«Η Δύση που φαίνεται Ανατολή...»

Όταν κοιτάς ανατολικά την ώρα που ο ήλιος έχει ήδη αρχίσει να κρύβεται πίσω από το βουνό, ο κόσμος κάνει το μικρό του κόλπο: σε αφήνει να πιστεύεις πως όλα πάνε ανάποδα επίτηδες.

Οι τελευταίες αχτίδες δεν έχουν πια ευπρέπεια ούτε προσανατολισμό. Είναι φως που ξέχασε τον χάρτη του και τώρα κάνει πως το είχε σχεδιάσει έτσι από την αρχή. Σκαρφαλώνουν από την πίσω πλευρά του ουρανού, εκεί που δεν υπάρχει σκηνή, μόνο παρασκήνιο, και βάφουν τα πράγματα με εκείνη τη σχεδόν ειρωνική λάμψη των αποτυχημένων αποδράσεων.

Τα μάτια κοιτάζουν ανατολικά και βλέπουν κάτι που μοιάζει με αυγή, αλλά έχει τη γεύση αποχαιρετισμού. Σαν να σε κερνάει ο χρόνος ένα ποτήρι που δεν διάλεξες, αλλά το πίνεις έτσι κι αλλιώς γιατί είναι ήδη αργά να ρωτήσεις.

Και τότε καταλαβαίνεις: δεν είναι ότι ο ήλιος δύει ή ανατέλλει. Είναι ότι κάνει κύκλους για να μπερδεύει όσους επιμένουν να κοιτάνε προς τη σωστή κατεύθυνση.