Ελατοδάση.

 

Τα ελατοδάση είναι η βαθιά ανάσα του βουνού. Εκεί όπου οι κορμοί υψώνονται σαν κολόνες και οι κορφές τους σμίγουν με τον ουρανό, η φύση μοιάζει να έχει χτίσει τον δικό της ναό.

Στα Κράβαρα, το έλατο δεν είναι απλώς δέντρο. Είναι μνήμη, σκιά και καταφύγιο. Κάτω από τα κλαδιά του πέρασαν άνθρωποι, ζώα, εποχές· κι ανάμεσα στις ρίζες του έμειναν κρυμμένα τα ίχνη μιας ζωής που κάποτε ήταν δεμένη με το βουνό.

Όταν φυσά, το δάσος δεν σωπαίνει. Ψιθυρίζει. Κι όταν πέσει η ομίχλη, τα έλατα μοιάζουν να χάνονται μέσα σε έναν άλλον κόσμο, πιο παλιό από εμάς.

Ίσως γι’ αυτό τα ελατοδάση έχουν κάτι ιερό. Είναι η πράσινη σκέπη της γης, η σιωπηλή φρουρά των βουνών.

Και κάτω από τις ψηλές τους κορφές, ο άνθρωπος μικραίνει -όχι από φόβο, αλλά από δέος.

Γιατί στο ελατοδάσος δεν περπατάς απλώς μέσα στη φύση.

Περπατάς μέσα στη μνήμη του βουνού.