Εύθραυστη Φύση.

Η «Εύθραυστη Φύση» δεν είναι ιδιότητα του κόσμου, αλλά τρόπος να τον κοιτάς.

Δεν είναι ότι η φύση σπάζει εύκολα· είναι ότι εμείς την αγγίζουμε σαν να ήταν βεβαιότητα. Κι όμως, κάτω από το βάρος της ανθρώπινης προσοχής, το πιο σταθερό βουνό αρχίζει να μοιάζει με ανάσα που δεν έχει αποφασίσει αν θα γίνει λέξη ή σιωπή.

Η ευθραυστότητα δεν κατοικεί μόνο στα φύλλα που κιτρινίζουν ή στα κοχύλια που θρυμματίζονται στην παλάμη. Κατοικεί κυρίως στη σχέση: ανάμεσα στο βλέμμα και στο αντικείμενο, ανάμεσα στο «είναι» και στο «φαίνεται». Εκεί, η φύση δεν είναι σκηνικό αλλά συμφωνία που μπορεί να διακοπεί με μια απροσεξία.

Σαν να υπάρχει ένας αόρατος νόμος: ό,τι αγαπηθεί υπερβολικά χωρίς κατανόηση, αρχίζει να γίνεται εύθραυστο.

Κι έτσι, η φύση δεν ζητά προστασία με φωνή· τη ζητά με παύσεις. Με εκείνες τις μικρές στιγμές όπου ο άνθρωπος σταματά να ορίζει τον κόσμο και τον αφήνει, έστω για λίγο, να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς αυτόν.