν μπορώ να σε ξαναδώ γιατί δεν θα μπορέσω να σε ξαναφήσω» δεν είναι στίχος, αλλά επιστολική ρωγμή: μια στιγμή όπου η γλώσσα δεν στολίζει το συναίσθημα, αλλά το εκθέτει γυμνό. Αποδίδεται στον Γιώργο Σεφέρη και προέρχεται από την ερωτική του αλληλογραφία προς τη Μαρώ, την γυναίκα του, εκεί όπου ο ιδιωτικός λόγος γίνεται σχεδόν άθελά του ποιητικός.

«Σου είπα ένα σωρό πράγματα… αλλά εκείνο που ήθελα να πω και με έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…»

«...Για την ώρα, δε μπορώ να σε ξαναδώ, γιατί δεν θα μπορέσω να σε ξαναφήσω. Αγάπη μου, αν σου ζητώ κάτι αυτή τη στιγμή είναι να με βοηθήσεις. Άφησέ με να σε φιλήσω. Σ’ αγαπώ… και τίποτα δε μπορεί να σταματήσει αυτή την αγάπη εκτός από σένα, και πάλι είναι ζήτημα...»

«...Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα μπορούσα ν’ αγαπήσω έτσι… Όλοι οι άλλοι μου δρόμοι έξω απ’ αυτόν τον πόνο είναι κομμένοι.»

Το βάρος της φράσης δεν βρίσκεται στην άρνηση της συνάντησης, αλλά στη βεβαιότητα της συνέπειάς της: ότι η επαφή δεν είναι ουδέτερη, αλλά δεσμός που δεν λύνεται εύκολα. Δεν πρόκειται για απόσταση από τον άλλον, αλλά για φόβο απέναντι στη μεταμόρφωση που προκαλεί η εγγύτητα.

Διαβασμένη φροϋδικά, η φράση εκφράζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία και στην απώθησή της: το "Εγώ" που προσπαθεί να διατηρήσει έλεγχο, και τη λίμπιντο που, μόλις ενεργοποιηθεί, δεν υπακούει πια σε αποχωρισμούς. Έτσι, το «δεν μπορώ να σε δω» γίνεται άμυνα απέναντι σε μια πιθανή απώλεια κυριαρχίας πάνω στο ίδιο το συναίσθημα.

Στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι μια ιστορία έρωτα, αλλά η στιγμή που η επιθυμία αναγνωρίζει ότι δεν είναι αναστρέψιμη. Και γι’ αυτό επιλέγει τη σιωπή πριν από την επιστροφή.