Η δαμασκηνιά είναι ένα δέντρο ταπεινό, μα γεμάτο μνήμη. Στέκει στις αυλές και στους κήπους, ανάμεσα σε άλλα δέντρα, χωρίς να ζητά την προσοχή. Κι όμως, όταν έρθει η ώρα της, γεμίζει τα κλαδιά της με καρπούς, σαν να θέλει να ανταποδώσει σιωπηλά όσα πήρε από τη γη.
Ο καρπός της είναι ένα μικρό μάθημα ωρίμανσης. Στην αρχή σκληρός και άγουρος, περιμένει τον χρόνο, τον ήλιο και τη βροχή για να γίνει γλυκός. Έτσι συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Δεν ωριμάζουμε επειδή περνούν τα χρόνια, αλλά επειδή αφήνουμε τον χρόνο να μας δουλέψει.
Κάτω από τη δαμασκηνιά, το καλοκαίρι μοιάζει πιο απλό. Ένα ώριμο δαμάσκηνο στο χέρι, λίγη σκιά και η μυρωδιά της γης αρκούν για να θυμηθούμε πως η ευτυχία δεν βρίσκεται πάντα στα μεγάλα πράγματα. Μερικές φορές κρέμεται αθόρυβα από ένα κλαδί και περιμένει απλώς να την αναγνωρίσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου