Η περηφάνια δεν είναι να κοιτάς τους άλλους από ψηλά. Είναι να μπορείς να σηκώνεις το βλέμμα χωρίς να σκύβεις την ψυχή. Να στέκεσαι απέναντι στον κόσμο με αξιοπρέπεια, γνωρίζοντας ποιος/ποια είσαι, από πού έρχεσαι και τι αξίζει να υπερασπιστείς.
Βλέμμα ψηλά, ψυχή βαθιά.
Σαν τα βουνά. Υψώνονται στον ουρανό, μα οι ρίζες τους χάνονται βαθιά στη γη. Δεν φωνάζουν το ύψος τους· το μαρτυρεί η παρουσία τους. Έτσι και ο άνθρωπος που έχει αληθινή περηφάνια δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτε. Η στάση του μιλά πριν από τα λόγια του.
Η περηφάνια γεννιέται από τη μνήμη. Από τους ανθρώπους που μας έμαθαν να στεκόμαστε όρθιοι, από τον τόπο που μας μεγάλωσε, από τις δυσκολίες που δεν μας λύγισαν. Είναι μια σιωπηλή γνώση πως, ακόμη κι όταν όλα γύρω μας αλλάζουν, υπάρχει μέσα μας κάτι που δεν πρέπει να προδώσουμε.
Και η ψυχή βαθιά δεν σημαίνει ψυχή βαριά. Σημαίνει ψυχή που έχει γνωρίσει τη χαρά και τον πόνο, την απώλεια και την ελπίδα, μα εξακολουθεί να κρατά μέσα της φως. Γιατί το βάθος δεν βρίσκεται στην απόγνωση· βρίσκεται στην αντοχή.
Ίσως γι’ αυτό η πιο όμορφη περηφάνια είναι η ήσυχη. Εκείνη που δεν ζητά χειροκρότημα. Που δεν υψώνει τη φωνή, αλλά υψώνει το βλέμμα. Που δεν περιφρονεί τον άλλον, αλλά σέβεται τον εαυτό της.
Να έχεις βλέμμα ψηλά, λοιπόν, για να μη χάσεις τον ορίζοντα.
Και ψυχή βαθιά, για να μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου