Το λάλημα της πέρδικας δεν είναι απλώς ένας ήχος του βουνού· είναι η ίδια η φωνή της άγριας ελευθερίας. Αντηχεί στις πλαγιές, περνά μέσα από τα πουρνάρια και τις πέτρες και επιστρέφει από τις απέναντι ρεματιές, σαν ένας διάλογος που μόνο η φύση γνωρίζει να κάνει.
Το ακούμε συνήθως πριν τη δούμε. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο. Η πέρδικα δεν χρειάζεται να εμφανιστεί για να μας θυμίσει την παρουσία της. Αρκεί η φωνή της. Ένα κάλεσμα σύντομο, καθαρό, αρχέγονο, που μοιάζει να έρχεται από έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη βάλει φράχτες.
Μέσα στη σιωπή του βουνού, το λάλημα της πέρδικας γίνεται μέτρο της ζωής. Μας θυμίζει πως η φύση δεν χρειάζεται να φωνάζει δυνατά για να ακουστεί. Μερικές φορές, μια μικρή φωνή ανάμεσα στις πέτρες- ένα κακάρισμα μιας πέρδικας- αρκεί για να γεμίσει ολόκληρο τον ορίζοντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου