Δέηση προς τον Άθω.

Στο βουνό η δέηση δεν έχει λέξεις. Δεν χρειάζεται.

Είναι το σώμα που θυμάται πώς να στέκεται όρθιο μέσα στην κλίση του ανέμου. Είναι η πέτρα που δεν ζητά να εξηγηθεί, μόνο να παραμείνει. Κάθε ρίζα που μπήγεται στο χώμα δεν προσεύχεται· απλώς επιμένει.

Εκεί πάνω, το θείο δεν έρχεται ως απάντηση αλλά ως διακοπή. Μια παύση ανάμεσα σε δύο ριπές αέρα. Και μέσα σε αυτή την παύση, η σκέψη χάνει το όνομά της και γίνεται βλέμμα.

Ο άνθρωπος, αν σταθεί αρκετά ακίνητος, παύει να ζητά. Δεν ανεβαίνει στο βουνό για να φτάσει κάπου, αλλά για να ξεχάσει ότι η κάθοδος δεν υπήρξε ποτέ αναγκαία.

Και τότε η δέηση δεν είναι προς τα πάνω. Είναι προς τα μέσα. Όχι ικεσία, αλλά αναγνώριση: ότι η Φύση είχε ήδη απαντήσει πριν ακόμη της τεθεί η ερώτηση.