Το γεράκι δεν ανήκει στον ορίζοντα· τον κατακτά.
Πετά πάνω από τις κορυφές, εκεί όπου ο αέρας είναι καθαρότερος και η γη μοιάζει μικρή. Δεν βιάζεται. Αιωρείται, παρατηρεί, περιμένει. Η δύναμή του δεν βρίσκεται μόνο στα φτερά, αλλά στη σιωπή με την οποία τα χρησιμοποιεί.
Στο βλέμμα του υπάρχει η άγρια σοφία της φύσης. Βλέπει από ψηλά όσα εμείς, χωμένοι μέσα στη ζωή, αδυνατούμε να διακρίνουμε. Κι όταν ανοίξει τα φτερά του και πέσει απότομα προς τη γη, θυμίζει πως η ελευθερία δεν είναι απλώς να πετάς· είναι να ξέρεις πότε να πετάξεις και πότε να επιστρέψεις.
Το γεράκι είναι μοναχικό, περήφανο και αλύγιστο.
Σαν τα βουνά.
Και ίσως γι’ αυτό το αγαπάμε: γιατί μέσα στην πτήση του βλέπουμε κάτι από τον άνθρωπο που αρνείται να σκύψει.
Βλέμμα χαμηλά. Ψυχή ψηλά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου