Ψυχή βαθιά.

Απέναντι από τα Βαρδούσια, εκεί όπου η Ναυπακτία σηκώνει τις ράχες της προς τον ουρανό, το τοπίο αποκτά μια άλλη σιωπή. Μια άλλη διάσταση.

Οι κορυφές στέκουν απέναντι, περήφανες και μοναχικές, σαν παλιοί φύλακες του χρόνου. Το φως γλιστρά πάνω στις πλαγιές, οι σκιές βαθαίνουν στις χαράδρες και ο άνεμος περνά από τις πέτρες κουβαλώντας τη μνήμη εκείνων που έζησαν και περπάτησαν σ’ αυτά τα βουνά.

Εδώ η απόσταση δεν χωρίζει. Ενώνει.

Γιατί τα μεγάλα βουνά δεν μετριούνται με μέτρα και υψόμετρα. Μετριούνται με όσα ξυπνούν μέσα μας όταν τα κοιτάζουμε. Με τη σιωπή που αφήνουν στην καρδιά, με τη νοσταλγία που φέρνουν, με εκείνη την παράξενη αίσθηση πως κάπου ανάμεσα στη γη και στον ουρανό βρίσκεται ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Κι αν σταθείς για λίγο απέναντί τους, χωρίς βιασύνη, θα νιώσεις πως τα βουνά δεν ζητούν τίποτε.

Μόνο να τα κοιτάξεις.

Και τότε, μέσα στην απεραντοσύνη τους, ίσως ακούσεις τη δική σου φωνή να ψιθυρίζει:

"Ψυχή βαθιά."

Γιατί υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι. Επιστρέφεις σ' αυτούς.