Ομορφιάς δέηση.

Η δέηση της ομορφιάς δεν λέγεται· ανασαίνεται.

Δεν στρέφεται προς κανέναν θεό, γιατί δεν ζητά. Η ομορφιά δεν έχει ανάγκη να σωθεί -μόνο να αναγνωριστεί τη στιγμή που σχεδόν χάνεται.

Είναι εκεί στο ράγισμα του φωτός πάνω στο νερό, στο βλέμμα που δεν επιμένει, στην πέτρα που έμαθε να γυαλίζει από την υπομονή της βροχής. Κάθε της μορφή είναι μια σιωπηλή υπόσχεση ότι κάτι, έστω και για λίγο, συμφιλιώθηκε με την ύπαρξη.

Η δέηση της ομορφιάς δεν ανεβαίνει προς τα πάνω. Κατεβαίνει μέσα μας, σαν λεπτή σκόνη χρυσού που κάθεται πάνω στις σκέψεις και τις κάνει λιγότερο βαρειές.

Και ίσως αυτό να είναι όλο: να μην ζητάς να κρατήσεις την ομορφιά, αλλά να την αφήνεις να σε δει, όπως κοιτάζει η θάλασσα την ακτή χωρίς να την κατέχει ποτέ.