Το μέλι των σύκων.

 

Οι παλιοί έλεγαν πως, όταν το καλοκαίρι ωριμάσει πραγματικά, τα σύκα αρχίζουν να στάζουν "μέλι". Δεν εννοούσαν το μέλι που γεννιέται στις κυψέλες. Εννοούσαν εκείνη τη χρυσαφένια σταγόνα που εμφανίζεται στον ώριμο καρπό, τόσο γλυκιά ώστε μόνο η λέξη «μέλι» μπορούσε να την περιγράψει.

Η λαϊκή σοφία δεν ενδιαφερόταν να διαχωρίσει τη βοτανική από την ποίηση. Ήξερε ότι η αλήθεια έχει περισσότερες από μία γλώσσες. Η επιστήμη θα πει πως είναι συμπυκνωμένος χυμός του σύκου. Ο γεωργός θα πει πως «η συκιά μέλωσε». Και οι δύο έχουν δίκιο· απλώς κοιτούν το ίδιο θαύμα από διαφορετική πλευρά.

Η συκιά είναι από τα αρχαιότερα δέντρα της ελληνικής γης. Μεγαλώνει σε ξερολιθιές, δίπλα σε πηγάδια, στις άκρες των χωραφιών, χωρίς να ζητά πολλά. Κι όμως, κάθε καλοκαίρι ανταποδίδει με καρπούς που μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τον ήλιο. Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι πίστεψαν πως κάποια στιγμή ο ήλιος γίνεται γεύση.

Σήμερα μετράμε τα σάκχαρα, αναλύουμε τους χυμούς και εξηγούμε κάθε φυσικό φαινόμενο. Κι όμως, κάτι χάνεται όταν πάψει να μας συγκινεί η φράση «το σύκο στάζει μέλι». Δεν είναι άγνοια· είναι ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπεις τον κόσμο, όπου η ακρίβεια δεν αποκλείει τον συμβολισμό.

Ίσως αυτό να μας διδάσκει η συκιά. Υπάρχουν αλήθειες που αποδεικνύονται και άλλες που γεύονται. Το μέλι των σύκων ανήκει στις δεύτερες. Δεν το φυλάς σε βάζο όπως αυτό των μελισσών, ούτε το τρυγάς με καπνό από τις κυψέλες. Το βρίσκεις ένα ζεστό απόγευμα του καλοκαιριού, όταν ανοίγεις έναν ώριμο καρπό και νιώθεις πως όλο το καλοκαίρι συμπυκνώθηκε σε μία μόνο σταγόνα. Και τότε καταλαβαίνεις γιατί οι πρόγονοί μας δεν δίστασαν να την ονομάσουν "μέλι". Γιατί μερικές φορές η ποίηση είναι ο πιο ακριβής τρόπος να περιγράψεις την πραγματικότητα.